II SA/Kr 542/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski WSA Ewa Rynczak ( spr. ) Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2007 r. sprawy ze skargi "A" z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania środowiskowych uwarunkowań I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej "A" z o.o. w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...], na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r., Nr 129, póz. 902 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, póz. 2573 ze zm.), art. 104 kpa, Prezydent Miasta [...] odmówił wydania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko p.n.:"Rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] K. B. zlokalizowanej na wieży przy ul. K. na działce nr ew. "1" obr. [...] w K". Prezydent Miasta [...] w uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu 13 marca 2006 r. do Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek z dnia 9 marca 2006 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy al. [...] reprezentowanej przez pełnomocnika K. J. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] K. B. zlokalizowanej na wieży przy ul. K. na działce nr ew. "1" obr. [...] w K.", które jest przedsięwzięciem wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, póz. 2573 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 7 w/w rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowe wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz". Wnioskodawca przedłożył poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz aneks do w/w raportu wykonany przez mgr inż. J. B. Określone wyżej przedsięwzięcie, zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjny. W związku z powyższym organ l instancji w dniu 2 czerwca 2006 r. zawiadomił społeczeństwo o wszczęciu postępowania obwieszczeniem zamieszczonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] w K. os. [...] oraz umieszczeniem informacji w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Urzędu Miasta [...]. W toku postępowania zostały uzyskane następujące uzgodnienia: uzgodnienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2006 r. znak: [...], uzgodnienie Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Przedmiotowe przedsięwzięcie miało polegać na zainstalowaniu do istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] K. B. trzech anten sektorowych pracujących w paśmie UMTS i czterech anten radioliniowych. Obszar o gęstości mocy większej od 0,1 W/m2 od wszystkich anten "A" Sp. z o.o. zainstalowanych na wieży znajduje się, przy obecnym zagospodarowaniu terenu wokół stacji bazowej telefonii komórkowej, w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi na wysokości powyżej 16,8m n.p.t. w odległości do 31,7m od anten sektorowych nad działkami nr "1", "2", "3", "4", "5", "6" i "7" obr. [...] oraz od anteny radioliniowej na azymucie 319 ° w zasięgu maksymalnym do 75,9 m od anten, powyżej ok. 41 m n.p.t. nad działkami nr "1", "4", "5", "6" obr. [...]. W toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko Prezydent Miasta [...] ustalił, jednak, że teren określony we wniosku jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisami § 22 i § 33 Uchwały Nr Cl/1020/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bonarka" rozbudowa przedmiotowego przedsięwzięcia jest z nim sprzeczna. Działka nr "1" obr. [...] jest położona w terenie E, dla którego ustalono następujące warunki zagospodarowania terenu: 1/ wzdłuż granic terenu należy urządzić pas zieleni o charakterze izolacyjnym; 2/ niezabudowana część działki wymaga urządzenia, jako teren zieleni urządzonej; 3/ uciążliwość, związana z lokalizacją urządzeń i obiektów nie może wykraczać poza granice terenu E, do którego prowadzący instalacje ma tytuł prawny. Obszar oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia o gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego większej od 0,1 W/m2 wykracza poza teren E. Organ administracji obowiązany jest wydać decyzję w oparciu o aktualny stan prawny. W myśl art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu, zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W przypadku braku zgodności zachodzi obowiązek wydania decyzji odmownej. W dniu 28 listopada 2006 r. odwołanie od powyższej decyzji wniosła "A" Sp. z o.o. w W. reprezentowana przez pełnomocnika K. J. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż: 1. planowana inwestycja jest w pełni zgodna z zapisami planu miejscowego, gdyż pole elektromagnetyczne emitowane przez istniejące, jak i planowane do montażu anteny poza granice obszaru oznaczonego w planie miejscowym symbolem E, nie jest tożsame z uciążliwością inwestycji, a co za tym idzie planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem. Wskazano, iż emisja pola elektromagnetycznego następuje w wolnej przestrzeni na dużych wysokościach niedostępnych dla ludzi, w pasie, dla którego nie występują ustalone standardy środowiska, co skutkować powinno przyjęciem , 2. emisja ta nie kwalifikuje się jako uciążliwość w rozumieniu przepisów ochrony środowiska. Brak takowych uciążliwości skutkować powinien przyjęciem braku sprzeczności z zapisami planu. Na poparcie swojego stanowiska odwołująca się przytoczyła stanowisko Ministra Ochrony Środowiska i mając to na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. znak: [...], na podstawie art. 46, art. 46a, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 129, póz. 902 ze zm.) § 11, 22, 26 ust. 5 pkt. 9, 33 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r., nr Cl/1020/06 - w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Bonarka oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swojej decyzji podało, że regulacja przepisu art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r., Nr 129, póz. 902 ze zm.), przewiduje, iż realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2; 2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej: "decyzją o uwarunkowaniach". Uwzględniając regulację ustawy, odmowa wydania decyzji o uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku m.in. niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został on uchwalony. W obszarze planowanej realizacji inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Bonarka (uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r., nr Cl/1020/06 - w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Bonarka) zwany dalej: "planem", a planowana do zabudowy nieruchomość obejmująca działkę nr ewid. "1" Obr. [...] znajduje się w obszarze E (tereny obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej), dla którego obowiązują następujące warunki zagospodarowania terenu: 1) wzdłuż granic terenu należy urządzić pas zieleni o charakterze izolacyjnym, 2) niezabudowana część działki wymaga urządzenia, jako teren zieleni urządzonej, 3) uciążliwość, związana z lokalizacją urządzeń i obiektów nie może wykraczać poza granice terenu E, do którego prowadzący instalacje ma tytuł prawny. Z treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (opracowanego przez J. B. w maju 2006 r.) wynika, że obszary o przekroczonym dopuszczalnym poziomie elektromagenetycznym promieniowania niejonizującego wytwarzanego przez wszystkie anteny instalowane na wieży, znajdują się na znacznej wysokości (powyżej 9/2 metra nad poziomem terenu), co w ocenie biegłego skutkuje przyjęciem, iż nie pokrywają się z miejscami przebywania ludzi i ludność fizycznie nie będzie miała do nich dostępu. Dostrzec należy jednakże, iż obszar oznaczony w planie symbolem "E" sąsiaduje z obszarem o symbolu UC (tereny zabudowy usług wielofunkcyjnych). Przepis § 26 ust. 5 pkt. 9 planu przewiduje dla tego obszaru warunki zagospodarowania terenu dopuszczając wysokość zabudowy nie przekraczającą 30 metrów. Przedmiotem inwestycji jest zainstalowanie do istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej Nr [...] K. B. trzech anten sektorowych pracujących w paśmie UMTS i czterech anten radioliniowych. Uwzględniając powyższe organ II instancji stwierdził, iż jakkolwiek w chwili obecnej, w obszarze znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie stacji nadawczej nie znajduje się zabudowa tego rodzaju, iż jej istnienie mogłoby narażać osoby w niej przebywające na szkodliwe oddziaływanie, to zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, powstania takiej zabudowy nie można wykluczyć. Warunki zagospodarowania terenu UC są takie, iż może na nim powstać zabudowa o wysokości do 30 metrów, czyli kolidująca z przestrzenią o przekroczonym dopuszczalnym poziomie elektromagenetycznym promieniowania nie jonizującego, a w konsekwencji pokrywająca się z miejscami przebywania ludzi. Przy orzekaniu w niniejszej sprawie organ uwzględnił również regulację § 11 ust. 1 pkt. 2 planu, który dla całego obszaru objętego planem zawiera jednoznacznie sformułowany zakaz lokalizacji wolnostojących stacji bazowych telefonii komórkowej, co odnosi się również do rozbudowy istniejących stacji. Przepis § 22 planu ustala zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów telekomunikacyjnych, nie obejmując przedmiotowo zakresem regulacji rozbudowy stacji bazowych telefonii komórkowej. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zachodzi brak zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a wydana decyzja odpowiada prawu zarówno pod względem materialnoprawnym, jak i proceduralnym, co w konsekwencji sprawia, że należało utrzymać ją w mocy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 10 kwietnia 2007 r. wniosła "A" Sp. z o.o. w W., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...]. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 52 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w zakresie oceny wpływu inwestycji na środowisko, pominięcie znaczenia dowodu z raportu oddziaływania na środowisko i pominięcie, że raport nie stanowi podstaw do wniosku, iż konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania. Zdaniem strony skarżącej doszło również od naruszenia § 2 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu, o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r., Nr 257, póz. 2573 ze zm.), poprzez uznanie, że oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie zamyka się w granicach działki. Organ odwoławczy naruszył również przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., nr 192, póz. 1883) w zakresie interpretacji pojęcia miejsc dostępnych dla ludności, oraz § 26 ust. 5 pkt 9, § 11 i § 22 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r., Nr Cl/1020/06 -w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Bonarka (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2006 r., nr 158, póz. 1077). Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 9 kpa poprzez brak należytego poinformowania skarżącego o kwalifikacji inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej jako wymagającej ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, art. 10 kpa poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie, art. 107 kpa w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 1 marca 2007 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą o p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: stwierdzenia uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. , skargę oddala. Skarga jest uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Sąd dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji bada czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania . Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania. Materialnoprawną podstawą do wydania zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest przepis art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 21.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2006r., Nr 129, póz. 902 ze zm.) stosownie do którego właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Plan ten został uchwalony Uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 8.02.2006r., nr C 1/1020/06 - w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Bonarka (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2006r. nr 158, póz. 1077), a więc realizacja tego przedsięwzięcia musi być zgodna z tym planem. Realizacja przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] K. B. zlokalizowanej na wieży przy ul. K. na działce nr ew. "1" obr. [...]" wymaga sporządzenia obligatoryjnie raportu o oddziaływaniu na środowisko, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. (Dz.U. Nr 257, póz. 2573 z późn. zm.), w myśl którego sporządzenia raportu wymagają "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowe wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 30 kHz do 300 GHz". Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Bonarka rozbudowa planowanej realizacji przedsięwzięcia na działce nr "1" obr. [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem planu "E" (§ 32 Uchwały Nr C l/1020 /06), a więc są to tereny obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, dla którego ustalono następujące warunki: 1) wzdłuż granic terenu należy urządzić pas zieleni o charakterze izolacyjnym, 2) niezabudowana część działki wymaga urządzenia, jako teren zieleni urządzonej, 3) uciążliwość, związana z lokalizacją urządzeń i obiektów nie może wykraczać poza granice terenu E, do którego prowadzący instalacje ma tytuł prawny. Obszar "E" graniczy bezpośrednio z obszarem symbolu planu "UC", który wyznacza głównie tereny zabudowy usług wielofunkcyjnych. Na tym obszarze UC dopuszczalna jest lokalizacja obiektów mieszkalnych wielorodzinnych, przy czym wielkość zainwestowania nie może przekraczać 45 % powierzchni terenu inwestycji, a wysokość zabudowy może być do 30 m ( § 26 pkt 2, pkt 4, pkt 5). Na obszarze o symbolu planu "E" przedmiotowa inwestycja dotycząca rozbudowy (a nie nowej budowy jak twierdzi organ administracji) polegająca na zainwestowaniu do istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] K. B. trzech anten sektorowych pracujących w paśmie UMTS i czterech anten radioliniowych, zgodnie z § 33 rozporządzenia Min. Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól magnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) nie może wykraczać poza jego granice. Tabela 2 tego rozporządzenia określa zasady bezpieczeństwa miejsc dostępnych dla ludzi na wysokości od 0,30 m do 2 m od poziomu terenu gęstość mocy promieniowania niejonizującego nie może przekroczyć wartości 0,1 W/m2. Obszar oddziaływania inwestycji powyżej 0,1 W/m2 wykracza poza teren "E". W niniejszej sprawie został sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko , z maja 2006r., sporządzony przez mgr. inż. J. B., który w tym raporcie stwierdził, że obecnie teren przedmiotowej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a wyznaczone obszary o przekroczonym dopuszczalnym poziomie elektromagnetycznego oddziaływania niejonizującego wytwarzanego przez systemy antenowe nie pokrywają się z miejscami dostępnymi dla ludzi i ludność fizycznie nie będzie miała do nich dostępu, co oznacza brak konieczności tworzenia w przestrzeni obszarów ograniczonego użytkowania. Takie stanowisko zawarte w raporcie mija się z prawdą, ponieważ dla obszaru objętego przedmiotowym przedsięwzięciem został już sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego K. – B. zawarty w uchwale Nr C 1/1020/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 8.02.2006r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego 2006r., Nr 158, póz. 1077). Uchwała ta została ogłoszona w tym Dzienniku Urzędowym w dniu 29.03.2006r. i zgodnie z § 39 tej Uchwały weszła w życie po upływie 30 - tu dni od dnia ogłoszenia, a więc obowiązywała już od dnia: 29.04.2006r Wprawdzie mgr inż. J. B. w swoim piśmie z dnia 20.09.2006r. (k.35 akt adm.) złożył sprostowanie do raportu z maja 2006r. o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zmienił swoje stanowisko w ten sposób, że stwierdził iż miejsce inwestycji położone jest w obszarze dla którego obecnie obowiązuje już zapis w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "Bonarka" w Krakowie i jest to kategoria terenu "E" - tereny obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. W piśmie tym przytoczył też zasady zagospodarowania jakie obowiązują dla tego terenu i jednym zdaniem skonkludował swój raport cytuję: "Zgodnie z powyższym zapisem oraz § 22 MPZP dopuszcza się lokalizację, modernizację i rozbudowę urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, do których należy stacja bazowa telekomunikacji komórkowej", nie przytaczając dalej jakiegokolwiek uzasadnienia swojego stanowiska w tym raporcie . Mając powyższe na uwadze, takie ostateczne brzmienie raportu w ocenie Sądu jest lakoniczne, niepełne i wymaga sporządzenia ponownej oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ obszar terenu "E" przylega bezpośrednio do obszaru terenu o symbolu DC i na obu tych obszarach obowiązuje już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Biegły w sprostowaniu do raportu w ogóle nie uzasadnił swojego stanowiska i nie wyjaśnił dlaczego przedsięwzięcie to - (rozbudowa) może być zlokalizowana na terenie oznaczonym w planie "E", w świetle warunków obowiązujących też dla terenu sąsiedniego UC, w którym przewidziano możliwość usytuowania obecnie na tym terenie np. budynków wielorodzinnych i wpływu oddziaływania zamierzenia dla miejsc dostępnych dla ludności. Konkludując, w ocenie Sądu raport sporządzony przez biegłego z maja 2006r., który stanowił podstawę do wydania zaskarżonej decyzji przez organy obu instancji jest nieprawidłowy, gdyż nie odzwierciedlał rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Raport ten musi uwzględniać zmieniony stan faktyczny sprawy, a wiec obowiązujący od dnia 29.04.2006r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Kraków -Bonarka. Niezależnie od powyższej oceny Sądu, organ administracji publicznej wydając zaskarżoną decyzję przy interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinien był uwzględnić interesy osób miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu "E" jak i dla terenu UC. Skoro na terenie "E" dopuszcza się rozbudowę, to tylko wyjątkowe względy mogą przemawiać za odmową warunków, które miałyby znaczenie przesądzające tylko wtedy, gdyby rozbudowa na terenie E całkowicie uniemożliwiałaby zabudowę na terenie przyległym - UC". To plan zagospodarowania przestrzennego terenu decyduje o tym czy na terenie "E" można dokonać rozbudowy. Nietrafne jest stanowisko organu II instancji, że dla całego terenu objętego planem o symbolu "E" jest zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, wolnostojących, ponieważ przedmiotowe przedsięwzięcie dotyczy "rozbudowy" stacji i nie jest "wolnostojącym przedsięwzięciem", o którym mowa w § 11 Uchwały Rady Miasta Krakowa. Nietrafne jest też stanowisko organu, że na terenie "E" nie może być mowy o rozbudowie "stacji bazowej telefonii komórkowej" w myśl § 22 Uchwały, ponieważ to przedsięwzięcie mieści się w lokalizacji określonej dla terenu "E" jako lokalizacji urządzeń i obiektów bezpośrednio związanych z infrastrukturą techniczną •elektroenergetyczną, obejmującą stację transformatorową 110/15 kV (GPZ) -stosownie do § 33 cyt. uchwały. Mając powyższe na uwadze, organy obu instancji naruszyły przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. gdyż w sposób prawidłowy nie przeprowadziły i nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności oparły się na raporcie który był lakoniczny i nie oparty o aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Kraków - Bonarka. Uchybienia te są na tyle istotne, że musiały skutkować wyeliminowaniem decyzji organów obu instancji z obrotu prawnego. W związku z tym, skoro postępowanie administracyjne wymaga uzupełnienia, to na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe ustosunkowanie się Sądu do zarzutów podniesionych w skardze. Taka ocena Sądu następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym ( por. wyrok NSA z dnia 10.02.1981r., SA 910/80, ONSA 1981 r., nr 1 póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia WP LexisNexis W-wa 2005r. str. 145114). Związku z tym organ administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające biorąc pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), stosownie do którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w niniejszej sprawie Sąd stwierdził. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.