II SA/Kr 551/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 551/11 Uzasadnienie wyroku z dnia 8 czerwca 2011 roku Decyzją z dnia [...] listopada 2010 roku znak: [...] Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez Spółkę z o.o. A. w K. robót budowlanych określonych przez wnioskodawcę jako "instalowanie 2 tablic reklamowych wolnostojących o konstrukcji stalowej na stopach betonowych" przy ul. [...] w K. na działce nr 1 obr. [...] i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na realizowanie powyższych robót budowlanych. Po rozpoznaniu odwołania Spółki z o.o. A. w K. , Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2011 roku znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że prace których zamiar wykonania zgłosiła spółka nie polegają na "instalowaniu" tablic reklamowych, lecz na budowie urządzeń reklamowych wolno stojących trwale związanych z gruntem, co w myśl art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy prawo budowlane nie korzysta ze zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja została wysłana na adres Spółki. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wniosła Spółka z o.o. A. . w K. , domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj art. 29 ust. 2 pkt 6, art.. 5 i art. 3 pkt 3,6 i 7 ustawy prawo budowlane polegające na przyjęciu, że instalowanie urządzenia reklamowego jest budową, a w związku z tym do realizacji takiego przedsięwzięcia nie jest wystarczające zgłoszenie, lecz konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji Wojewody spółce pomimo, że posiada ona w sprawie pełnomocnika, co skutkowało bezskutecznością takiego doręczenia. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołała liczne orzecznictwo sądów administracyjnych i przedstawiła obszerną argumentację, mającą przemawiać za zasadnością poglądu, że prace których zamiar wykonania zgłosiła, polegają na instalowaniu tablic reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy prawo budowlane i nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Powołała również bogate orzecznictwo na uzasadnienie poglądu, że doręczenie decyzji organu II instancji było w rozumieniu art. 40 § 2 k.p.a. bezskuteczne, a w związku z tym uchybienie to powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. wyjaśniła, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona na pełnomocnika spółki, który w prowadzonej z organami korespondencji w sprawie wskazywał wyłącznie adres spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organ II instancji art. 40 § 2 k.p.a. W związku z treścią odpowiedzi na skargę, w pierwszej kolejności należy się odnieść do okoliczności faktycznych związanych z kwestią doręczenia zaskarżonej decyzji. Otóż wbrew poglądom w niej wyrażonym, pisma spółki kierowane do organów, a znajdujące się na k. [...] akt administracyjnych nie dają podstaw do przyjęcia, że adresem pełnomocnika spółki jest adres spółki. To bowiem, że w tzw. nagłówku pisma strony, imieniem której działa pełnomocnik, widnieje adres tejże strony, nie upoważnia do konkluzji, że wskazany adres jest adresem do doręczeń dla pełnomocnika. Szczególnie, że w pełnomocnictwie wskazany jest adres pełnomocnika (k.[...]), a w protokole przyjęcia strony z 26.10.2010 roku ([...] jako ustalenia: "podano dokładny adres pełnomocnika". Zaznaczyć ponadto należy, że wszystkie inne przesyłki w sprawie kierowane były na adres widniejący w pełnomocnictwie, a w tzw. rozdzielniku i to zarówno decyzji organu I ([...]) jak i II instancji (k. [...], jako adres do doręczeń dla pełnomocnika spółki, również wskazany jest adres widniejący w pełnomocnictwie. Na adres ten prawidłowo ekspediowano przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji, natomiast nie wiadomo z jakich przyczyn, decyzja organu II instancji została wysłana nie na adres pełnomocnika wskazany w pełnomocnictwie, lecz na adres strony. W świetle powyższych okoliczności doręczenie to należy zatem uznać za wadliwe. Co się tyczy skutków prawnych jakie wiążą się z powyżej opisaną wadliwością, tak orzecznictwo sądowoadministracyjne – którego część została przytoczona w skardze - jak również poglądy komentatorów są utrwalone i kwalifikują doręczenie takie jako bezskuteczne. Podkreślić przy tym należy, że w świetle tych orzeczeń, powyższej wadliwości nie konwaliduje fakt późniejszego zapoznania się z decyzją przez pełnomocnika albowiem w sytuacji kiedy strona ustanowiła pełnomocnika i wskazał on swój adres do doręczeń, doręczenie dokonane na adres strony jako dokonane z uchybieniem art. 40 § 2 k.p.a., pozostaje bezskuteczne. M.in. w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 roku sygn. akt I SA/Kr 1787/09, który tutejszy skład podziela, wyrażony został jednoznaczny pogląd, że "w razie ustanowienia pełnomocnika brak jest podstaw prawnych do kierowania pism bezpośrednio do strony postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem strona ustanowiła pełnomocnika, to powinna dowiadywać się o wszelkich czynnościach organu za pośrednictwem swojego pełnomocnika, a pominięcie tego pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym jest równoznaczne z pominięciem strony, co z kolei uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt: VII SA/Wa 389/08 LEX nr 508402). Oznacza to, że doręczenie pisma stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń, obarcza ona organy prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie". Dodać również należy, że w myśl poglądu zawartego w przytoczonym w skardze wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2009 roku sygn. akt II OSK 1897/07 "pozbawienie pełnomocnika strony możliwości obrony jej praw powoduje, że zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, a ocena wydanego w nieważnym postępowaniu wyroku jest bezprzedmiotowa". Mimo, że orzeczenie to dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, to jednak z uwagi na niemal identyczną treść przepisów normujących zasady doręczeń w postępowaniu sądowoadministracyjnym i postępowaniu administracyjnym oraz przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń, pogląd ten zachowuje swoją aktualność również w postępowaniu administracyjnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ będzie zatem obowiązany uwzględnić treść znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa dla M.B. i jemu na wskazany w pełnomocnictwie adres doręczyć decyzję. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję w całości, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., który przewiduje, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy.