II SA/Kr 552/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Krystyna Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 15 marca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w K. decyzją nr [...] z 16 października 2018 r. znak [...] nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w budynku mieszkalnym położonym na dz. nr [...] w m. S. gm. S.. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 81 ust. 1, art. 83 ust. 1 w związku z art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), dalej "P.b." oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz.1257 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu przez PINB po przeprowadzeniu postępowania kontrolno-wyjaśniającego w związku z otrzymanym 7 lipca 2017 r. pismem W. M. zawierającym prośbę o przeprowadzenie postępowania kontrolnego w związku z prowadzeniem w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w S. działalności gospodarczej polegającej na dziennej opiece nad dziećmi. Starosta [...] decyzją z 25 czerwca 2009 r. znak: [...] wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu części obiektu budowlanego przy ul. [...] zlokalizowanego na działce [...] dotychczas użytkowanego jako mieszkanie; zamierzony sposób użytkowania to prowadzenie działalności gospodarczej - dzienna opieka nad dziećmi. Sposób użytkowania przedmiotowego lokalu w dniu kontroli przeprowadzonej [...] sierpnia 2018 r. wskazywał na wykorzystanie jego pomieszczeń na cele żłobka, w związku z powyższym organ I instancji 19 października 2017 r. wszczął postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie i wyznaczył termin przeprowadzenia oględzin. Dnia [...] listopada 2017 r. w lokalu nr [...] przeprowadzono oględziny. W trakcie oględzin, na podstawie przedłożonego przez strony aktu notarialnego umowy sprzedaży lokali i garaży, użytkowania wieczystego oraz przedłożonych treści ksiąg wieczystych dla dz. nr [...] w m. S. i treści ksiąg wieczystych poszczególnych lokali ustalono, że na dz. nr [...] w m. S. znajduje się budynek mieszkalny dwukondygnacyjny, podpiwniczony, składający się z lokali mieszkalnych oraz jednego lokalu użytkowego stanowiącego niegdyś salę zabiegową lecznicy dla zwierząt. Ustalono, iż aktualnie w ww. budynku wyodrębnione są: - części wspólne, - zlokalizowany we wschodniej części parteru lokal mieszkalny oznaczony nr [...], w którym prowadzony jest "klub malucha", będący współwłasnością W. W. oraz J. W., - zlokalizowany w zachodniej części parteru lokal usługowy oznaczony nr [...] będący współwłasnością W. W., J. W., W. M. oraz E. M., - 2 lokale mieszkalne na piętrze budynku, stanowiące aktualnie jedno mieszkanie będące współwłasnością W. M. oraz E. M.. Podczas oględzin stwierdzono, że lokal mieszkalny nr [...] został zaadaptowany na potrzeby dziennej opieki nad dziećmi. W lokalu tym w dniu oględzin odbywała się opieka i zajęcia w grupie ok. 10-ciu dzieci do lat 3 pod nadzorem pełnoletniego opiekuna. Na ścianie północnej budynku, przy schodach zewnętrznych do lokalu widniał szyld informujący o znajdującym się w lokalu "żłobku" (zdjęcie z prot. oględzin nr [...]). J. W. oświadczył, że zgodnie z załączonym do protokołu zaświadczeniem Burmistrza Miasta i Gminy S. (zaświadczenie nr [...]) od 23 listopada 2015 r. prowadzi w lokalu nr [...] Klub Malucha, w którym przebywa 15-cioro dzieci do lat 3. We wcześniejszym okresie (od 2009 do 2011 r.) prowadzony był w lokalu punkt przedszkolny. Aktualnie lokal posiada niezbędne wyposażenie instalacyjne oraz użytkowe zapewniające użytkowanie obiektu jako lokalu mieszkalnego. J. W. oświadczył, że nie wykonywał w przedmiotowym lokalu żadnych robót mających na celu zmianę warunków pożarowych, sanitarnych, użytkowych czy wyposażenia instalacyjnego lokalu i budynku. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, tj.: umowę sprzedaży lokali i garaży oraz użytkowania wieczystego z 1993 r., kopię projektu podziału fizycznego budynku lecznicy dla zwierząt, aktualną treść ksiąg wieczystych przedmiotowych nieruchomości oraz pismo Burmistrza Miasta i Gminy S. z 20 listopada 2017 r. organ dokonał ustalenia ostatniego znanego sposobu użytkowania lokalu nr [...]