II SA/Kr 541/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [....] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [....] z dnia 14 lutego 2017 r., znak: [....] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz strony skarżącej [....] Sp. z o.o. w W. kwotę 997 ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 20 maja 2016 r. (data wpływu do organu 23 maja 2016 r.) [...] Sp. z o.o. w W. , powołując się na art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zgłosiła zamiar rozpoczęcia robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń stacji bazowej [...] sp. z o.o. nr [...] w tym antenowych konstrukcji wsporczych wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych na obiekcie budowlanym. Jako lokalizację zamierzenia wskazano K. przy ul. [...] nr działki [...] obręb [...] . Inwestor wskazał następujący zakres i sposób wykonania robót: "Instalacja konstrukcji wsporczych o wysokości H = 8m (H = 5,10 n.p.d.) wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci sześciu anten sektorowych oraz trzech radioliniowych. Konstrukcja wsporcza składać się będzie z trzech odcinków połączonych ze sobą za pomocą śrubowych styków doczołowych. Dwie dolne części konstrukcji zaprojektowano z rur R0133x6.3, natomiast górną część z rury z rusztu oraz RO114.3x6.3. Cała konstrukcja oparta zostanie na ruszcie stalowym ustawionym w poziomie posadzki poddasza, za pomocą słupków betonowych. Dla zawieszenia anten sektorowych oraz radioliniowych przewidziano antenowe konstrukcje wsporcze". Jako planowany termin rozpoczęcia robót budowlanych wskazano dzień 5 lipca 2016 r. Inwestor podał, że roboty zostaną wykonane zgodnie z zasadami wiedzy i sztuki budowalnej, z zachowaniem przepisów BHP, pod nadzorem osoby posiadającej stosowane uprawnienia budowlane. Do zgłoszenia załączono szkice i rysunki określające rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót, oświadczenia projektantów dotyczące nośności wraz z uprawnieniami, mapę z zaznaczonym terenem inwestycji, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, pełnomocnictwo do reprezentowania inwestora, opinię z wydziału kształtowania środowiska oraz kwalifikację przedsięwzięcia i analizę środowiskową. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r. Prezydent Miasta K. na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty: prawidłowo złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oryginał lub odpis urzędowo poświadczony pełnomocnictwa udzielonego M.k. – w terminie do dnia 12 lipca 2016 r. Dokumenty te zostały przedłożone w dniu 27 czerwca 2016 r. Decyzją z dnia 22 lipca 2016 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wobec zamiaru wykonania przez: [...] Sp. z o.o. W. robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń stacji bazowej [...] Sp. z o.o. nr [...] w tym antenowych konstrukcji wsporczych wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych na obiekcie budowlanym, tj. budynku zlokalizowanym na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, natomiast przez obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Ponadto zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. z 2016 r. poz. 353) mówi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast zgodnie z zapisami § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. z 2016 r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach, od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (...) przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zgłaszana inwestycja jest zlokalizowana na terenie, na którym obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w K. (Uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia 9 listopada 2005 r.), a dokładnie w części terenu oznaczonego symbolem 25MN(s) – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej. Zgodnie z zapisami ww. planu na terenach oznaczonych symbolem 25MN(s) – na który to teren, zgodnie z dołączonymi opracowaniami, oddziałuje zgłaszana inwestycja – została dopuszczona zabudowa o wysokości nie większej niż 13,0 m (§ 10 ust. 3 pkt 1 lit. "l" zapisów ww. planu). W dołączonym do zgłoszenia opracowaniu pt. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" stwierdzono, że w wyniku wykonania analizy ocenia się, że dla wytyczonych w opracowaniu minimalnych i maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania brak jest miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi wiązki głównej w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto stwierdzono, że zgłaszana instalacja radiokomunikacyjna nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgłaszana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z dołączonej dokumentacji wynika, że wysokość zawieszenia środka anten wynosi odpowiednio 18,65 i 18,90 m n.p.t. (dla wszystkich azymutów) Równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) anten wynosi odpowiednio 2831,3 W i 4041,2 W. Natomiast wysokość środków elektrycznych anten wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania (dla maksymalnego pochylenia wiązki) ponad terenem oznaczonym w planie 25MN(s) wynosi (w odległości 100 m od środka elektrycznego anten) odpowiednio 12,4 m, i 12,7 m od poziomu terenu (azymut 60°) oraz 9,0 m i 9,2 m od poziomu terenu (azymut 300°). Należy stwierdzić, że przedmiotowa kwalifikacja dotyczy jedynie istniejącego stanu zagospodarowania terenu oraz planowanego w odniesieniu do dwóch działek, nie biorąc pod uwagę możliwego przyszłego zagospodarowania terenów. Natomiast przy określaniu miejsc dostępnych dla ludności, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska należy brać pod uwagę zarówno istniejący jak i przyszły stan zagospodarowania terenów, na których choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do zgłoszenia dołączono również opracowanie pt. "Analiza Środowiskowa" wykonane na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883), w którym oznaczono obszary występowania pola elektromagnetycznego, gdzie gęstość mocy pola elektromagnetycznego przekracza wartość 0,1 W/m2, tj. wartość graniczną (dopuszczalną) w miejscach dostępnych dla ludności. Zgodnie z dołączonym opracowaniem sumaryczny obszar pola elektromagnetycznego o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 obejmuje obszar w odległości do 74 m w wyniku kumulacji oddziaływań emitowanych przez anteny zgłaszanej instalacji, tj. nad działkami sąsiednimi, co do których inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a na które to działki oddziałuje zgłaszana inwestycja wprowadzając na nie ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie. Na potwierdzenie tego faktu należy przytoczyć przepis § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), który stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Należy także wyjaśnić, że procedura zgłoszenia jest postępowaniem uproszczonym w stosunku do pozwolenia na budowę i charakteryzuje się tylko jedną stroną postępowania, którą jest inwestor. W związku z powyższym obszar oddziaływania inwestycji objętej zgłoszeniem winien zamykać się w obszarze, co do którego inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zgłaszana inwestycja wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie terenów sąsiednich, wobec których inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w związku z tym, nieruchomości te winny zostać objęte obszarem oddziaływania, (którego definicja została określona w z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane) i ich właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości powinni być stronami postępowania o pozwolenie na budowę. Ponadto mając także na uwadze przyszły możliwy sposób zagospodarowania terenów sąsiednich, dla których to terenów obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] w K. ", tj. m.in. możliwość zabudowy o wysokości nie większej niż 13,0 m, a na które to tereny oddziałuje zgłaszana stacja bazowa telefonii komórkowej, stwierdzono że w takiej sytuacji oddziaływanie zgłaszanej inwestycji przekracza standardy wskazane w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz.1883) oraz, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych objętych zgłoszeniem, zatem planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i tym samym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Z tych przyczyn, zdaniem organu I instancji, zasadne było wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. [...] Sp. z o.o. w W. na podstawie art. 127 k.p.a. wniosła odwołanie od wyżej opisanej decyzji Prezydenta Miasta K. , zarzucając jej naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane i wniosła jej zmianę i przyjęcie zgłoszenia zamiaru wykonania prac budowlanych. W uzasadnieniu odwołująca się zakwestionowała stanowisko organu, że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji przekracza standardy wskazane w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883) oraz że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych. Zdaniem odwołującej się, na podstawie załączonej do zgłoszenia analizy i kwalifikacji przeprowadzonej dla planowanego przedsięwzięcia można stwierdzić, że dla rozważanych parametrów, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania każdej z anten sektorowych, w odległości określonej w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W związku z tym, zgodnie z rozporządzeniem inwestycja ta nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym, w myśl zapisów Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227), dla jej podjęcia nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyniki symulacji (zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia) rozkładu