II SA/Kr 542/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz AWSA Janusz Kasprzycki / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2008 r. sprawy ze skargi [....] Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia [....] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Spółka A. Development Spółka , z o.o. z siedzibą w K. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze, oznaczonego nr [...], garażem podziemnym dwukondygnacyjnym, wewnętrznym układem komunikacyjnym - parkingiem zewnętrznym, instalacjami wewnętrznymi, na działkach nr [...], nr [...] obr [...] w K. Jak wynika z pisma z dnia [...] maja 2007 r. ( k. [...] akt administracyjnych), pierwotne podanie w tym zakresie pozostawiono bez rozpoznania. W związku z tym wyżej wskazanym pismem (z [...] maja 2007 r.), Spółka A. Development Spółka z o.o. z siedzibą w K. , załączając decyzje: Prezydenta Miasta K. z [...] o zatwierdzeniu prac geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich w podłożu projektowanego osiedla, Prezydenta Miasta K. z [...] o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji gruntu z działek nr [...], [...] obr [...], postanowienie Prezydenta z [...] o wyjaśnieniu wątpliwości co do treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wniosła ponownie o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie budowy w/w zamierzenia inwestycyjnego, określonego jako etap II. Decyzją z dnia [...], znak: [...], Prezydent Miasta K. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta została jednak uchylona w trybie instancyjnym decyzją z dnia [...], znak: [...], Wojewody, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...], znak: [...], Prezydent Miasta K. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W jej uzasadnieniu Prezydent Miasta K. wskazał, że po sprawdzeniu podania stwierdzono braki formalne. W związku z tym, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia jego braków, pismem z dnia [...] maja 2007 r. Wnioskodawca zastosował się do wezwania i uzupełnił braki formalne przy piśmie z dnia [...]czerwca 2007 r. Analiza złożonych dokumentów wykazała jednakże dalsze braki w przedłożonym projekcie budowlanym. W związku z czym, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity, Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.), postanowieniem z dnia [...]. nałożono na wnioskodawcę (inwestora) obowiązek usunięcia tych braków w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. Prezydent wskazał, że w dniu [...] czerwca 2007 r. wnioskodawca wypożyczył 4 egzemplarze, projektu celem uzupełnienia, które następnie zwrócił w dniu [...] czerwca 2007 r. Przeprowadzona analiza zwróconej dokumentacji projektowej przez inwestora, nie wykazała usunięcia braku określonego w pkt. 6 postanowienia z dnia [...]., tj. nie dostosowano wysokości budynków w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej do ustaleń zapisu punktu II 1 d) e) decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, znak: [...], Nr [...] z dnia [...]. Wnioskodawca nie zgadzając się z oceną Prezydenta w przedmiotowej kwestii przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie, że projektowany budynek nie jest sprzeczny z ustaleniami cytowanej decyzji, między innymi udostępniając koncepcję, która, jak twierdził, była przedmiotem opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno -Architektonicznej. Prezydent wskazał, że zmierzając do zbadania całości materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności wydał postanowienie w dniu [...] zmieniające z urzędu postanowienie z dnia [...], znak [...], w ten sposób, że nałożony został obowiązek usunięcia nieprawidłowości w postaci: niezgodności wysokości projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej na działce nr [...] przy ul. [...], z ustaleniami zawartymi w pkt II. 1 d), e) decyzji o warunkach zabudowy oraz postanowieniu z dnia [...] Prezydent wyznaczył nowy termin wykonania tego obowiązku - tj. do 7 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że w razie bezskutecznego upływu w/w terminu zostanie wydana decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Po przeanalizowaniu akt sprawy, znak: [...] oraz konsultacji z autorem analizy urbanistycznej i projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, Prezydent podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w postanowieniu, że zaproponowane rozwiązanie projektowe jest niezgodne z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, znak: [...], Nr [...] z dnia [...]