II SA/Kr 540/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 540/18 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 540/18; II. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego W. K. kwotę 1 724 (jeden tysiąc siedemset dwadzieścia cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia 21 lutego 2018 r., znak SKO.[...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. H., B. B., W. K., J. K., W. K., E. D. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2017 r. orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa zespołu ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażem podziemnym, na działce nr [...],[...] obr.[...] wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. oraz budową zjazdów z działek nr [...], [...], [...] (ul. [...]), [...] obr. jw. (ul. [...] przy [...] w Krakowie oraz umarzającej postępowanie w sprawie o ustaleniu warunków zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zjazdu z drogi publicznej ul. [...] nr działki [...] obr. [...] w zakresie pasa drogowego – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 9 listopada 2007 r. [...] zwróciła się do Prezydenta Miasta Krakowa o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażem podziemnym na działce nr [...], [...] obręb [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. oraz budową zjazdów z działek nr [...], [...], [...] (ul. [...]), [...], [...] obr. jw. (ul. [...]) przy [...] w Krakowie". Prezydent Miasta Krakowa, rozpatrując sprawę po raz kolejny na skutek decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, decyzją Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2017 r., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778), § 1 – Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz w związku z art. 25 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255) oraz art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) – ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażem podziemnym na działce nr [...], [...] obręb [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. oraz budową zjazdów z działek nr [...], [...], [...] (ul. [...]), [...] obr. jw. (ul. [...] przy [...] w Krakowie". Decyzja zawiera załączniki: Nr 1 – warunki zabudowy terenu; Nr 2 – część graficzna warunków zabudowy, sporządzona na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu o oryginalną kopię mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, Nr 3 – część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 4 – część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, sporządzona na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu o oryginalną kopię mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w toku postępowania uzyskano następujące uzgodnienia: 1) Opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 30.12.2016r. znak: [...] w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; 2) Opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 1 1.03.2013r. znak: [...] w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; 3) Opinię Krakowskiego Zarządu Komunalnego z dnia 12.12.2007 r., znak: [...], w zakresie obsługi komunikacyjnej; 4) Postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 08.09.2010 r., znak: [...] w odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem, w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na realizację celu publicznego w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.); 5) Postanowienie Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 06.09.2010r., znak: [...] w odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem, w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na realizację celu publicznego w planach miejscowych , które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Ponadto w toku postępowania wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji do Marszałka Województwa Małopolskiego oraz Ministra Środowiska. Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane. W toku postępowania uzyskano również: 1) Opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 20.01.2017r,. znak: [...] w zakresie ochrony środowiska; 2) Opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 17.12.2007 r. , znak: [...] w odniesieniu do obszarów objętych strefą nadzoru archeologicznego; 3) Opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 19.12.2007 r., znak: [...] – w zakresie ochrony zieleni, wód, gospodarki wodnej, w zakresie geologii, w zakresie ochrony powietrza i ochrony przed hałasem; 4) Opinię Zarządu Dróg i Transportu w Krakowie z dnia 21.12.2007 r., znak: [...] w zakresie obsługi komunikacyjnej; 5) Opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 17.07.2009 r. [...] – w zakresie konieczności uzyskania decyzji o oddziaływaniu na środowisko; 6) Stanowisko Zespołu Urbanistycznego z dnia 08.04.2016r., 15.09.2016r., 09.03.2017r. Dalej organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji przygotowała mgr inż. arch. I. M. uprawniona do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśniając rozstrzygnięcie w zakresie umorzenia postępowania, organ podał, że zgodnie z art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 (zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu), nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla części wnioskowanej inwestycji obejmującej budowę zjazdu z drogi publicznej ul. [...] nr działki [...] obr [...] w zakresie pasa drogowego stało się bezprzedmiotowe. Organ ustosunkował się także do uwag i zastrzeżeń stron zgłoszonych w toku postępowania. Działając na skutek odwołania A. H., B. B., W. K., J. K., W. K. i E. D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 21 lutego 2018 r., którą utrzymało zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania oraz zarzuty sformułowane przez odwołujących się i wskazał w szczególności, że w aktach sprawy zostały zgromadzone pozyskane w toku postępowania wyjaśniającego wymagane dla wydania decyzji uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp; projekt decyzji oraz analiza urbanistyczno-architektoniczna sporządzona została przez uprawnioną do sporządzania takich opracowań inż. arch. I. M. wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów opublikowaną w Biuletynie Informacji Publicznej UMK. Do decyzji zostały dołączone wymagane przepisami prawa załączniki tekstowe i graficzne; stanowią one jej integralną część. Planowana inwestycja będzie stanowić wprost kontynuację zabudowy i funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej występującej w sąsiedztwie oraz wskaźników z zabudową mieszkaniową sąsiadującą na działkach nr [...],[...],[...],[...], dostępnych z tej samej drogi publicznej. Istniejąca zabudowa w obszarze analizowanym posiada funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wielorodzinnej, usługowej, dróg publicznych i wewnętrznych i infrastruktury technicznej. Występuje zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, ale także w zabudowie szeregowej, bliźniaczej. Obok tej zabudowy lokalizowana jest współczesna zabudowa usługowa, budynki gospodarcze, garaże. Zarówno więc wskazana we wniosku zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i garaż podziemny stanowią uzupełnienie istniejącej już w obszarze zabudowy. Ich forma, charakterystyka, parametry występujące w obszarze analizowanym, niezbędne dla prawidłowego ustalenia warunków zabudowy wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego zostały opisane, wyliczone, wykazane w dokumentach i materiale fotograficznym, graficznym, które znalazły się w aktach sprawy. Stanowiły one więc uzasadnioną podstawę dla opracowania projektu decyzji i samej decyzji o warunkach zabudowy. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że z przedłożonych do akt sprawy opinii i uzgodnień branżowych instytucji dostawców mediów wynika spełnienie kolejnego warunku zapisanego w pkt 3 ust. 1 art. 61 ustawy, który stawia wymóg by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W aktach sprawy znajdują się aktualne oświadczenie [...] z 10 marca 2017 r. w zakresie możliwości korzystania z istniejących sieci elektroenergetycznych, MPWiK z dnia 12 stycznia 2016 r o możliwości przyłączenia projektowanego budynku do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, w związku z deklarowaną we wniosku rozbudową infrastruktury technicznej na potrzeby inwestycji, oświadczenie MPEC z dnia 14 grudnia 2015 r., ZIKiT z dnia 30 grudnia 2016 r. i z dnia 29 września 2009 r. , uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 17 grudnia 2007 r. dotyczące obowiązkowego nadzoru archeologicznego w pracach ziemnych. Organ podkreślił, że wbrew zarzutom odwołania ustalenia zaskarżonej decyzji w zakresie przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 2 i 5 upzp, zostały poczynione poprawnie W oparciu o opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie potwierdzającą wystarczającą dla zamierzenia inwestycyjnego – budowy ośmiu domów mieszkalnych, jednorodzinnych – ustalono że teren inwestycji posiada dwa niezależne pośrednie dostępy do drogi publicznej, tj. ul. [...] poprzez dz. nr [...] i [...] i ul. [...] poprzez dz. nr [...] obr.[...]. Działki, przez które przewidziano dostęp do drogi publicznej, nie znajdują się w zarządzie ZIKiT; są natomiast współwłasnością inwestora, który przedstawił do akt sprawy stosowne dokumenty. Natomiast dla części inwestycji – garażu podziemnego inwestor wskazał odrębny wjazd od ul. [...] poprzez parking znajdujący się na działce nr [...]. W zaskarżonej decyzji ustalono w sposób jednoznaczny i wystarczający dla wymagań decyzji o warunkach zabudowy liczbę miejsc parkingowych dla projektowanych budynków mieszkalnych .W pkt II pdpk 4 lit. d decyzji ustalono wskaźniki liczby miejsc postojowych 2 miejsca postojowe na 1 mieszkanie. Rozstrzygnięcie to uwzględnia wskazania zawarte w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr LIII 723/12 "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa". Na etapie niniejszego postępowania jest to zapis dostatecznie rozstrzygający w tym przedmiocie. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy ocenia się jedynie czy jest obiektywnie możliwy dostęp wnioskowanego terenu do drogi publicznej. A więc czy istnieją na dzień rozpoznania wniosku takie uwarunkowania faktyczne i prawne na gruncie, które dają podstawy do skomunikowania wnioskowanej działki z drogą publiczną. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich; jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, a jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy zaznaczył, że organ I instancji określił także szczegółowe warunki zabudowy wynikające m.in. z analizy urbanistyczno-architektonicznej, a ponadto warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony wód i gospodarki wodnej, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem. Podnoszona przez odwołujących się kwestia gospodarki odpadami i sposób odprowadzania wód opadowych została ustalona w zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie konieczności rozbudowy sieci kanalizacyjnej w oparciu o kanał ogólnospławny w ul. [...] lub w ul. [...] (zał.nr 1 pkt II 5 ) oraz ochronę interesów osób trzecich (zał. 1 pkt II 4b ) Wystarczającym dla oceny spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 2 upzp jest podanie przez inwestora w temacie (nazwie wnioskowanej inwestycji) zamiaru budowy infrastruktury technicznej, w ramach której znajduje się rozbudowa potrzebnych sieci. Ponadto teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oznaczony w ewidencji gruntów symbolem Bp, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Następnie organ odwoławczy ocenił, że obszar poddany analizie architektoniczno-urbanistycznej jest zgodny z § 3.1 i 3.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. Obszar analizowany, w którym znajduje się teren projektowanej inwestycji, to tereny zabudowy mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej, zabudowy usługowej, wyposażony w niezbędny układ komunikacyjny – drogi publiczne i wewnętrzne, oraz infrastrukturę techniczną. W sąsiedztwie terenu inwestycji przeważa już istniejąca i nowopowstająca zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna. Obszar ten znajduje się w pobliżu skrzyżowania dużych ciągów komunikacyjnych Krakowa. Analizatorka wyznaczyła obszar analizowany przyjmując jako trzykrotność frontu działki wartość 60m – przyjmując, iż szerokość frontu terenu inwestycji liczy ok. 17-20m. Jako front działki wskazano część działki z wjazdem z ul. [...]. Wyjaśniając kwestię wjazdów Analizatorka wskazała w piśmie z dnia 19 grudnia 2017 r. jako równorzędne wjazd z ul. [...] i [...] Analiza dokonuje w sposób szczegółowy charakterystyki terenu, jak też funkcji i cech istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Szeroko została opisana forma architektoniczna istniejącej zabudowy. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do parametrów nowej zabudowy i uznał je za ustalone prawidłowo. W tym kontekście wskazano, że linia zabudowy, ma zostać wyznaczona w odniesieniu do przebiegu linii zabudowy jednorodzinnej istniejącej na działce nr [...] obr.[...]. Parametr ten, zdaniem organu odwoławczego, nie budzi zastrzeżeń. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu mieści się w wartości średniej ok. 34%, zaś dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w wysokości 27%. Jest on bardzo zróżnicowany, uzależniony od rodzaju zabudowy . W wyniku dokonanej analizy i ustaleń odnośnie istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym ustalono go w wysokości 14% z tolerancją +- 1 % uwzględniającą względy technologiczne na etapie projektu budowlanego. Organ I instancji ustalił wskaźnik zabudowy w wartości mniejszej niż wnioskowany przez inwestora, a także średniej dla obszaru ze względu na fakt, iż parametr ten powinien korespondować z sąsiednimi budynkami. Organ miał także na uwadze jak najlepsze wkomponowanie nowych budynków w zastany układ urbanistyczny. Udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono w wysokości min. 50%. Oran odwoławczy nie zakwestionował ustaleń w tym zakresie. Ustalenia szerokości elewacji frontowej na poziomie 10m z tolerancją +-1m dokonano w oparciu o przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia. Parametr ten ma bezpośrednie odniesienie do ustalonej w analizie średniej wyliczonej dla występującej w obszarze analizowanym dla ul. [...] (wskazanej jako jeden z dostępów do drogi publicznej). Ustalenie to oparto na przepisie § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia, wskazując jako jego uzasadnienie możliwości techniczne związane z szerokością dz. [...], [...]. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do okapu ustalono w wartości 4,5 do 5,00m nie wyżej niż 232,0 mnpm. przyjmując wyliczoną średnią parametru na 4,63 m. W analizie podano, że wzorowano się w tym zakresie na wysokości elewacji frontowej sąsiednich budynków mieszkaniowych. Geometrię dachu ustalono w oparciu o przepis § 8 rozporządzenia ustalając przekrycie budynku dachem połaciowym o kącie nachylenia 30° do 45°, z kierunkiem kalenicy równoległym do kierunku szeregu, odnosząc się również w tym zakresie do dachów występujących w sąsiedztwie. Wysokość kalenicy ustalono na poziomie od 8,0-9,0m, nie wyżej niż 236,0 mnpm. Odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu ograniczenia przez inwestycję dostępu do światła słonecznego, organ odwoławczy wskazał na zawarte w pkt. II pkt. 5 załącznika nr 1 do decyzji ogólne wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W kwestii podnoszonej przez strony odrębności ustalenia warunków zabudowy wnioskowanego garażu podziemnego od ośmiu budynków mieszkalnych, organ odwoławczy wyjaśnił, że dla obiektów budowlanych infrastruktury technicznej – przyłączy nie wystających ponad poziom gruntu istotne znaczenie będą miały ustalenia projektu budowlanego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustala parametry budynków kubaturowych. To wnioskodawca określa dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów u.p.z.p. Pismem z dnia 5 kwietnia 2018 r. W. K. wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie warunków zabudowy dla garażu podziemnego bez przeprowadzenia w tym zakresie jakiejkolwiek wymaganej przepisami analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 w/w ustawy; b) art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie odprowadzania wód opadowych jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; c) art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie, iż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, a to ulic: [...] i [...] w Krakowie, a w konsekwencji ustalenie, iż istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu pomimo braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej; d) naruszenie § 4 i 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 64 poz. 1588) w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie i ustalenie linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej zabudowy dla wnioskowanej inwestycji budowy 8 domów jednorodzinnych w odniesieniu do ul. [...]; e) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy podczas gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich kwestii wskazanych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2011 r., znak [...]; b) art. 7 k.p.a., 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności brak szczegółowego zbadania i wyjaśnienia przesłanek ustalenia warunków zabudowy wynikających z przepisu 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niedostateczne przedstawienie motywów rozstrzygnięcia w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu stron. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnicy M. P. i A. H. na rozprawie wnieśli o uwzględnienie skargi. W piśmie z dnia 3 września 2018 r. uczestnik E. D. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa; przedstawiła również uzasadnienie swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 540/18, oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał w szczególności, że na użytek niniejszej sprawy sporządzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna przez osobę uprawnioną mgr inż. arch. I. M.; analiza ta nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym. Prawidłowo, zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, wyznaczony został obszar analizowany. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Implikuje to spełnienie przesłanki ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W obszarze analizowanym znajdują się budynki o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, drogi wewnętrzne, infrastruktura techniczna. Projektowana funkcja mieszkaniowa jednorodzinna będzie tedy stanowiła kontynuację funkcji w terenie analizowanym. Sąd podzielił również stanowisko organów administracji co do tego, że spełnione zostały przesłanki ustalenia warunków zabudowy w postaci dostępu przedmiotowego terenu do drogi publicznej oraz w postaci wystarczającego dla zamierzenia budowalnego uzbrojenia terenu, w tym także w zakresie obsługi komunikacyjnej. Za prawidłowe Sąd uznał ustalenie, że teren inwestycji ma pośredni dostęp do dróg publicznych, tj. ul. [...] poprzez dz. nr [...] obr. [...] oraz od ul. [...] poprzez dz. nr [...] i [...] obr. jw., a także pozostałe rozstrzygnięcia w zakresie miejsc parkingowych i infrastruktury technicznej: zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami. Podobnie Sąd ocenił ustalone warunki w zakresie ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu. Parametry nowej zabudowy (linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działek, szerokość elewacji frontowej, parametry wysokościowe, geometria dachu) – również zostały uznane za ustalone prawidłowo. Zarzuty skargi oraz zarzuty podnoszone przez uczestników ocenione zostały jako niezasadne. Pismem z dnia 2 stycznia 2019 r. W. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 540/18, zaskarżając tenże wyrok w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) poprzez uznanie za prawidłowe decyzji administracyjnej wydanej na wniosek innego podmiotu, niż adresat decyzji oraz późniejsze skierowanie decyzji do podmiotu nieistniejącego w dacie jej wydawania, a co za tym idzie – brak zastosowania środka określnego w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.; b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegająca na uznaniu, iż można ustalić warunki zabudowy dla garażu podziemnego bez przeprowadzenia w tym zakresie jakiejkolwiek wymaganej przepisami analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 w/w ustawy dla tego typu inwestycji; c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie odprowadzania wód opadowych jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; d) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie, iż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, a to ulic: [...] i [...] w Krakowie, a w konsekwencji ustalenie, iż istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu pomimo braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej; e) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.b) p.p.s.a. w zw. z § 4 i 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 64 poz. 1588) w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie i ustalenie linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej zabudowy dla wnioskowanej inwestycji budowy 8 domów jednorodzinnych w odniesieniu do ul. [...]. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich kwestii wskazanych w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie znak SKO.[...] oraz brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego wyroku w tym zakresie. Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o: a) przejęcie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. do rozpoznania i uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa; b) ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Ponadto skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., wniósł o zasądzenie na rzecz W. K. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych Rozpoznając skargę kasacyjną i sprawę sądowoadministracyjną w trybie art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Decyzja Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2017 r. została skierowana do "[...]", przy czym pełna nazwa tego podmiotu brzmiała [...]. W takim też kształcie decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r., znak SKO.[...]. Jak wynika z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów oraz danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym, [...] została wykreślona z rejestru przedsiębiorców w dniu 24 maja 2017 r., przy czym orzeczenie o wykreśleniu uprawomocniło się w dniu 10 czerwca 2017 r. Takie też ustalenia poczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 797/18. W świetle art. 251 Kodeksu spółek handlowych, spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru; z kolei rozwiązanie takiej spółki następuje z chwilą wykreślenia jej z rejestru (art. 84 § 2 k.s.h.). Zatem już w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji, tj. w dniu 30 sierpnia 2017 r., nie istniał podmiot (spółka jawna), który uznany został przez orzekające organy administracji za wyłącznego beneficjenta praw wynikających z wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Podmiot ten, z momentem wykreślenia z KRS, utracił bowiem byt prawny. Obie zaskarżone decyzje skierowane zatem zostały do podmiotu, który nie istniał już w chwili wydawania tych decyzji. Wypełnia to przyczynę nieważności decyzji opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. powołany wyżej wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 października 2018 r.). Wobec powyższego należało uznać, że podstawa skargi kasacyjnej, w ramach której skarżący wskazał na odnośną przyczynę nieważności decyzji, a zaskarżonemu wyrokowi zarzucił niezastosowanie środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – jest oczywiście usprawiedliwiona. W myśl wspomnianego przepisu sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Naprowadzone motywy sprawiły, że Sąd, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku. O kosztach jak w pkt III sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. uwzględniając koszty postępowania sądowego związane z wniesieniem skargi oraz skargi kasacyjnej. Na koszty te składa się wpis od skargi (500 zł), koszty zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji łącznie z uiszczoną opłatą skarbową od pełnomocnictwa (497 zł), opłata od wniosku o sporządzenie uzasadniania wyroku (100 zł), opłata od skargi kasacyjnej (250 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym łącznie z uiszczoną opłatą skarbową od pełnomocnictwa (377 zł).