II SA/Kr 538/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. sprawy ze skargi [...]Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewody z dnia 10 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr 538/10 , Uzasadnienie Postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. Starosta L. , na podstawie art. 98 § 1 kpa odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej [...] w skład której wejdą: wieża stalowa, kontener techniczny, system antenowa, drogi kablowe, ogrodzenie, zjazd na terenie obejmującymi działki ew. nr 1, 2 w miejscowości K. , gmina M. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że przed organem toczy się postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Postanowieniem z [...] maja 2009 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji, wyznaczając termin do 10 czerwca 2009 r. W dniu 10 czerwca 2009 r. inwestor złożył wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na brak możliwości uzupełnienia dokumentacji we wskazanym terminie. Zgodnie z zaleceniami Wojewody zawartymi w postanowieniu z [...] października 2009 r. na mocy którego uchylono poprzednio wydane przez organ l instancji postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, organ l instancji wezwał strony postępowania do zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku o zawieszenie toczącego się postępowania. W odpowiedzi, "niektóre strony" wniosły sprzeciw co do jego zawieszenia. Wobec powyższego z uwagi na fakt, że przesłanki określone w art. 98 § 1 kpa muszą być spełnione łącznie organ odmówił zawieszenia postępowania. Zażalenie na opisane wyżej postanowienie wniosła A. Sp. z o. o. w W. , domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Strona odwołująca się podniosła, że żądanie zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 kpa nie musi zawierać uzasadnienia, nadto zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie nie zagraża interesowi społecznemu. Podniosła, że nie może ustosunkować się do ogólnego stwierdzenia organu l instancji, że "niektóre strony" wniosły sprzeciw, ale sprzeciw jest nieuzasadniony Wojewoda postanowieniem z [...] marca 2010 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że aby zawiesić postępowanie na podstawie art. 98 § 1 kpa muszą być spełnione wszystkie przesłanki określone w przepisie, a zatem również brak sprzeciwu innych stron postępowania. Jak wynika z akt sprawy kilka stron pisemnie sprzeciwiło się zawieszeniu postępowania w sprawie, uzasadniając swoje stanowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewody wniosła A. Sp. z o.o. w W . Zarzuciła wadliwą wykładnię art. 98 § 1 kpa poprzez uznanie, że brak podstaw do zawieszenia postępowania oraz naruszenie art. 77 § 1 kpa w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz art. 107 kpa w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia postanowienia. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w zażaleniu. Wskazała, że podstawowe znaczenie dla sprawy ma prawidłowe ustalenie stron postępowania. Organ nie wyjaśnił, czy osoby które wniosły sprzeciw mają status strony w postępowaniu. Podkreślił, że wniosek o zawieszenie postępowania uzasadniony był zbyt krótkim termin do uzupełnienia dokumentów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia* 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 98 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu (§ 1 ). Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (§ 2). Jak wynika z brzmienia zacytowanego przepisu możliwość tzw. fakultatywnego postępowania administracyjnego uzależniona jest od spełniania przesłanek, które muszą wystąpić kumulatywnie. W piśmiennictwie przyjmuje się, że zawieszenie postępowania w trybie art. 98 § kpa zostało oparte na zasadzie dyspozycyjności, która nie ma jednak w tym przypadku charakteru bezwzględnego. Zasada ta podlega bowiem zasadniczemu ograniczeniu, przejawiającemu się w tym, że wola strony, która zainicjowała postępowanie nie może automatycznie przesądzić o wystąpieniu żądanego skutku procesowego, a więc o zawieszeniu postępowania. Wystąpienie o zawieszenie jest co prawda zasadniczym elementem proceduralnym składającym się na podstawę rozstrzygania w przedmiocie zawieszenia, niemniej organ, obok żądania strony, ma obowiązek zbadać wystąpienie także innych przesłanek zawieszenia, wymienionych w art. 98 § 1 kpa (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 129). Określone wymaganie dotyczące braku sprzeciwu innych stron wobec żądania zawieszenia postępowania ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy w postępowaniu uczestniczy więcej niż jedna strona. Przepis nie wymaga wyrażenia zgody na zawieszenie postępowanie przez pozostałe strony. Powyższa przesłanka nie będzie zatem spełniona, jeżeli chociażby jedna ze stron zgłosi swój sprzeciw, przy czym nie ma ona obowiązku uzasadnienia zajętego stanowiska. Przepis nie określa formy prawnej wyrażenia sprzeciwu wobec żądania zawieszenia postępowania, należy więc przyjąć, że wyrażenie sprzeciwu może nastąpić w dowolnej formie, odpowiadającej wymaganiom art. 63 kpa. Z uwagi na fakt, że przesłanki zawieszenia postępowania (czyli: postępowanie administracyjne zostało wszczęte na żądanie strony, postępowanie administracyjne toczy się, o zawieszenie musi wystąpić strona, na której żądanie zostało ono wszczęte, inne strony nie zgłoszą w tym zakresie sprzeciwu, zawieszenie nie zagraża interesowi społecznemu) muszą być spełnione kumulatywnie, niespełnienie chociażby jednego z tych warunków powoduje, że organ nie może zawiesić postępowania administracyjnego w tym trybie. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej [...] zostało wszczęte na wniosek A. Sp. z o.o. w W . Oprócz inwestora stronami ww. postępowania są również inne osoby, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Prawidłowo zatem Starosta pismami z 25 października 2009 r. oraz z 27 października 2009 r. zwrócił się do pozostałych stron postępowania o zajęcie stanowiska w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Sprzeciw wobec zawieszenia postępowania wnieśli: A.S. (pismo z 5 listopada 2009 r.), J.S. (pismo z 9 listopada 2009 r.), F.S. i R.S. (pismo z 9 listopada 2009 r.). Oświadczenia złożone przez wymienione osoby skutkują stwierdzeniem, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały ustawowe przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania. Spełnienie pozostałych warunków określonych w przepisie jest w tej sytuacji bez znaczenia. W konsekwencji należy uznać, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie dokonały właściwej wykładni art. 98 § 1 kpa. Sąd nie dopatrzył się także - wbrew twierdzeniom skargi - naruszenia art. 77 § 1 kpa, materiał dowodowy zebrany przez organ l instancji był kompletny i wystarczający do wydania orzeczenia. Również sporządzone uzasadnienie zawiera wszystkie elementy wymagane art. 124 § 2 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa. Z wyżej wyjaśnionych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.