. Wnioskodawca pismami z dnia [...] lipca 2007 r. oraz [...] lipca 2007 r., ustosunkował się do postanowienia z dnia [...]2007 r. nie wypełniając zarazem nałożonego w nim obowiązku. Po zawiadomieniu, zgodnie z art.10 § 1 i art.61 § 4 k.p.a. wszystkich stron postępowania o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i złożenia ewentualnych wniosków i zastrzeżeń, w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. W.S. - pełnomocnik: Z.S. , K.J. , K.Z. , W.B. , ul. [...], K. - złożył uwagi i zastrzeżenia do planowanej inwestycji. Podniósł on, że: "Po zapoznaniu się dokumentacją projektową w Urzędzie stwierdzam, iż nie spełnia ona wymogów określonych decyzją ustalającą warunki zabudowy z dnia [...] nr [...] znak [...] oraz przepisów techniczno-budowlanych i w związku z tym, jest niezgodna z obowiązującym prawem i, jako taka, nie powinna zostać zatwierdzona". Wskazał także, ze na stronie [...] załącznika opisowego nr [...] do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wyraźnie stwierdzono, " ..... iż projektowana zabudowa nie powinna przekraczać 10 m wysokości elewacji frontowej dla budynków zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej. Z uwagi na charakter funkcjonalny nowej zabudowy oraz maksymalną ochronę terenów zielonych, centralna część terenu podlegającego zabudowie można przeznaczyć pod budynki o znacznie wyższej wysokości nawet do 25 m, ale powinny to być elementy jednostkowe, stanowiące dominanty punktowe. W jego ocenie przedstawiona przez inwestora dokumentacja nie odpowiada tym ustaleniom, bowiem w części terenu inwestycji położonym w najbliższym sąsiedztwie istniejącej zabudowy jednorodzinnej, planowany jest budynek o wysokości ok. 25 m i [...] kondygnacjach naziemnych. Centralna część terenu położona jest znacznie dalej niż lokalizacja powyższego budynku. Pozostałe uwagi zawarte w w/w piśmie dotyczyły nieścisłości wynikających z oznaczeń na przedłożonych rysunkach. Zdaniem W.S. niezgodnie zostały oznaczone poziomy posadzki parteru budynku na projekcie zagospodarowania rys [...]) i przekrojach ( rys.[...]), co uniemożliwia jednoznaczne odczytanie wysokości budynku i sprawdzenie czy określona wysokość w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie została naruszona. Stwierdził także niezgodność z przepisami technicznymi - §12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczącą usytuowania okna w poziomie parteru od strony wschodniej w narożniku budynku. Wskazał także na utrudnienia ewentualnej zabudowy działek sąsiednich nr [...] i nr [...], lokalizacji stanowisk parkingowych w obrysie budynków mieszkalnych. Podniósł, że projekt budowlany przewiduje miejsca postojowe oraz naziemne poza obrysem planowanego budynku, lokalizacja naziemnych parkingów bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], jego zdaniem, jest sprzeczna z przepisami technicznymi tj. §19 w/w rozporządzenia. Brak także do chwili obecnej ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ulicy [...] - do czego zobowiązuje wyżej wskazywana decyzja ustalająca warunki zabudowy. Uważa, że niezgodność ta jest o tyle istotna, że procesowany dla tego obszaru miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w miejscu planowanego budynku przewiduje przebieg ulicy [...] W dalszej części uzasadnienia decyzji Prezydenta wskazano, że przebieg planowanej ulicy zbiorczej pokrywa się z ustaleniami Studium Uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. oraz nieobowiązującym obecnie planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta K. Gdyby natomiast planowany obiekt uzyskał pozwolenia na budowę przebieg tej ulicy musiały zostać skorygowany - co wiąże się również ze zmianą Studium - ze szkodą dla terenów przyległych. Dlatego konieczne jest wyegzekwowanie ustaleń decyzji ustalającej warunki zabudowy w tym zakresie właśnie na przedmiotowym etapie. Niezależnie od złożonych przez strony postępowania uwag i zastrzeżeń, w ocenie Prezydenta, przedstawione zamierzenie projektowe jest niezgodne z zapisami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, znak: [...] Nr [...] z dnia [...]. Przestawiony projekt budynku mieszkalnego w zbliżeniu do ulicy [...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajdującej się po przeciwnej stronie ulicy. Planowana regulacja ulicy [...] nie ma wpływu na powyższe uwarunkowania. Zapisy decyzji o warunkach zabudowy, zdaniem Prezydenta, wyraźnie wskazują na kształtowanie nowej zabudowy w sąsiedztwie urbanistycznym zabudowy jednorodzinnej w sposób najmniej dla niej uciążliwy. Jednym z tych warunków jest ograniczenie wysokości projektowanej zabudowy mieszkalnej z usługami w parterze w nawiązaniu do gabarytu wysokościowego istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Ze względów przestrzennych dopuszczono wysoką zabudowę wyłącznie w sąsiedztwie [...] kondygnacyjnego budynku wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...]. Teren przeznaczony pod taką zabudowę obejmował centralną część terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Pozostała część terenu wg warunków zabudowy została przeznaczona dla obiektów znacznie niższych. Dodatkowym elementem wymagającym nałożenia takich warunków było określenie szczególnego sposobu rozwiązania problemów związanych z sytuowaniem miejsc postojowych. Prezydent wskazał, że dodatkowo położono szczególny nacisk na zachowanie walorów istniejących terenów zielonych, w sposób najmniej ingerujący w stan istniejący środowiska przyrodniczego tego rejonu. Prezydent uważa, że przyjęte przez projektanta rozwiązania wskazują na wybiórcze zastosowanie elementów wskazanych w protokole z posiedzenia Miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej jako rozwiązań akceptowalnych. Dla potrzeb rozstrzygnięć podejmowanych przez Komisję na etapie ustalania warunków zabudowy zostały przygotowane bowiem dwie koncepcje architektoniczne proponowanych rozwiązań projektowych osiedla mieszkaniowego. Członkowie Komisji badali uwarunkowania lokalizacyjne, przestrzenne i urbanistyczne obydwu tych koncepcji. Jedna w całości została odrzucona jako niewłaściwa, natomiast druga posiadająca walory estetyczne i lokalizacyjne została pozytywnie zaopiniowana jako materiał wyjściowy do ustalenia warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy - zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Koncepcja ta w całości nie stanowi załącznika do decyzji i nie można na jej podstawie wyrokować o zgodności planowanej inwestycji z ustalonymi warunkami zabudowy. W związku powyższym usytuowanie obiektu o wysokości [...] m w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej jest, zdaniem Prezydenta niezgodne z ustaleniami ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] ., znak [...]