pól elektromagnetycznych do zagospodarowania obszaru wokół planowanej stacji bazowej pokazują, że dla najbardziej niekorzystnego wariantu jej pracy strefy promieniowania o gęstości mocy >0,1 [W/m2] wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludności, tj. co najmniej 2m nad gruntem oraz dachami okolicznych zabudowań. Oznacza to, że analizowana instalacja będzie spełniać wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Ponadto dla planowanego przedsięwzięcia wydana została pozytywna opinia z Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. [...] ), potwierdzająca, że przy obecnym stanie zagospodarowania terenu, a także wysokości planowanej zabudowy (na podstawie wydanych decyzji pozwolenia na budowę) nie występują miejsca dostępne dla ludności w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego wszystkich anten pracujących w pasmach 900, 1800 i 2100 MHz wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania pochodzącego od tych anten. Przedmiotowa inwestycja zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2013 r. poz.1235, z późn. zm.) nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skarżonej decyzji stwierdzono, że przy określaniu "miejsc dostępnych dla ludności (...) należy brać pod uwagę zarówno istniejący jak i przyszły stan zagospodarowania terenów, na których choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego". Organ wydający decyzję nie przytoczył podstawy prawnej dla takiego stwierdzenia i zastosował rozszerzającą interpretację terminu, co jest niezgodne z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącym, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Wspomniane wyżej Rozporządzenie Rady Ministrów nie zawiera definicji prawnej tego pojęcia, więc należy uznać, że Prawodawca nie przewidywał takiego obostrzenia. Wojewoda [...] , decyzją z dnia 14 lutego 2017 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 – tekst jednolity ze zmianami) i art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 – tekst jednolity ze zmianami), uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Kr. z 22 lipca 2016 r. w części dotyczącej powołanej podstawy prawnej (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego) i w tym zakresie orzekł na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, o sprzeciwie wobec ww. robót i nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na ich wykonanie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał na wyrażoną w art. 28 Prawa budowlanego zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę; od tej zasady w art. 29 – 31 Prawa budowlanego przewidziane są wyjątki, ale nie można ich interpretować rozszerzająco. Organ odwoławczy podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji, ale jednocześnie stwierdził, że błędnie powołany został art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego jako podstawa prawna decyzji, gdyż przedmiotowe zgłoszenie nie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody [...], w sprawie tej należało wnieść sprzeciw (oraz nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót), ale na innej podstawie – art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji warunkach zabudowy lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 - tekst jednolity) kwalifikacja anten przeprowadzana jest w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowania izotropowo (EIRP) oraz na podstawie odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Przytoczywszy relewantne przepisy wspomnianego rozporządzenia, organ wskazał na art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, w myśl którego pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wojewoda [...] argumentuje dalej, że inwestor przedłożył do zgłoszenia kwalifikację zgłaszanego przedsięwzięcia, z której wynika, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu; jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Na rysunkach znajdujących się w tym opracowaniu, pokazano przekrój pionowy wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów i przy maksymalnym ich pochyleniu. Jak wynika z tych rysunków środek elektryczny anten i oś główna wiązek promieniowania znajduje się na wysokościach: 18,65 mi 18,9 m dla azymutów 60°, 180° oraz 300°, a wysokość osi głównych nad dachami budynków bądź poziomem terenu, przy maksymalnym pochyleniu, w zależności od azymutu, wynosi: 2,5 m oraz 2,8 m nad dachami budynków i 12,4 m oraz 12,7 m (w odległości 100 m od środka elektrycznego anten) oraz 8,6 m i 8,8 m (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten) nad poziomem terenu - dla azymutu 60° przy tilcie 5°; 2,1 m oraz 2,4 m od planowanej zabudowy (dot. dz. nr [...] oraz [...] gdzie przyjęto maksymalną dopuszczalną planem wysokość zabudowy tj. 13 m) - dla azymutu 180° przy tilcie 0°; 9 m oraz 9,2 m (w odległości 100 m od środka elektrycznego anten) oraz 3,4 m i 3,6 m (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten) nad poziomem terenu - dla azymutu 300° przy tilcie 7°. W opracowaniu, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.2003.192.1883), wskazano wyniki obliczeń odległości pomiędzy osią główną promieniowania poszczególnych anten sektorowych (gdzie gęstość mocy przekracza wartość dopuszczalną czyli 0,1 W/m2) a miejscami dostępnymi dla ludności. Zgodnie z tym opracowaniem projektowane anteny emitują pole elektromagnetyczne o gęstości przekraczającej dopuszczalny poziom na obszarze większym niż ten, co do którego inwestor wykazał prawo do dysponowania terenem. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2013.1232 - tekst jednolity ze zmianami): "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego". Pojęcia miejsca dostępnego dla ludności nie można ograniczać do gabarytów znajdującego się na nieruchomości budynku. Miejscem dostępnym dla ludności w przypadku zabudowy mieszkaniowej jest nie tylko teren budynku mieszkalnego, lecz również dostępna dla ludzi przestrzeń otaczająca ten budynek. W ocenie organu I instancji oceniając miejsca dostępne dla ludzi w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości. W skarżonej decyzji stwierdzono, że oddziaływanie zgłaszanej inwestycji przekracza standardy wskazane w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości mniejszej niż 100 m od środka wiązki promieniowania anten sektorowych objętych zgłoszeniem, zatem planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i tym samym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Natomiast organ odwoławczy przedstawił stanowisko, że sąsiednie nieruchomości objęte (w opracowaniu przedłożonym przez wnioskodawcę) oddziaływaniem pola elektromagnetycznego (nie tylko przekraczającego dopuszczalne normy) winny być uznane za obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, bowiem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy tych nieruchomości winni wiedzieć, że pionowy zasięg ich własności gruntowej zostanie ograniczony. W postępowaniu w sprawie zgłoszenia poza inwestorem nie uczestniczą inne strony postępowania. Brak możliwości wzięcia udziału w postępowaniu zgłoszeniowym przez inne strony postępowania stanowi ograniczenie uprawnień osób trzecich co do obrony swoich interesów związanych z realizacją zamierzenia inwestora. Inwestor poprzez realizację zamierzeń inwestycyjnych na nieruchomości, co do której posiada prawo do dysponowania na cele budowlane, nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu, bez ich wiedzy. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa. Podkreślić należy, że wobec zapisów obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w K. (Dz. Urz. [...] ), gdzie w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. "l" wskazano: "W granicach terenów wyznaczonych wg ust. 1, w zakresie przeznaczenia oraz sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy tych terenów, obowiązują przepisy ogólne określone w § 5 - § 8, a ponadto ustala się: nakazy: utrzymania wysokości lokalizowanych budynków w nawiązaniu do wysokości istniejącej zabudowy na terenach sąsiednich i nie większej niż 13,0 m mierząc od poziomu najniżej położonego terenu przy ścianie budynku do poziomu kalenicy, przy równoczesnym zachowaniu warunku, że wysokość mierzona od najniżej położonego terenu przy ścianie budynku do poziomu gzymsu lub okapu nie może być większa niż 8,0 m, a w przypadku wydzielonego budynku usługowego łub gospodarczego z dachem płaskim nie większa niż 5,0 m" – zgłoszone przez [...] Sp. z o.o. zamierzenie pozbawi właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości skorzystania z prawa zabudowy swoich działek w granicach przewidzianych ww. zapisem planu, bowiem plan daje możliwość zabudowy sąsiednich działek - znajdujących się w jednostce planu o oznaczeniu 25MN(s) – do wysokości 13 m, a wysokość osi głównych wiązek promieniowania dla azymutu 60° przy tilde 5° wynosi 12,4 m oraz 12,7 m (w odległości 100 m od środka elektrycznego anten) oraz 8,6 m i 8,8 m (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten) nad poziomem terenu, a dla azymutu 300° przy tlicie 7° - 9 m oraz 9,2 m (w odległości 100 m od środka elektrycznego anten) oraz 3,4 m i 3,6 m (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten) nad poziomem terenu. Zatem – w ocenie organu odwoławczego – działki sąsiednie (które zgodnie z opracowaniem objęte są oddziaływaniem pola elektromagnetycznego) winny być objęte obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a to wymaga przeprowadzenia procedury pozwolenia na budowę. Nie chodzi bowiem tylko o negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, naruszającego granice cudzych nieruchomości, lecz również