II SA/Kr 537/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A.K. i H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 września 2009 r. nr [...] , nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. II SA/Kr 537/10 Uzasadnienie Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] czerwca 2009r., znak [...] działając na podstawie art.36 ust.4, art.37 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717 z późn. zm.), art. 104 k.p.a., a także uchwały Rady Gminy W. z dnia 11 marca 2005r. nr [...] (Dz.U.Woj. [...]) zmienionej uchwałą Rady Gminy W. z dnia 30 marca 2007r. [...] (Dz.U. Woj. [...]) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. , ustalił wobec H.K. i A.K. jako zbywców prawa własności nieruchomości położonej w M. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1 o powierzchni 0,1602 ha jednorazową opłatę w wysokości 6 396,90 zł. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Orzekł nadto o terminie i sposobie uiszczenia opłaty. W uzasadnieniu wskazał, że nieruchomość położona we miejscowości M. oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr 1 o powierzchni 0,1602 ha w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy W. , wprowadzonym uchwałą Rady Gminy W. z dnia 11 marca 2005r. zmieniła swoje dotychczasowe przeznaczenie. W planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w latach 1993-2003 przedmiotowa działka położona była w przeważającej części na terenach upraw polowych i ogrodniczych (symbol planu – R) oraz w terenach zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol planu – MR,MN,U). Plan ten utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003r. Bezpośrednio przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy W. nie obowiązywał plan miejscowy. Natomiast w obowiązującym od dnia 21 maja 2005r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, teren, na którym położona jest przedmiotowa działka nr 2 został przekwalifikowany na tereny przeznaczone na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol planu – 6 MN) oraz tereny tras i urządzeń komunikacyjnych (symbol planu – KD-D1). W dniu 5 marca 2007r. - tj. po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 11 marca 2005r. została zawarta umowa sprzedaży działki nr 1 o pow. 0,1602 ha ( Rep. [...]). Uchwalenie przez Radę Gminy W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało wzrost wartości nieruchomości, co potwierdza opinia rzeczoznawcy majątkowego mgr inż. R.S. nr uprawnień [...] z dnia 13 maja 2009r., sporządzona na zlecenie Wójta Gminy W. Stosownie do postanowień uchwały procentowa stawka wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą jej przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została ustalona na poziomie 10%. Rzeczoznawca majątkowy w operacie określił, że wartość całej działki o pow. 0,1602 ha przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynosiła 121 174 zł, w tym na cele rolnicze faktycznie użytkowana była część przedmiotowej nieruchomości o powierzchni 1 218 m2, natomiast na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej użytkowana była część przedmiotowej nieruchomości o powierzchni 384 m2. Po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy uwzględnieniu jej przeznaczenia wartość nieruchomości wynosi 185 143 zł, przy czym biegły na str. [...] operatu szczegółowo podał, że wartość części przedmiotowej nieruchomości tj. terenu o powierzchni 1 476 m2 przeznaczona na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 170 581 zł. Kwestionując zasadność decyzji organu pierwszej instancji H.K. i A.K. wnieśli w terminie odwołanie, w którym zarzucali, że w ich przekonaniu działka 3 (przed podziałem) została przekwalifikowana z rolniczej na cele budowlane w części południowej – w pasie ok. 50 m przylegającym do istniejącej drogi zgodnie z uchwałą Rady Gminy W. z dnia 8 grudnia 1994r. Nr [...] o czym poinformowani zostali pismem z dnia 28 grudnia 1994r. znak [...]. W ocenie skarżących działka nr 2 w M. nie powinna podlegać opłacie planistycznej skoro od roku 1994 położona jest ona w terenach budowlanych. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] września 2009r., znak [...], [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz § 61 uchwały Rady Gminy W. z dnia 11 marca 2005 r. nr [...] (Dz.U.Woj. [...]) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W nawiązaniu do dotychczasowego przebiegu postępowania wskazało, że zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło dalej, że uchwałą Rady Gminy W. z dnia 11 marca 2005r Nr [...] przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy W. Obowiązuje on od 21 maja 2005. Przedmiotowy plan objął m.in. podlegającą jego ustaleniom nieruchomość położoną w M. stanowiącą działkę ewidencyjną nr 1. Zgodnie z ustaleniami powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka ta znalazła się częściowo w obszarze oznaczonym symbolem 6 MN tereny zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej, a częściowo w obszarze oznaczonym symbolem KD-D1 tereny tras i urządzeń komunikacyjnych. W uchwale określono, że wysokość jednorazowej opłaty w przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu miejscowego wynosi 10% dla terenów MN, MN1, MNU, MNR, MNR1, MNR2, 20% dla terenów U, UC, UT, KPS, PU, a dla pozostałych terenów stawka wynosi 0%. Umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego [...] z dnia 5 marca 2007r., H.K. i A.K. zbyli przedmiotową nieruchomość. Zaistniały zatem, podyktowane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości sprzedanej przez skarżących w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe postępowanie zostało przeprowadzone, a w oparciu o operat szacunkowy sporządzony na zlecenie gminy przez biegłego rzeczoznawcę ustalono wzrost wartości nieruchomości na kwotę 63 969 zł. Na tej podstawie, przy zastosowaniu dziesięcioprocentowej stawki wyliczono kwotę opłaty planistycznej na 6 396,90 zł. Wycena nieruchomości sporządzona została prawidłowo. Operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego z dnia 13 maja 2009r. spełnia wymogi określone przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, w szczególności §50 rozporządzenia. Postępowanie pierwszoinstancyjne doprowadziło do wykazania zaistnienia w niniejszej sprawie ustawowych przesłanek nałożenia opłaty planistycznej. Kwota tej opłaty została obliczona prawidłowo. Stanowi ona 10% z kwoty wzrostu wartości nieruchomości zbytej przez skarżących . Decyzja organu pierwszej instancji przywołuje prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, zawiera wyczerpujące uzasadnienie przesłanek jej wydania oraz pouczenie o sposobach zaskarżenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż działka 3 (przed podziałem) została przekwalifikowana z rolniczej na cele budowlane w części południowej – w pasie ok. 50 m przylegającym do istniejącej drogi zgodnie z uchwałą Rady Gminy W. z dnia 8 grudnia 1994r. Nr [...] o czym skarżący poinformowani zostali pismem z dnia 28 grudnia 1994 r. znak [...] w związku z czym byli przekonani o budowlanym przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Działka nr 3 , w tym ta część działki z której powstała działka nr 1 , w uprzednio obowiązującym planie miejscowym położona była częściowo na terenach zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej oraz częściowo na terenie upraw polowych i ogrodniczych, zaś przy przyjęciu faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości stanowiącej działkę nr 3 na dzień 21 maja 2005r. jako zgodnego z przeznaczeniem terenu określonym w z uprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, prawidłowe było ustalenie opłaty planistycznej dla przedmiotowej nieruchomości. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2009r., znak [...], [...] skarżący H.K. i A.K. domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi niższej instancji lub zmiany zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucili naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię w tym przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie interesu skarżących, naruszenie przepisów prawa procesowego w tym w zakresie oceny dowodów poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, niedokonanie wszechstronnej oceny dowodów i zastosowaniu wadliwych kryteriów ich oceny, uznanie za ustalone fakty, w sytuacji ich nieustalenia, a przez to nieuwzględnienia odwołania skarżących - co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących adekwatnie do treści pisma Urzędu Gminy W. z dnia 28 grudnia 1994r. działka nr 3 została przekwalifikowana z rolniczej na budowlaną w części południowej w pasie ok. 50 m przylegającym do istniejącej drogi zgodnie z treścią uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia 8 grudnia 1994r. o zmianach w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy. W żadnym czasie, ani też formie nie miało miejsca późniejsze przekwalifikowanie rzeczonego pasa gruntu z budowlanego na rolniczy. Zatem zdaniem skarżących działka nr 1 nie powinna podlegać opłacie planistycznej skoro przylega ona od strony południowej do istniejącej drogi i od 1994r. stanowi pas o szerokości 50 m w terenach budowlanych. Skarżący podnieśli, iż utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sposób bezsprzeczny narusza ich interes prawny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W związku z wystąpieniem przez WSA w Krakowie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem czy art.37 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zgodny z art.2 i 32 Konstytucji RP Sąd postanowieniem z dnia 29.01.2010r. zawiesił postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie. Następnie postanowieniem z dnia 27.04.2010r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art.135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Na wstępie jednoznacznie stwierdzić należy, że decyzje administracyjne wydane w przedmiotowej sprawie były prawidłowe w świetle obowiązujących na dzień ich wydania przepisów prawa. Organy administracyjne w zasadzie właściwie ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo ustaliły i zastosowały obowiązujący wówczas stan prawny. W tym kontekście zarzuty skarżących zawarte w skardze są całkowicie bezpodstawne Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu i miało za przedmiot pobranie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie nie jest kwestionowany fakt zbycia przez skarżących nieruchomości przed upływem pięciu lat od daty wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani przyjmowana w obu decyzjach treść jego istotnych postanowień. Skarżący nie podnoszą także zarzutów co do ustaleń odnoszących się do poprzedniego planu. Kwestie te jako bezsporne oraz nie budzące zastrzeżeń co do legalności także w ramach przeprowadzonej z urzędu kontroli obu aktów administracyjnych pozostawia się poza szerszymi rozważaniami. Spornym jest w sprawie niniejszej, czy i w jakim zakresie spełniona została przesłanka warunkująca pobranie renty planistycznej, w postaci wzrostu wartości zbytej nieruchomości związanych z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą. Z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie wynika, że dla nieruchomości skarżących stanowiącej działce nr 1 w okresie przed wejściem w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał taki plan albowiem poprzedni utracił moc z dniem 31.12.2003r., zgodnie z art. 87 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W okresie od dnia 1.01.2004r. do dnia 21.05.2005r. Gmina W. nie posiadała obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś dla przedmiotowej działki nie została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W dacie złożenia w sprawie niniejszej skargi rozwiązania wprowadzone w art.37 ust.1 u.p.z.p. budziły jednak zastrzeżenia co do zgodności z art. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone w nowym planie tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1.01.1995r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przedstawił do rozstrzygnięcia Trybunałowi Konstytucyjnemu stosowne pytanie prawne w sprawie toczącej się do sygn. akt II SA/ Kr 778/07. Sprawa ta została przyjęta przez Trybunał Konstytucyjny do rozpoznania i zarejestrowana do sygn. akt [...] W sprawie niniejszej stan faktyczny i prawny jest analogiczny. Działka nr 1 ujęta była w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w latach 1993-2003 przedmiotowa działka położona była w przeważającej części na terenach upraw polowych i ogrodniczych (symbol planu – R) oraz w terenach zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol planu – MR, MN, U). Plan ten utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003r. Bezpośrednio przed wejściem w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie Gminy W. nie obowiązywał plan miejscowy. Natomiast w obowiązującym od dnia 21 maja 2005r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren, na którym położona jest przedmiotowa działka nr 1 został przekwalifikowany na tereny przeznaczone na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol planu – 6 MN) oraz tereny tras i urządzeń komunikacyjnych (symbol planu – KD-D1). W dniu 5 marca 2007r. - tj. po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 11 marca 2005r. i została zawarta umowa sprzedaży działki nr 1 o pow. 0,1602 ha ( Rep. [...]). Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.02.2010. sygn. akt [...] orzeczono, że art. 37 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1.01.1995r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Rozstrzygnięcie zawarte w powyższym wyroku ma istotne znaczenie także dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z treścią art. 145 a §1 k.p.a. orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja stanowi podstawę wznowienia postępowania. Jednocześnie artykuł 145 §1 pkt 1 "b " p.p.s.a. przewiduje, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Uwzględniając treść tego ostatniego przepisu, który używa pojęcia "stwierdzenia naruszenia prawa ", wśród przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego należy wyodrębnić takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" ( art. 145 § 1 pkt 1-4 i 6 k.p.a. oraz art. 145a §1 k.p.a.), jak również takie, którym nie da się przypisać tej cechy. Tylko pierwsza z tak wyodrębnionych grup stanowił podstawę do uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 §1 pkt 1 "b" p.p.s.a. (por. J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 2000r., III SA 4728/97, OSP 2000, z.1, s.51 i n. – aktualne również w obecnym stanie prawnym). W tym kontekście należy stwierdzić, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji przesądza o uznaniu "naruszenia prawa" w samej decyzji administracyjnej. To zaś skutkuje uchyleniem decyzji wydanej z uwzględnieniem takiej wadliwej podstawy prawnej niezależnie od tego, czy występujące uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę organy administracyjne muszą jednoznacznie ustalić przeznaczenie działki nr 1 w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. z 12.02.1993r. (zmienionym uchwałą z 8.12.1994r.) obowiązującym do 31.12.2003r. Obecnie w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek wypisów i wyrysów z tego planu zwłaszcza w zakresie obejmującym obszar przedmiotowej działki. W szczególności nie spełnia nie spełnia tych ustaleń pismo z dnia 28.12.1994r., na które powołują się skarżący. Jednocześnie ustalenia te pozwolą na jasne stwierdzenie w jakiej części działka nr 3 była w uprzednim planie przeznaczona na cele budowlane. Ustalone w powyższy sposób przeznaczenie działki nr 1 w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do 31.12.2003r. należy odnieść do jej przeznaczenia w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego z 11.03.2005r. W konsekwencji jednorazowej opłacie z tytułu wzrostu wartości nieruchomości podlegać będzie tylko ta część działki nr 1 , co do której zmieniło się przeznaczenie w nowym planie (z upraw polowych i ogrodniczych na teren do zabudowy jednorodzinnej). Jeżeli przyjąć za prawidłowe (a zostanie to jak wskazano wyżej zweryfikowane) dane zamieszczone w sporządzonym operacie działka nr 1 ma powierzchnię 1602 m2. Z tego w "starym planie" 1218 m2 przeznaczonych było na cele upraw polowych i ogrodniczych (oznaczenie symbolem R) a 384 m2 przeznaczonych było na cele zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczeniem symbolem MR, MN/U). W "nowym planie" 1476 m2 przeznaczonych jest na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczenie planu 6 MN) a 126 m2 przeznaczonych jest na cele tras i urządzeń komunikacyjnych (oznaczenie planu KD-D1). Niezbędne więc byłoby ustalenie jaka część z 384 m2 działki nr 1 przeznaczonych uprzednio na cele zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej nadal jest przeznaczona na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub na cele tras i urządzeń komunikacyjnych. W przypadku, gdy całość owych 384 m2 działki nr 1 nadal jest przeznaczona na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub na cele tras i urządzeń komunikacyjnych to zmiana przeznaczenia (a tym samym wzrost wartości w związku z uchwaleniem nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) odnosi się tylko do 1218 m2, które uprzednio przeznaczone było na cele upraw polowych i ogrodniczych i tylko od tej powierzchni musi zostać pobrana opłata z tytułu wzrostu nieruchomości. Jak wskazano wyżej dane te muszą jednak zostać zweryfikowane w odniesieniu do stosownych zapisów planów zagospodarowania przestrzennego ("starego" i "nowego") oraz ich części graficznych. Poczynienie powyższych ustaleń wiązać się będzie ewentualnie ze sporządzeniem nowego operatu szacunkowego, który musi uwzględniać wynikające z cyt. wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego skutki. Zwrócić także należy uwagę, iż zawiadomienie z dnia 16.03.2009r. o wszczęciu postępowania z urzędu zawiera w uzasadnieniu omyłkowe oznaczenie działki nr 4 zamiast nr 1 . Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę treść art. 145 §1 pkt 1 "b" p.p.s.a. Podstawę orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art.152 p.p.s.a.