. Wnioskodawca nie wypełnił w terminie nałożonego postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości w tym zakresie. Termin wyznaczony przez Prezydenta upłynął w dniu [...] 2007r.. W związku z tym Prezydent w dniu [...]. wydał decyzję, znak: [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki A. Development Spółka z o.o. z siedzibą w K. , Wojewoda decyzją z [...]., znak: [...], uchylił tą decyzję i przekazał sprawę Prezydentowi do ponownego rozpatrzenia. Prezydent wskazał, że w dniu [...] listopada 2007 r. pełnomocnik inwestora wypożyczył 3 egzemplarze dokumentacji projektowej w celu doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami decyzji ustalającej warunki zabudowy. Po szczegółowym sprawdzeniu posiadanych dokumentów oraz dokumentacji projektowej, Prezydent w dniu [...]. wydał postanowienie, znak: [...], na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r., którym nałożył na inwestora usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Prezydent stwierdził bowiem: brak ważnych warunków z Zakładu Energetycznego dla projektowanego budynku nr [...] - etapu II inwestycji, brak ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy odcinka ulicy [...] przy projektowanej enklawie mieszkaniowej od strony ulicy [...], zgodnie z warunkami decyzji ustalającej warunki zabudowy z [...]., brak 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zagospodarowaniem terenu, brak potwierdzonych kserokopii uprawnień wszystkich autorów projektu i zaświadczeń o ich przynależności do właściwej izby na czas sporządzenia projektu, oświadczeń o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi zasadami i wiedzą techniczną, brak wykazanej zgodności projektu budowlanego z zapisami decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz postanowienia z [...]. w zakresie punktu [...], w/w decyzji. Zakreślił zatem 7 dniowy termin od dnia otrzymania tego postanowienia do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W dniu [...] listopada 2007 oraz w dniu [...] listopada 2007 r. inwestor złożyła pisma wraz załącznikami będące odpowiedzią na wykazane braki projektowe w postanowieniu z dnia [...]. Prezydent Miasta K. po kolejnym sprawdzeniu dostarczonych materiałów stwierdził, że nie zostały uzupełnione wszystkie braki wskazane w w/w postanowieniu. Wobec powyższego, Prezydent Miasta K. , zgodnie z treścią art.35 ust.3 Prawa budowlanego z 1994 r. orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od tej decyzji złożył inwestor - Spółka A .Development Spółka z o.o. z siedzibą w K. , działając przez swojego pełnomocnika. Zarzucił on w odwołaniu Prezydentowi Miasta K. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zakresie w jakim organ II instancji wskazał okoliczności, które należy wziąć pod uwagę w ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, naruszenie normy prawnej art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez uznanie, że istnieje możliwość zmiany wydanego postanowienia z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez nałożenie dodatkowych obowiązków na inwestora postanowieniem opartym na art. 77 § 2 k.p.a., naruszenie normy prawnej z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez nie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji uzupełnienia przez inwestora braków określonych w postanowieniu z [...], naruszenie normy prawnej z art. 8 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez nieuzasadnioną w stosunku do postępowania zakończonego decyzją z [...] zmianę stanowiska w zakresie obowiązku określonego w punkcie [...] decyzji załącznika nr [...] do decyzji ustalającej warunki zabudowy, naruszenie normy prawnej z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. w zw. z art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r.,, oraz art. 110 k.p.a. w zw. z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie normy prawnej z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., poprzez rozszerzenie katalogu stron w stosunku do postępowania zakończonego decyzją z [...]. Decyzją z dnia [...]., znak:[...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu l instancji z dnia [...]., wydaną po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie uległo przedłużeniu. W między czasie dla terenu objętego wnioskiem zaczął obowiązywać z dniem [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (uchwała nr [...] z dnia [...]r, Dz. Urzęd. Woj. ..... Nr ..., poz. ...z [...] .). Wojewoda wskazał, że etap II inwestycji obejmujący budynek nr [...] stoi w kolizji z ustalonym w w/w planie przebiegiem tzw. ul.