o to oddziaływanie które norm nie przekracza. Organ skonkludował, że realizacja przedmiotowego zamierzenia może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich poprzez ograniczenie bądź pozbawienie właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu (np. zabudowy do wysokości przewidzianej w mpzp), bez ich wiedzy. W ocenie Wojewody [...] stanowisko zaprezentowane w jego decyzji nie narusza zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy orzekał bowiem w tożsamej sprawie. Zachowany został podmiot, przedmiot i stan faktyczny sprawy. Co do zasadności wniesienia sprzeciwu ocena organu I jak i II instancji jest analogiczna. Również zbieżna jest ocena w zakresie konieczności uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Odmiennie jedynie został oceniony ten sam materiał dowodowy. [...] Sp. z o.o. w W. pismem z dnia 17 marca 2017 r. wniosła skargę na wyżej opisaną decyzję Wojewody [...] z dnia 14 lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów: a) art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 t.j., ze zmianami) - poprzez jego błędne zastosowanie i wskazanie jakoby skarżona Decyzja, była decyzją częściowo uchylającą Sprzeciw, podczas gdy z istoty rozstrzygnięcia Decyzji w postaci uchylenia podstawy materialno-prawnej Sprzeciwu wynika, że w rzeczywistości doszło do uchylenia Sprzeciwu w całości i wydania sprzeciwu Organu II Instancji na innej (odmiennej) podstawie materialnoprawnej; b) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie sprzeciwu Wojewody [...] po uchyleniu Sprzeciwu w sytuacji, w której z uwagi na charakter decyzji Organu I Instancji (Sprzeciw wobec zgłoszonego zamierzenia budowlanego) oraz upływ materialnoprawnego terminu zawitego, Organ II Instancji nie miał kompetencji do zastosowania powyższego przepisu; c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy z uwagi na charakter decyzji Organu I Instancji (Sprzeciw wobec zgłoszonego zamierzenia budowlanego) oraz upływ materialnoprawnego terminu zawitego do wniesienia sprzeciwu, Organ II Instancji uznając, iż decyzja Organu I Instancji była wadliwa, a odwołanie od niej spełniało wszystkie wymogi formalne, powinien był uchylić Sprzeciw w całości i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji; d) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez pominięcie treści istotnych dokumentów złożonych przez Skarżącego do akt w toku sprawy, na skutek czego naruszone zostały przepisy prawa materialnego, powołane w pkt. 2 poniżej; e) art. 15 k.p.a. - poprzez wydanie skażonej Decyzji, która w istocie jest sprzeciwem Wojewody [...] wydanym na odmiennej podstawie prawnej, aniżeli Sprzeciw Organu I Instancji, co stanowi naruszenie prawa Inwestora do dwuinstancyjnego rozpoznania jego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Nadto skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym przepisów: a) art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 t.j., ze zmianami) - poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż Organ I Instancji, pomimo upływu materialnoprawnego terminu zawitego, mógł wnieść swój sprzeciw wobec zgłoszonego zamierzenia budowlanego na odmiennej materialnej podstawie prawnej aniżeli Sprzeciw Organu I Instancji; b) art. 30 ust. 5d w zw. z art. 30 ust. 5 P.b. - poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Sprzeciw Organu I Instancji został złożony w ustawowym terminie zawitym, podczas gdy należało przyjąć, że termin na wydanie Sprzeciwu nie biegnie jedynie przez okres od wezwania Inwestora do uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych do dnia uzupełnienia tego zgłoszenia, co prowadzi do uznania, iż Sprzeciw Organu I Instancji był spóźniony; c) art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2016.672 t.j. ze zmianami) w zw. z § 9 ust. 3 pkt 1 lit. I uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 9 listopada 2005 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w K. - poprzez nieprawidłowe uznanie, że oddziaływanie zamierzonego przedsięwzięcia może w przyszłości ograniczać dopuszczalną zabudowę nieruchomości sąsiednich ze względu na ewentualne ponadnormatywne oddziaływanie na miejsca dostępne dla ludności; d) art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że realizacja zgłoszonego zamierzenia budowlanego może spowodować możliwość wprowadzenia ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich bądź zwiększenia tych ograniczeń i uciążliwości. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającego ją Sprzeciwu Prezydenta Miasta K. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie podzielił stanowiska prezentowanego w skardze co do naruszenia materialnoprawnego terminu do wniesienia sprzeciwu oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody [...] zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, w czasie orzekania przez organy administracji t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290, dalej "pr.bud.") pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b pr.bud. zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Artykuł 30 ust. 5 pr.bud. stanowi zaś, że zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw (przepis w ówczesnym, obowiązującym w sprawie brzmieniu). Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Obligatoryjne podstawy do wniesienia sprzeciwu przewidziane są w art. 30 ust. 6 pr.bud.; zgodnie z tym przepisem "właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje". Z kolei art. 30 ust. 7 pr.bud. stanowi, że "właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich". Przepisy powyższe przytoczone zostały w ówczesnym, miarodajnym dla sprawy brzmieniu, tj. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016 r. (art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców, Dz. U. z 2016 r. poz. 2255). Powyższe uregulowania determinują nie tylko zakres relewantnych okoliczności w postępowaniu zainicjowanym zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych, ale także sekwencję ich badania i uwzględniania w ramach podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia (ilekroć nie manifestuje się ono milczeniem). I tak, organ w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a zaraz potem – jeżeli to pierwsze ustalenie okaże się negatywne – zbadać pozostałe przesłanki obligatoryjnego sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pr.bud. Dopiero gdy ich weryfikacja da również wynik negatywny, organ może, a ściśle biorąc – zważywszy na istotę kompetencji administracyjnej – powinien poczynić ustalenia co do przesłanek wniesienia sprzeciwu połączonego z jurysdykcyjnym i konstytutywnym nałożeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę po myśli art. 30 ust. 7 pr.bud. O ile przesłanki z art. 30 ust. 6 pr.bud. wydają się rozłączne, o tyle przesłanki z art. 30 ust. 7 pr.bud. mogą, hipotetycznie rzecz ujmując, wystąpić kumulatywnie i w taki też sposób mogą być przedstawione jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia. Ale a limine wykluczone jest łączenie w uzasadnieniu jednej decyzji obu grup przesłanek, tj. przesłanek z art. 30 ust. 6 pr.bud. i przesłanek z art. 30 ust. 7 pr.bud. Wszak determinują one odmienne, choć mające zbliżone skutki materialnoprawne, akty jurysdykcji. W tym kontekście wypada też zauważyć, że wniesienie sprzeciwu połączonego z jurysdykcyjnym i konstytutywnym nałożeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pr.bud. w sytuacji, gdyby istniały przewidziane w art. 30 ust. 6 pr.bud. okoliczności uzasadniające sam sprzeciw – byłoby działaniem niezgodnym z prawem. W świetle powyższych rozważań nie ulega wątpliwości, że przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy na etapie postępowania administracyjnego w pierwszej kolejności należało zweryfikować istnienie okoliczności uzasadniających sam sprzeciw (art. 30 ust. 6 pr.bud.), a w szczególności należało poczynić ustalenia pozwalające potwierdzić lub wykluczyć, że zgłoszenie dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych z mocy prawa obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W ramach tego zagadnienia jako istotne jawiły się dwa pytania: 1) czy odnośne roboty rzeczywiście odpowiadają hipotezie normy z art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b pr.bud., tj. czy mogą być zakwalifikowane jako instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych?; 2) czy odnośne roboty mają znamiona przedsięwzięcia, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 29 ust. 3 pr.bud.? Poszukiwanie odpowiedzi na pytanie drugie byłoby potrzebne tylko w przypadku uzyskania odpowiedzi pozytywnej na pytanie pierwsze. Na pierwsze pytanie organ zdaje się dawać w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odpowiedź pozytywną, aczkolwiek jawi się ona nie tyle jako wynik pogłębionej analizy zgłoszenia i zgromadzonego materiału dowodowego, ile jako aprioryczne założenie. Takie podejście nie budziłoby zastrzeżeń, gdy w rachubę wchodziło zamierzenie odpowiadające w sposób oczywisty ustawowemu określeniu. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych kwalifikacja zamierzenia polegającego na budowie, rozbudowie czy też modernizacji stacji bazowej służącej do transmisji danych jest zróżnicowana i zniuansowana; w szczególności wskazuje się na znaczenie takich czynników jak funkcjonalny związek z budynkiem tudzież instalowanie określonych elementów nie tylko na zewnątrz, ale i wewnątrz budynku. Jak wynika ze zgłoszenia oraz zgromadzonej dokumentacji, przedmiotowe roboty budowlane mają polegać na instalacji urządzeń stacji bazowej [...] sp. z o.o. nr [...] w tym antenowych konstrukcji wsporczych wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych na obiekcie budowlanym w K. przy ul. [...] (działka nr [...] obręb [...] ). Inwestor wskazał następujący zakres i sposób wykonania robót: "Instalacja konstrukcji wsporczych o wysokości H = 8m (H = 5,10 n.p.d.) wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci sześciu anten sektorowych oraz trzech radioliniowych. Konstrukcja wsporcza składać się będzie z trzech odcinków połączonych ze sobą za pomocą śrubowych styków doczołowych. Dwie dolne części konstrukcji zaprojektowano z rur R0133x6.3, natomiast górną część z rury z rusztu oraz RO114.3x6.3. Cała konstrukcja oparta zostanie na ruszcie stalowym ustawionym w poziomie posadzki poddasza, za pomocą słupków betonowych. Dla zawieszenia anten sektorowych oraz radioliniowych przewidziano antenowe konstrukcje wsporcze". W ocenie Sądu, stacja bazowa o takiej charakterystyce jest elementem sieci telekomunikacyjnej określonej w art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., póz. 1489 z późń. zm.), którą zaliczyć należy do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych wymienionych w § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, póz. 1864 z późn. zm.). Skoro zaś na samą budowę sieci telekomunikacyjnej inwestor obowiązany jest uzyskać pozwolenie na budowę, to siłą rzeczy obowiązany jest uzyskać to pozwolenie również na jej rozbudowę. A budowa stacji bazowych, dzięki którym zasiąg i obszar działania sieci telekomunikacyjnej się powiększa, niewątpliwie stanowi przypadek jej rozbudowy. Sieci telekomunikacyjne i ich elementy w postaci stacji bazowych są, w siatce pojęciowej prawa budowlanego, budowlą – niebędącym budynkiem ani obiektem małej architektury obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 3. W ocenie Sądu, do budowy odnośnej stacji bazowej nie znajduje zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 pr.bud., zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, ani art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b pr.bud., w myśl którego wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia. O instalacji czy też montażu urządzenia można mówić wówczas, gdy na dachu budynku istnieje już nośnik (konstrukcja wsparcia), na którym zainstalowane zostaną anteny i inne urządzenia wyposażenia stacji. Występujący w powołanych przepisach zwrot "na obiektach budowlanych" utwierdza w przekonaniu, że chodzi w nim wyłącznie o roboty wykonywane na obiektach, które już istnieją i które służą za nośnik urządzenia. Stacja bazowa nie jest też urządzeniem budowalnym w rozumieniu art. 3 pkt 9 pr.bud. W orzecznictwie wskazuje się – i Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela – że urządzenie budowlane to urządzenie łącznie spełniające następujące warunki: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stacja bazowa nie spełnia tego drugiego warunku. Celem budowy tej stacji nie jest bowiem zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Stacja ta nie jest elementem wyposażenia budynku mieszkalnego ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z urządzenia przekaźnikowego, wież antenowych i anten. Tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową, składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Sąd miał na uwadze również to, że art. 29 ust. 2 pkt 15 pr.bud. otrzymał obecne brzmienie w wyniku nowelizacji dokonanej przepisem art. 65 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2010 Nr 106 poz. 675), a nowelizacja ta polegała na dodaniu słów "w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych". W ocenie Sądu w ten sposób nastąpiło jedynie doprecyzowanie urządzeń określonego rodzaju, nie został natomiast zmieniony zakres pojęcia "urządzenia". Niezmienione pozostaje również dotychczasowe rozumienie pojęcia "instalacja", obejmujące sytuację, w której istnieje już nośnik, na którym miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. Również odwołanie się do wykładni historycznej nie podważa zatem przeprowadzonego wcześniej rozumowania i nie uzasadnia modyfikacji wyników wykładni literalnej (zaprezentowana tu wykładnia relewantnych przepisów jest zbieżna z poglądami prawnymi przedstawionymi w szczególności w wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., II OSK 1999/14, CBOSA oraz wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 lutego 2017 r., II SA/Kr 1588/16, CBOSA). Należy podkreślić również to, że przedmiotowa stacja bazowa jako całość techniczno-użytkowa ma składać się nie tylko z elementów umieszczonych na budynku, ale także z elementów umieszczonych wewnątrz budynku. Wszak przewiduje się oparcie całej konstrukcji na ruszcie stalowym ustawionym w poziomie posadzki poddasza za pomocą słupków betonowych; całkowita długość masztu ma wynosić 8 m, przy czym część wystająca ponad dach liczy 5 m – pozostała część mieści się zatem w budynku. Także z tych przyczyn niepodobna uznać, że w chodzi o urządzenie na obiekcie budowlanym. Zważywszy że przedmiotowe roboty budowalne nie mieszczą się w hipotezie normy z art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b pr.bud. (ani żadnej innej normy statuującej wyjątek od zasady, że roboty budowalne można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę) ich zgłoszenie aktualizuje kompetencję organu przewidzianą w art. 30 ust. 6 pkt 1 pr.bud. Powyższa konkluzja jest niezależna od oceny, czy odnośne roboty mają znamiona przedsięwzięcia, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 29 ust. 3 pr.bud., a nadto sprawia, że nie ma potrzeby czynienia ustaleń co do przesłanek wniesienia sprzeciwu połączonego z jurysdykcyjnym i konstytutywnym nałożeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę po myśli art. 30 ust. 7 pr.bud. Dlatego też jedynie na marginesie, niejako hipotetycznie można zauważyć, że – gdyby zachodziła konieczność rozważania kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia jedynie przez pryzmat oddziaływania pola elektromagnetycznego – należałoby podzielić stanowisko organu odwoławczego co do tego, że występuje możliwość wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich poprzez ograniczenie bądź pozbawienie ich właścicieli możliwości korzystania z przysługującego im prawa (np. zabudowy do wysokości przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) bez ich wiedzy. Słusznie zakładał organ odwoławczy, że punktem odniesienia w tej mierze są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a nie tylko decyzje o pozwoleniu na budowę tudzież zabudowa istniejąca) i że należy brać pod uwagę nie tylko oddziaływanie ponadnormatywne, ale także oddziaływanie, które norm nie przekracza. Innymi słowy, wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 pr.bud. byłoby uzasadnione, gdyby nie zachodził przypadek, o którym mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 pr.bud. Wywód przedstawiony wyżej w dużej mierze zawiera odniesienie się do zarzutów sformułowanych w skardze. Sąd uznał te zarzuty za niezasadne. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób wskazywany przez skarżącą, a w szczególności nie można zgodzić się z tezą, że po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy w obrocie prawnym pojawił się nowy sprzeciw. W ramach toku instancji organ może korygować podstawę prawną rozstrzygnięcia, o ile nie przekroczy granic sprawy – a w niniejszym przypadku do przekroczenia granic sprawy nie doszło (co implikuje także niezasadność zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności). W ocenie Sądu sprzeciw został złożony w czasie właściwym, przed upływem terminu 30 dniowego organ nałożył na inwestora określone obowiązki po myśli art. 30 ust. 5c pr.bud., co skutkowało przerwą biegu wspomnianego terminu. Zaczął on biec od nowa po uzupełnieniu zgłoszenia w dniu 27 czerwca 2016 r. Przed upływem 30 dni od tej daty sprzeciw został wniesiony (data nadania 22 lipca 2016 r.). Nie można zgodzić się z poglądem skarżącej o potrzebie odmiennego rozumienia przerwy w biegu terminu do wniesienia sprzeciwu (tj. z poglądem, że czas przed i po przerwie miałby być sumowany, a zatem że chodzi tu w istocie o instytucję wstrzymania biegu terminu). Tezę o przekroczeniu terminu do wniesienia sprzeciwu skarżąca opiera też na założeniu, że organ odwoławczy wnosił nowy sprzeciw – założenie to jest, jak wyżej wskazano, błędne. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. i zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 pr.bud. Do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. w istocie doszło, aczkolwiek w inny sposób niż wskazuje skarżąca – organ nie rozważył należycie i nie wziął po uwagę okoliczności świadczących o braku przesłanek do uznania zgłaszanych robót za instalowanie urządzenia na obiekcie budowalnym. Niezasadny tudzież bezprzedmiotowy jest zarzut naruszenia art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2016.672 t.j. ze zmianami) w zw. z § 9 ust. 3 pkt 1 lit. I uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 9 listopada 2005 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w K. . Stanowisko Sądu co do tego zarzutu zawarte jest w poczynionych wyżej rozważaniach. Do naruszenia art. 30 ust. 7 pkt 4 pr.bud. doszło, aczkolwiek nie w sposób wskazywany przez skarżącą, lecz przez to, że nie było podstaw do jego zastosowania z uwagi na występowanie przypadku opisanego w art. 30 ust. 6 pkt 1 pr.bud. W ponownym postępowaniu w sprawie organ odwoławczy obowiązany będzie rozstrzygnąć sprawę i wydać decyzję w przedmiocie sprzeciwu z uwzględnieniem oceny prawnej przedstawionej w niniejszym wyroku. Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając je od organu na rzecz strony skarżącej.