II SA/Kr 533/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Kazimierz Bandarzewski (spr) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Małgorzata Brachel -Ziaja Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 kwietnia 2008r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala W dniu [...] czerwca 2007 r. A. i J. S. poinformowali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. o nielegalnym wybudowaniu wiaty na działce nr 1 w S. Po przeprowadzeniu kontroli organ I instancji ustalił, że na działce nr 1 prowadzone są roboty budowlane polegające na budowie drewnianej wiaty o konstrukcji ze słupów drewnianych na betonowych krawężnikach. Na tych słupach znajdują się belki czopowe i kotwie drewniane. Opisano wymiary tej wiaty. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].07.2007 r., działając na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał M. C. jako inwestorowi rozbiórkę drewnianej wiaty na działce nr 1 w P. w rejonie miejscowości S., wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że wiata drewniana ma wysokość od 3,1 metra do 4,3 metra; długość 15,68 metrów oraz szerokość 4,92 metra. Powierzchnia zabudowy wynosi ok. 77 m2. Odległość słupów wiaty od odgrodzenia z działką sąsiednia wynosi 45 cm, a od budynku nr 55 - 2,7 metra. Ponieważ M. C. oświadczyła, że jest inwestorem tej wiaty, nie okazała żadnego dokumentu zezwalającego na wykonanie tej inwestycji. Starostwo Powiatowe w Z. poinformowało organ I-instancji o braku dokonanego zgłoszenia budowy tej wiaty lub udzielonego w związku z tym pozwolenia na jej budowę. W ocenie organu I instancji tak wzniesiona wiata budowlana nie jest tymczasowym obiektem budowlanym. Tym samym należało zastosować art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Decyzję tą doręczono M. C. 31.07.2007 r. i dnia 13.08.2007 r. strona ta wniosła od tej decyzji odwołanie, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wiata nie jest obiektem budowlanym, ale obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania o którym stanowi art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego. W wiacie składowana jest [...] na potrzeby budowy. Słupy wiaty nie są na trwale związane z gruntem. Na budowę obiektów tymczasowych przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji nie jest wymagane zgłoszenie. Zaskarżona decyzja nie podaje co jest obiektem tymczasowym przeznaczonym do czasowego użytkowania. Państwo S. tylko dlatego zawiadomili organ I instancji, bo wiata ta zasłania im widok na drogę, ale działka nr 1 nie jest obciążona żadną służebnością. Ponadto wiata ta nie zaciemnia podwórka państwa S. S. wybudowali swój budynek w odległości 1,5 metra od działki skarżącej, a w tym czasie budujący oświadczyli, że nie będą przeszkadzać w budowie na działce sąsiedniej. Ponadto S. również wybudował wiatę przy granicy bez wymaganego pozwolenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 kwietnia 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu organ podał, że zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego dopuszczalne jest wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki objęte art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Tymczasowy obiekt budowlany to obiekt nie połączony trwale z gruntem i taki obiekt był przedmiotem rozstrzygania przez organ I instancji. Wskazano, że art. 29 ust. 1 pkt 12 pozwalał na legalne wybudowanie na podstawie zgłoszenia takiego nie połączonego trwale z gruntem tymczasowego obiektu budowlanego, który został przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 120 dni od daty rozpoczęcia budowy. Tym samym budowa tymczasowego obiektu budowlanego jako niepołączonego trwale z gruntem zadaszenia o konstrukcji drewnianej o którym mowa w tej sprawie nie mieściła się w hipotezie art. 29 Prawa budowlanego i wymagała pozwolenia na budowę. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że tak wybudowany obiekt nie jest związany z remontem innych istniejących budynków na tej działce. Działka nr 1 w S. położona jest w obowiązującym planie miejscowym na obszarze oznaczonym symbolem KV - tereny przeznaczone pod komunikację drogową i tym samym obiekt ten nie jest zgody z ustaleniami tego planu. Zadaszenie narusza przepisy techniczno-budowlane dotyczące ochrony przeciwpożarowej. Tym samym sam tryb zastosowanego przez organ I instancji postępowania jest prawidłowy. Wątpliwości budzi krąg stron, bowiem właścicielem działki nr 1 jest również J. C., który nie brał udziału w postępowaniu. Ponadto nie zapewniono stronom prawa do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszenia wniosków, naruszając tym art. 10 § 1 K.p.a. Decyzję tą doręczono skarżącej 14.04.2008 r. i dnia 9.05.2008 r. wniosła M. C. skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając jej uzasadnienie i domagając się zmiany uzasadnienia w tym kierunku uznania, że wybudowany obiekt budowlany jest przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego. W skardze skarżąca podniosła, że według niej budowa obiektu nie wymagała nawet zgłoszenia, ponieważ jest to obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych. Obiekt ten to dach pokryty blachą [...] chroniący składowany materiał w postaci [...]. Obiekt nie posiada ścian, drzwi, okien. Art. 30 Prawa budowanego nie wymienia takiego obiektu jako wymagającego - do jego wybudowania - zgłoszenia. Niezasadnym jest argumentacja, jakoby obiekt ten wymagał pozwolenia na budowę, bo nie podano jak on miałby wyglądać. Skarżąca podniosła, że nigdy nie twierdziła, jakoby na działce nr 1 były prowadzone roboty budowlane, bo roboty budowlane są były prowadzone na działkach sąsiednich: 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 stanowiących całość gospodarczą z działką nr 1 i na których nie ma miejsca na składowanie materiału. Prawo budowlane nie zakazuje, aby materiał budowlany nie był składowany na innej działce, niż są prowadzone roboty budowlane. Na ww. działkach są budynki wymagające remontu i remonty te są rozłożone w czasie i prowadzone w ramach posiadanych środków finansowych. Ponadto remont pojedynczej izby w budynku mieszkalnym nie obejmujący części konstrukcyjnych nie wymaga żadnego zgłoszenia. Roszczenia państwa S. są nieuzasadnione, ponieważ nie ma miejsca zasłanianie źródła światła, a ich budynek usytuowany jest w odległości ok. 1,5 metra od granicy z działką skarżącej. Działka nr 1 nie jest obciążona żadną służebnością, a poprzednicy prawni państwa S. oświadczyli, że nie będą rościć żadnych pretensji do budowy skarżącej W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w skardze podniesiono, że w trakcie ponownie prowadzonego postępowania skarżąca będzie mogła złożyć wyjaśnienia i dowody na ich poparcie. Na rozprawie skarżąca podtrzymała żądania i wnioski zawarte w skardze. Uczestnicy wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżąca M. C. w dniu 9 maja 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 kwietnia 2008 r., doręczoną skarżącej 14 kwietnia 2008 r. Skarga została zatem wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd podziela przy tym co do zasady stanowisko wyrażone w tej sprawie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Sąd administracyjny jedynie kontroluje zgodność z prawem wydanych decyzji i nie posiada kompetencji do częściowej modyfikacji uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak tego domaga się skarżąca. Skarżąca zaskarżyła decyzję kasatoryjną organu odwoławczego, który orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu I instancji z tego powodu, że organ ten nieprawidłowo ustalił krąg stron w tej sprawie. Takie stanowisko jest prawidłowe. Jeżeli bowiem współwłaścicielem działki nr 1 położonej w miejscowości S. oprócz M. C. jest jeszcze inna osoba (J. C.), to ta osoba również powinna brać udział w postępowaniu. Nakaz rozbiórki w niewątpliwy sposób ingeruje w prawo własności nieruchomości, pozbawiając właściciela danej nieruchomości jej części składowych (tak jest w przypadku, gdy na nieruchomości gruntowej nie ma wyodrębnionych nieruchomości budynkowych lub lokalowych), a w tej sprawie częścią składową nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 jest przedmiotowa wiata drewniana. Nie ulega wątpliwości, że wybudowana wiata drewniana na działce nr 1 stanowi tymczasowy obiekt budowlany, ponieważ nie jest on trwale połączony z gruntem. Stosownie do art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) pozwolenia na budowę nie wymaga, między innymi, budowa: 1) wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki; 2) tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska; 3) obiektów małej architektury; 4) obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych. Katalog ten ma charakter przykładowy i został on dobrany stosownie do podnoszonego w toku postępowania sposobu zakwalifikowania przedmiotowej wiaty drewnianej. Organy administracyjne ustaliły powierzchnię tej wiaty na ok. 77 metrów2. Oznacza to, że taka wiata nie korzysta ze zwolnienia wynikającego z punktu 1 ww. listy. Tylko bowiem wiaty o powierzchni zabudowy do 25 m2 mogły być legalnie budowane, po ich uprzednim zgłoszeniu do właściwego organu. Ponad wszelką wątpliwość organy ustaliły, że skarżąca nie zgłaszała właściwemu Staroście inwestycji stanowiącej przedmiotową wiatę drewnianą na działce nr 1 i to ustalenie ma uzasadnione podstawy w zgromadzonym materiale dowodowym. Wiaty tej nie można zaliczyć do obiektów małej architektury, bo pod tym pojęciem rozumie się niewielkie obiekty służące w szczególności kultowi religijnemu, stanowiące architekturę ogrodową oraz służące codziennej rekreacji i utrzymaniu porządku (art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego). Organy administracji przyjęły, że stanowi ona (wiata drewniana) tymczasowy obiekt budowlany, niepołączony trwale z gruntem. Istotnie tą wiatę, czemu nie zaprzecza sama skarżąca, należy zaliczyć do tymczasowego obiektu budowlanego, ale wobec nie spełnienia pozostałych przesłanek (obiekt budowlany przeznaczony doi czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego wartości ekonomicznej) jego budowa wymagała pozwolenia na budowę. Skarżąca podnosiła w toku postępowania, że wiata drewniana na jej działce stanowi obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położony na terenie budowy (art. 29 pkt 24 Prawa budowlanego). W tym zakresie stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jakoby nie można było zakwalifikować tej wiaty do tego typu obiektów - nie zostało w dostateczny sposób wyjaśnione. Przede wszystkim z akt sprawy nie wynika, aby organy ustalały okoliczności związane z prowadzeniem innej budowy przez skarżącą. Okoliczność, że w protokole z oględzin nieruchomości z dnia [...].06.2007 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 4) nie ma informacji o prowadzeniu innej budowy, dla której przedmiotowa wiata drewniana miałaby pełnić funkcję niejako "pomocniczą" (tzn. położonym na terenie budowy obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji innych robót budowlanych), nie oznacza, że takich robót budowlanych skarżąca nie prowadziła. Brak informacji w protokole z oględzin oznacza tylko tyle, że wykonywanie innych robót budowlanych nie było przedmiotem zainteresowania organów administracji. To uchybienie, polegające na braku dokonywania ustaleń w zakresie prowadzenia innych robót budowlanych niż związanych z budową przedmiotowej wiaty, powinno być wyeliminowane przez organ I instancji poprzez uzupełnienie w tym przedmiocie postępowania dowodowego. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby sama skarżąca poinformowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. o tej okoliczności. Tym niemniej w ocenie Sądu zaskarżona decyzja, która uchylała decyzję organu I instancji i przekazywała sprawę do ponownego rozpoznania jest - mimo przyjęcia odmiennej wykładni co do wyjaśnienia ewentualnego istnienia przesłanek z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego - trafna co do samego rozstrzygnięcia oraz pozostałej części uzasadnienia. Odmiennie oceniona kwestia odmowy zasadności zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego winna być wyjaśniona w trakcie ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego przez organ I instancji. W ocenie Sądu organy administracji dokonały prawidłowej wykładni art. 48 Prawa budowlanego. Powołany przepis określa, że w sytuacji wybudowania obiektu budowanego bez pozwolenia na budowę, nakazuje się jego rozbiórkę, chyba że tak wybudowany obiekt jest zgodny z odrębnymi przepisami, a w tym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego). Plan miejscowy obowiązujący dla obszaru działki nr 1 w miejscowości S. przewiduje przeznaczenie tego terenu jako KV - obszar przeznaczony pod tereny komunikacji drogowej "droga ponadlokalna relacji P.", odległość nowej zabudowy od krawędzi jezdni o szerokości minimum 16,5 metra i minimum 20 metrów od osi jezdni (§ 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 uchwały Nr XII/104/99 Rady Gminy Poronin z dnia 6 sierpnia 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w Gminie P. (Dz. Urzęd. Woj. Małop. z 1999 r. Nr 44, poz. 1049)). Takie przeznaczenie terenu nie dopuszcza do budowy wiat. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w tej sprawie zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia. Nie orzekano o zwrocie kosztów skarżącej, ponieważ w razie oddalenia skargi, Sąd nie zasądza zwrotu kosztów postępowania. Mając powyższe na względzie, Sąd stosując art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.