[...], projektowanej jako droga publiczna klasy zbiorczej oznaczona w planie symbolem [...]. Wojewoda, jako organ odwoławczy, będąc zobowiązany do orzekania w aktualnym stanie prawnym, stwierdził, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność przesądza o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Z uwagi na powyższe, Wojewoda orzekł, jak w sentencji decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tę decyzję wniosła spółka A. Development Spółka z o.o. z siedzibą w K, działając przez swojego pełnomocnika. Zarzucił on w skardze naruszenie art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie normy prawnej z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. w zw. z art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 tejże ustawy i 110 k.p.a., naruszenie normy prawnej z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 10 i 15 k.p.a. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że dla l etapu przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja w dniu [...]., utrzymana w mocy decyzją Wojewody z [...]., znak: [...]. Obie decyzje zatwierdziły projekt etapu l inwestycji obejmujący projekt zagospodarowania terenu sporządzony dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. nie zatwierdza się odrębnie projektu zagospodarowania terenu, gdyż ten podlega zatwierdzeniu jako część składowa projektu (tak NSA w wyroku z 10 lutego 2006 r. II OSK 520/05). Decyzje zatwierdzające projekt dla etapu l inwestycji, w tym projekt zagospodarowania terenu są prawomocne. Zdaniem pełnomocnika skarżącej odmowa z tego tytułu, że projekt jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje na przedwczesność takiej decyzji i naruszenie zasad postępowania administracyjnego. W jego ocenie organ II instancji dokonał samodzielnie ustalenia kwestii prejudycjalnej, co do zgodności projektu z miejscowym planem, w sytuacji, gdy ciągle obowiązują prawomocne decyzje z [...] o ustaleniu warunków zabudowy, która to przeniesiona została następnie na rzecz inwestora decyzją z [...], z którą to, według inwestora, projekt jest całkowicie zgodny. Zdaniem pełnomocnika skarżącej nie istnieją, wobec tego, przesłanki do wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 i 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie pełnomocnika skarżącej organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, a ponadto uznając za zasadne rozstrzygnięcie przy całkowitej zmianie podstawy faktycznej i prawnej naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Imieniem inwestora wniósł więc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola według wyżej wskazanych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w stopniu który mógłby mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była kwestia związana z zachowaniem się organu odwoławczego wobec wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...]., Dz. Urzęd. Woj. ..... Nr ..., poz. ... z [...]). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity, Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Organ l instancji - Prezydent Miasta K. - wydał dla inwestora decyzję negatywną z tego powodu, że stanął na stanowisku, iż ten nie usunął stwierdzonych przez niego nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Nadto stwierdził, niezgodność przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami ostatecznej decyzji ustalającej dla niego warunki zabudowy z dnia [...], znak [...]. Wobec powyższego dokonanie przez Wojewodę ustaleń w zakresie zgodności projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", a więc w odmiennej sytuacji prawnej niż panująca w chwili wydawania decyzji przez organ l instancji, stanowi wyjście poza granice wyznaczone rozstrzygnięciem organu l instancji. Prezydent Miasta K. orzekając w l instancji nie dokonywał bowiem ustaleń w zakresie zgodności rozwiązań projektowych z ustaleniami w/w planu, lecz podjął decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z innych przyczyn. Skoro zatem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako przepisy gminne, są wiążące, to wejście jego w życie istotnie, jak słusznie stwierdza Wojewoda, obligowało go jako organ odwoławczy, do uwzględnienia tego stanu rzeczy. Nie oznaczało to jednak uprawnienia do dokonania przez Wojewodę ustaleń co do zgodności projektu budowlanego z tym planem i utrzymania w mocy decyzji organu l instancji w sytuacji, gdy ten nie przeprowadzał postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Wojewoda , zdaniem Sądu, powinien wydać w takiej sytuacji decyzję kasacyjną (uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia). W ocenie Sądu wyjście przez Wojewodę poza zakres orzekania przez organ l instancji, stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności, które stanowiło zasadniczy powód uchylenia zaskarżonej decyzji. Zasadnie więc został podniesiony przez skarżącą w pisemnej skardze zarzut w tym zakresie. W konsekwencji, należało też uchylić decyzję organu l instancji w celu przeprowadzenia przez niego ustaleń w zakresie zgodności projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami w/w planu, w myśl postanowień art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.