. Kontrola legalności przedmiotowego obiektu wykazała, iż aktualni właściciele budynku nie legitymują się właściwymi decyzjami pozwolenia na budowę, czy pozwolenia na użytkowanie wydanymi dla lokalu nr [...], umożliwiające jego wykorzystywanie w celach usługowych. Poprzednim właścicielem przedmiotowego budynku mieszkalnego był Skarb Państwa, a dokumenty datowane na 1993 r. nie wskazują, aby po tym czasie budynek zmienił pierwotne parametry charakterystyczne i obszar oddziaływania. Organ I instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, odstąpił od domniemania samowoli budowlanej i prowadzenia postępowania w trybie art. 103 ust. 2 P.b. Za ostatni znany sposób użytkowania budynku przy ul. [...] w S. przyjęto funkcję mieszkalną budynku z podziałem na części wspólne, lokal nr [...] i [...] użytkowane jako mieszkalne, a także lokal nr [...] -użytkowy. Biorąc pod uwagę okoliczności stwierdzone w trakcie oględzin oraz stan prawny wskazany przez Starostę [...] w piśmie z 11 sierpnia 2017 r., że od momentu wniesienia sprzeciwu do zmiany sposobu użytkowania decyzją z 25 czerwca 2009 r. nie toczyły się inne postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu przy ul. [...] w S., a także biorąc pod uwagę historię ustalonego i znanego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, organ I instancji stwierdził, że w lokalu nr [...] doszło do nielegalnej zmiany sposobu użytkowania. Zmiana ta polega na podjęciu w lokalu mieszkalnym nr [...] działalności polegającej na dziennej opiece nad dziećmi - prowadzenie "klubu malucha", którego formę i warunki organizowania reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie wymagań lokalowych i sanitarnych jakie musi spełniać lokal, w którym ma być prowadzony żłobek lub klub dziecięcy (obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 72), dalej "rozporządzenie". Organ przywołał treść art. 71 P.b. Wskazał, że w sprawie rozpatrywany jest aktualny stan faktyczny przedmiotowego lokalu, co do którego ustalono, że w latach 2009-2011 był w nim prowadzony punkt przedszkolny, następnie działalności zaniechano, aby w 2015 r. otworzyć w lokalu "klub malucha". Mimo, iż stosowne przepisy w rozpatrywanym przypadku nie wymusiły na inwestorze dokonania szczególnych robót mających na celu doprowadzenie stanu lokalu do odmiennych warunków pożarowych czy sanitarnych, to podjęcie w obiekcie działalności związanej z opieką nad dziećmi w sposób oczywisty wiąże się ze zmianą warunków bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotnego, higieniczno-sanitarnego czy układu obciążeń na konstrukcję budynku. W rozpatrywanym przypadku użytkowanie w budynku mieszkalnym lokalu z przeznaczeniem na "klub malucha" bądź żłobek może również naruszać prawnie chronione interesy pozostałych współwłaścicieli budynku. Wszelkie uzgodnienia i opinie, które są niezbędne ze względu na rozporządzenie, są dokumentami, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 6 P.b. i nie zastępują konieczności dokonania zmiany sposobu użytkowania przed właściwym organem administracji architektoniczno- budowlanej. Postanowieniem nr [...] z 13 lutego 2018 r. znak [...] PINB wstrzymał użytkowanie lokalu nr [...], a także nałożył na inwestora i współwłaściciela lokalu nr [...] J. W. obowiązek przedłożenia w terminie do 30 kwietnia 2018 r. dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 P.b., w tym zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy S. o zgodności dokonanej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na postanowienie to J. W. złożył zażalenie. Organ wskazał, że na postanowienie z art. 71a ust. 1 zażalenie nie przysługuje. W piśmie z 3 kwietnia 2018 r. W. M. poinformował PINB, że w lokalu mieszkalnym nr [...], mimo wstrzymania jego użytkowania, nadal prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na dziennej opiece nad dziećmi - klub malucha/ żłobek. Podczas dwóch kontroli na terenie działki nr [...] dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz [...] lipca 2018 r. pracownica żłobka, po konsultacji z właścicielem lokalu nr [...] J. W., nie udostępniła lokalu w celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli. Na budynku przy wejściu do lokalu nr [...] w dalszym ciągu widnieje szyld "Żłobek [...]". W oknach umieszczone były ozdoby dziecięce. Okno na elewacji północnej było uchylone, natomiast w oknie od strony południowej widniały pluszowe zabawki dziecięce. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem nr [...] z 19 czerwca 2018 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na ww. postanowienie PINB nr [...]. J. W. wniósł na ww. postanowienie [...]WINB skargę do WSA w Krakowie. W związku z faktem, iż nie wstrzymano wykonania postanowienia nr [...], termin na dostarczenie dokumentów określonych w nim minął 30 kwietnia 2018 r. J. W. nie dostarczył wymienionych dokumentów, a także nie złożył wniosku o przedłużenie terminu dostarczenia dokumentów. Dlatego też, powołując się na art. 71a ust. 4 P.b., organ nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego. J. W. złożył od powyższej decyzji odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania przed organem I instancji. W pierwszej kolejności zarzucił brak należytego ustalenia stanu faktycznego. W szczególności nie zostało ustalone w trakcie postępowania, jaka forma działalności prowadzona jest w lokalu (żłobek czy "klub malucha"). Tymczasem w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. z 2016 r., poz. 157; obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 409), dalej "ustawa o opiece", wymienia się różne formy organizacji opieki nad dziećmi w wieku do lat 3. Opieka taka może być organizowana w formie żłobka lub klubu dziecięcego, a także sprawowana przez dziennego opiekuna oraz nianię. Są to różne formy opieki, w związku z czym np. żłobek nie jest klubem dziecięcym, ani odwrotnie. Inne są również warunki prowadzenia tych działalności z uwagi na to, że opieka w żłobku jest sprawowana nad dziećmi w wieku od ukończenia 20 tygodnia życia, zaś opieka w klubie dziecięcym jest sprawowana nad dziećmi w wieku od ukończenia 1 roku życia. PINB nie ustalił, czy "klub malucha" jest żłobkiem czy klubem dziecięcym. Niezależnie od powyższego, takie formy organizacyjne jak żłobek, klub dziecięcy, a nawet punkt przedszkolny albo przedszkole, zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie przez sądy administracyjne, nie powoduje zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 71 ust. 1 P.b. Zgodnie z treścią art. 10 pkt 1 ustawy o opiece, do zadań żłobka i klubu dziecięcego należy w szczególności zapewnienie dziecku opieki w warunkach bytowych zbliżonych do warunków domowych. Oznacza to, że warunki funkcjonowania takich form opieki na dzieckiem odpowiadają mieszkalnemu przeznaczeniu obiektu budowlanego. Przywołując wyrok NSA z 13 maja 2014 r., sygn. II OSK 1532/13, odwołujący stwierdził, że dokonując wykładni art. 71 ust. 1 P.b. należy wyważyć interesy związane z ochroną wartości wskazanych w art. 5 ust. 1 P.b. z interesem właściciela obiektu budowlanego, w którym ma nastąpić zmiana sposobu użytkowania. Wyważenie tych interesów jest szczególnie konieczne w sprawach, w których nie można uznać, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w sposób oczywisty może zagrażać wartościom chronionym przez P.b. Nie dochodzi do zasadniczej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, gdy zmieniono sposób użytkowania domu jednorodzinnego przeznaczając go na miejsce, gdzie mają przebywać dzieci oraz osoby dorosłe w związku z realizacją wychowania przedszkolnego. Z kolei powołując się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 marca 2012 r., sygn. II SA/Go 57/12 odwołujący podniósł, że ustalenie, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części sprowadza się do wyjaśnienia, czy i w jakim zakresie podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego użytkowania. Nie każda faktyczna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego będzie zmianą sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 P.b. Należy badać, czy w wyniku zmiany faktycznego sposobu użytkowania danego obiektu lub jego części doszło do zmiany w zakresie określonych w art. 71 ust. 1 oraz art. 5 P.b. warunków technicznych oraz użytkowych danego obiektu (lub jego części). Art. 71 