II SA/Kr 539/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Grażyna Firek Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2006 r. sprawy ze skargi B. K. i T. K. na decyzję Wojewody z dnia 11 lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących B. K. i T. K. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...].11.2002 r. (Znak: [...]) , Starosta Powiatu, działając na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późniejszymi zmianami - zwaną dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.), odmówił B. i T. K. udzielenia pozwolenia na budowę garażu blaszanego, nietrwale związanego z gruntem, na działce Nr [...] położonej przy ulicy [...] w S. Odwołanie B. i T. K. nie zostało uwzględnione i Wojewoda, decyzją z dnia 11.02.2003 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że na działce B. i T. K. znajduje się garaż - blaszak, nietrwale związany z gruntem, wybudowany na podstawie zgłoszenia z dnia [...].09.2001 r., zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 5 a, w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w myśl którego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Treść przepisu art. 29 ust. 1 pkt 5 a oznacza, iż w przypadku, gdy Inwestor wybudował na podstawie zgłoszenia tymczasowy obiekt budowlany, nietrwale połączony z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub do przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym z zgłoszeniu, ale nie później niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, obowiązek rozbiórki przedmiotowego obiektu wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Inwestor zobowiązany jest do dobrowolnego wykonania tego obowiązku, bez konieczności podejmowania działań przez organy administracji. W zgłoszeniu z dnia [...].09.2001 r. Inwestorzy określili, iż przedmiotowy obiekt zostanie wybudowany na 120 dni i określili termin rozpoczęcia robót na dzień [...].10.2001 r. W związku z powyższym obowiązek rozbiórki przedmiotowego garażu -blaszaka stał się wymagalny po upływie 120 dni od określonej w zgłoszeniu daty rozpoczęcia budowy, tj. w dniu [...].02.2002 r. Zatem należy uznać, iż od tej daty ciąży na Inwestorach obowiązek rozbiórki garażu - blaszaka znajdującego się na działce Nr [...]. Z przedłożonego projektu zagospodarowania działki wynika, że projektowany garaż -blaszak ma być usytuowany w miejscu istniejącego garażu, na którym ciąży nakaz rozbiórki. B. i T. K. nie wykonali tego nakazu, pomimo otrzymania stosownego wezwania (upomnienie Starosty Powiatu z dnia [...].10.2002 r. Znak: [...]). W związku z powyższym uznano, iż działka Nr [...] nadal pozostaje obciążona nakazem rozbiórki. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli B. i T. K. i nie precyzując żądania skargi zarzucili, że aby garażu nie "przestawiać" co 120 dni zgodzili się z decyzją Starosty nakładającą na nich obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ale spotkali się z odmową co jest tym bardziej dziwne, że urzędnicy bez żadnych komplikacji wydali pozwolenia na rozbudowę domu mimo, że rozbudowa jest niezgodna z prawem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszaj ą prawo. Istota sprawy niniejszej sprowadza się do prawidłowej wykładni art. 35 ust. 5 Prawa Budowlanego z 1994 r. Otóż według treści tego przepisu organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Podkreślić należy iż ustawodawca postanowił, że odmowa może dotyczyć terenu objętego projektem zagospodarowania działki, na którym znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego "orzeczono" nakaz rozbiórki. Tak formułując ten przepis ustawodawca wykluczył z treści art. 35 ust. 5 cytowanej ustawy obiekty których obowiązek rozbiórki wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia czy rzeczywiście obowiązek rozebrania obiektu tymczasowego wynika bezpośrednio z przepisów prawa, czy też konieczne jest wydanie w takim przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę. Również dla rozstrzygnięcia sprawy nie "znaczenia fakt że decyzją z dnia 21.07.2003 r., wydano skarżącym pozwolenie na budowę garażu (zob. protokół rozprawy z dnia [...].09.2006 r.) bowiem Sąd ocenia stan sprawy z dnia wydania zaskarżonej decyzji. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.l lit. "a" oraz art.135, 152 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.