ust. 1 P.b. określając definicję zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wymienia wszystkich sytuacji, które powinny być traktowane jako taka zmiana (użycie wyrazów "w szczególności"). Prowadzenie działalności opiekuńczej nad niewielką grupką (do 15) dzieci do lat 3 w warunkach zbliżonych do domowych nie powoduje zaistnienia takich okoliczności, jakie są wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Taka liczba dzieci może być porównywalna do liczby dzieci w wielopokoleniowej rodzinie zamieszkującej w domu jednorodzinnym, nad którą sprawuje opiekę rodzina, a nawet niekiedy osoby obce. Z kolei przywołując wyrok WSA w Lublinie z 30 września 2010 r., sygn. II SA/Lu 387/10 wskazał, że rodzinny dom dziecka stanowi dla zamieszkujących w nim dzieci miejsce, w którym zaspokajają one swoje potrzeby mieszkaniowe, ale także inne potrzeby bytowe, rozwojowe, emocjonalne i społeczne. Rodzina mieszkająca razem, co do zasady, realizuje w miejscu swojego zamieszkania takie same funkcje, w niczym nie odbiegające od funkcji realizowanych wobec wychowanków domu dziecka. Ponadto skarżący zarzucił błędne ustalenie kręgu stron postępowania, uznając zawiadamiającego za stronę i doręczając mu postanowienie. Sam fakt złożenia zawiadomienia o zmianie sposobu użytkowania części obiektu budowlanego nie oznacza, że zawiadamiający ma interes prawny przyznający mu legitymację do udziału w takim postępowaniu. Organ I instancji nie zawarł żadnych rozważań co do legitymacji W. M. i nie wiadomo na jakiej podstawie uznał, że powinien on być stroną postępowania. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części dokonywana jest na podstawie zawiadomienia inwestora, a postępowanie w takiej sprawie toczy się bez innych stron. W związku z tym postępowanie w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części także powinno się toczyć jedynie z udziałem inwestora, ewentualnie innego właściciela lokalu. Osoba, której nie przysługuje tytuł prawny do lokalu nie powinna być stroną postępowania, chyba że zachodziłyby szczególne okoliczności uzasadniające rozszerzenie kręgu stron postępowania. PINB na żadne takie okoliczności nie powołał się jednak, nie wskazując nawet, czy krąg stron ustalił na podstawie art. 28 ust. 2 P.b. czy na podstawie art. 28 K.p.a. Odwołujący podniósł, że działalność prowadzona w lokalu nr [...] ogranicza się do tego lokalu i w żaden sposób nie wpływa na sferę praw i obowiązków W. M.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] z 15 marca 2019 r. znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 104 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 P.b. uchylił decyzję I instancji w całości i w tym zakresie nakazał J. W., prowadzącemu działalność gospodarczą w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...], na dz. nr [...] w S., polegającą na prowadzeniu żłobka "[...]", przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu nr [...] - jako lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po analizie zgromadzonego w sprawie przez organ I instancji materiału dowodowego stwierdził, iż przebieg postępowania i stan faktyczny sprawy wynikający ze zgromadzonego materiału dowodowego nie został w sposób wyczerpujący przedstawiony przez PINB w skarżonej decyzji. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał na istotne fakty, mające jego zdaniem znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Według ustaleń PINB dokonanych na podstawie wypisów z ksiąg wieczystych, właścicielami budynku są W. W., J. W., W. M. i E. M.. Ponadto W. M. i E. M. są właścicielami wyodrębnionych lokali mieszkalnych nr [...] i [...] na piętrze oraz współwłaścicielami lokalu użytkowego nr [...] na parterze budynku, a W. W. i J. W. są właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] na parterze oraz współwłaścicielami lokalu użytkowego nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu dotyczącym samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego obowiązkiem organu jest ustalenie, czy stwierdzone naruszenie przepisów prawa przez inwestora spełnia kryterium określone w przepisach art. 71 i art. 71a P.b., tj. czy zmiana sposobu użytkowania faktycznie nastąpiła i miała charakter samowolny. Organ dokonując oceny we wskazanym wyżej zakresie odnosi się nie tylko do przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, obejmującego m.in. przepisy wykonawcze określające warunki techniczne obiektów, warunki ich użytkowania, ale także do innych przepisów, w tym określających warunki sanitarne, zdrowotne, przeciwpożarowe czy ochrony środowiska. Oceny, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., należy dokonywać w porównaniu do sposobu użytkowania danego obiektu określonego w wydanej dla tego obiektu decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ustalenie, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części sprowadza się zatem do wyjaśnienia, czy i w jakim zakresie podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego użytkowania. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania lokalu nr [...] - w rozumieniu art. 71a P.b., za czym przemawia fakt, iż inwestor zgłosił zamiar zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego na punkt opieki nad dziećmi do 3 lat, tj. żłobek, lecz Starosta [...] decyzją z 25 czerwca 2009 r. zgłosił sprzeciw do zgłoszenia, argumentując w uzasadnieniu m.in., iż inwestor nie przedłożył oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Ponadto organ odwoławczy powołując się na stanowisko doktryny wskazał, że zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest podjęcie w nim takiej działalności, do której mają zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania. W niniejszej sprawie inwestor dokonując zgłoszenia zamiaru zmiany użytkowania do Starostwa Powiatowego miał pełną świadomość takiego obowiązku. Wskazane w odwołaniu wątpliwości co do różnicy pojęć "żłobek" i "klub malucha" nie mają znaczenia w aspekcie przepisów P.b. Ustawa Prawo budowlane nie rozróżnia pojęcia "żłobek" od pojęcia "klub malucha", bowiem klasyfikuje poszczególne obiekty w oparciu o kategorie i sposób użytkowania określony w przepisach. W orzecznictwie wskazuje się, że brak definicji danego pojęcia w danym akcie normatywnym lub danej gałęzi prawa oznacza, że w przypadku istnienia jego definicji w innej gałęzi prawa należy oprzeć się na definicji legalnej zawarte w innym akcie prawnym. W takiej sytuacji właściwe jest sięgnięcie do wykładni systemowej. Wykładnia systemowa opiera się na założeniu, że system prawa jest pewną zorganizowaną całością, spójną zarówno wspólnymi wartościami, jak i racjami logicznymi. Dopiero brak definicji legalnej otwiera interpretatorowi możliwość oparcia się na znaczeniu, jakie ma ono w języku prawniczym (doktrynie i orzecznictwie), lub gdy należy do terminów specjalistycznych określonej dziedziny nauki, techniki lub praktyki na jego znaczeniu specjalnym, a dopiero gdy takiego znaczenia nie da się ustalić, danemu pojęciu należy nadać takie znaczenie jakie ma ono w języku potocznym. W związku z powyższym organ odwoławczy powołał się na klasyfikację określoną w § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", zgodnie z którą budynki mieszkalne zaliczane są do innej kategorii zagrożenia ludzi niż budynki zawierające strefę ZLII. Z powyższego, zdaniem organu odwoławczego wynika, że w przypadku zmiany użytkowania lokalu mieszkalnego na żłobek (a taka nazwa widnieje na szyldzie, k. 3 akt [...]) występuje przesłanka wymieniona w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Organ II instancji przywołał też wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r., sygn. II OSK 2141/16, w którym są wskazał, że "Uwzględniając warunki, jaki winien odpowiadać punkt przedszkolny, a jakie zostały określone w § 3 i 4 powołanego już rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 sierpnia 2010 roku nie może budzić wątpliwości, że prowadzenie takiej działalności wymaga spełnienia - i to jest bezsporne - dodatkowych warunków, chociażby takich jak warunki pożarowe, czy warunki higieniczno-sanitarne, które szczegółowo określono w tym rozporządzeniu, którym to warunkom budynek mieszkalny nie podlegał. Dlatego podjęcie takiej działalności w budynku mieszkalnym, dodatkowo przy uwzględnieniu wymogów gospodarki przestrzennej wyżej wskazanych, powinno być zgłoszone właściwemu organowi architektoniczno-budowlanego, a w przypadku nie dochowania tego obowiązku, rodzi obowiązek wszczęcia przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w oparciu o art. 71a P.b.". Z kolei przytaczając wyrok NSA z 5 listopada 2015 r., sygn. II OSK 530/14, organ wskazał, że art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., stanowiąc o podjęciu bądź zaniechaniu w obiekcie budowalnym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, nie zawiera żadnej gradacji rodzajów podejmowanej działalności. Innym słowy nie ma znaczenia, czy nowa działalność pociąga za sobą konieczność zastosowania tylko pewnych, mniej znaczących odmiennych warunków (norm) z tego zakresu, czy też jest obwarowana rozbudowanymi wymaganiami jej prowadzenia. Istotne jest to, czy podjęcie nowej działalności wymaga spełnienia innych (z reguły dodatkowych) warunków użytkowania obiektu w zakresie wskazanym w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. W świetle cytowanych wyroków i przepisów organ II instancji uznał, że dokonana zmiana sposobu użytkowania lokalu nr [...] winna być oceniona jako bezsporna. W związku z powyższym brak zastosowania się do postanowienia PINB z 13 lutego 2018 r. wstrzymującego użytkowanie lokalu nr [...] i nakładającego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów musiał skutkować nakazem przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania zgodnie z treścią art. 71a ust. 4 P.b. Organ odwoławczy podkreślił, że z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że nakaz ten jest obligatoryjny również i z tego powodu, że inwestor dokonał zamierzonej zmiany mimo wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia przez właściwy organ. Niezależnie od powyższego organ II instancji stwierdził, że decyzja I instancji obarczona jest wadliwością, która wymagała wyeliminowania jej w trybie odwoławczym. Powołując się na art. 107 K.p.a. organ odwoławczy wskazał, że niezbędnymi elementami składowymi treści decyzji administracyjnej jest rozstrzygnięcie i uzasadnienie. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzieleniem stronie uprawnienia albo nałożeniem na nią obowiązku. Wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych. Rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę w tej formie. Dookreślenie sentencji powinno nastąpić w samej sentencji (osnowie) nie zaś poprzez odniesienie do treści uzasadnienia decyzji. To sentencja decyzji jest bowiem podstawą egzekucji administracyjnej obowiązków w niej sformułowanych, z treści samej sentencji ma bez wątpienia wynikać do czego zobowiązany został adresat decyzji. Sformułowania sentencji w jednoznaczny sposób mają wskazywać co należy uczynić by uznać, że obowiązek został spełniony. Niedokładne sformułowanie obowiązku może stanowić podstawę do sformułowania zarzutu o niewykonalności obowiązku. Decyzja I instancji, zdaniem organu odwoławczego, zawiera rozstrzygnięcie w formie mogącej budzić wątpliwości i nie wskazuje adresata nałożonego obowiązku. Organ odwoławczy wskazał również, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 138 § 2 K.p.a., bowiem w postępowaniu przed organem I instancji nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które wymagałoby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia nie budzi bowiem żadnych wątpliwości. Brak prawidłowego oznaczenia strony będącej adresatem decyzji organu I instancji jest okolicznością nie wymagającą przeprowadzenia postępowania dowodowego, co dawałoby podstawę do zastosowania przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Dlatego też organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Z treści akt sprawy, wydanego postanowienia PINB z 13 lutego 2018 r. i uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, że osobą zobowiązaną jest J. W.. Zatem organ odwoławczy zreformował decyzję organu I instancji doprecyzowując nałożony obowiązek i wskazując prawidłowo adresata nałożonego obowiązku. Zarzuty zawarte w odwołaniu są nietrafne i nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Również zarzut błędnego oznaczenia stron postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Uproszczony charakter zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania oparty jest m.in. na założeniu, że inwestor złoży zgodne ze stanem faktycznym oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Natomiast w procedurze naprawczej przymiot strony organ ustala na podstawie art. 28 K.p.a., co przy uwzględnieniu badania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zmianie warunków użytkowania obiektu będącego własnością wielu osób fizycznych, daje tym podmiotom uprawnienia strony. J. W. wniósł na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z 15 marca 2019 r. znak: [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że doszło do zmiany sposobu użytkowania spornego lokalu, a także art. 28 K.p.a., poprzez błędne zastosowanie i przyznanie statusu strony właścicielom innych lokali niż lokalu nr [...]. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dokonania należytej i kompleksowej oceny stanu faktycznego sprawy w zakresie oceny przeznaczenia lokalu jako żłobka, mimo że skarżący w lokalu nie prowadzi żłobka, tylko klub dziecięcy. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu, podkreślając, że PINB stwierdził w swojej decyzji miejscami, że w lokalu funkcjonuje żłobek, zaś w innych miejscach operuje nazwą "klub malucha", z kolei [...]WINB definitywnie stwierdził, że skarżący prowadzi w lokalu żłobek. Skarżący podkreślił, że organ odwoławczy w swej decyzji odwołał się do treści § 209 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub do więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludzi: ZL II - przeznaczone przede wszystkim, do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych. Zdaniem skarżącego przytoczony przepis odnosi się do żłobków, a nie do klubów dziecięcych. Tymczasem z zaświadczenia nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. wynika, że formą organizacyjną nie jest żłobek, lecz klub malucha, czyli klub dziecięcy. Skarżący dodał, że nie tylko sądy administracyjne, ale również Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w piśmie z 3 lipca 2012 r. znak [...] stwierdził, że: "z punktu widzenia możliwości prowadzenia działalności opiekuńczej, o której mowa ww. rozporządzeniu (...) konieczne jest spełnienie wymogu posiadania pozytywnej opinii komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej oraz właściwego państwowego inspektora sanitarnego potwierdzających zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu dzieci oznacza, że podjęcie działalności polegającej na prowadzeniu żłobka lub klubu dziecięcego nie zmienia wymagań higieniczno-sanitarnych oraz bezpieczeństwa pożarowego. (...) spełnienie ww. warunków (...), oznacza, że nie zachodzi konieczność dokonania zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.". Skarżący podniósł, że na aktualność przywołanych powyższych orzeczeń i interpretacji Ministerstwa nie ma wpływu fakt wejścia w życie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lipca 2014 r., ponieważ przed dniem 14 lipca 2014 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 marca 2011 r. w sprawie wymagań lokalowych i sanitarnych dotyczących żłobków i klubów dziecięcych (Dz.U. z 2011 r., nr 69, poz. 367). Końcowo skarżący zarzucił, że organ II instancji "nie zawarł żadnych szczegółowych rozważań w postanowieniu co do legitymacji p. Muecka i nie wiadomo na jakiej podstawie uznał, że powinien on być stroną postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, podniesione w niej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stan faktyczny sprawy przedstawia się tak, jak to ustalił organ odwoławczy. Bezsporne w sprawie było, że budynek, w którym znajduje się sporny lokal nr [...], a także poszczególne lokale mieszczące się w budynku, stanowiące wyodrębnione nieruchomości, został nabyty przez W. W., R. W., W. M., E. M., S. S. i K. S. 30 grudnia 1993 r. Budynek ten uprzednio był w zarządzie [...] Zakładu [...]. Aktualnie w ww. budynku wyodrębnione prawnie są: części wspólne; zlokalizowany we wschodniej części parteru lokal mieszkalny nr [...], w którym prowadzony jest Klub Malucha [...]", nazywany również żłobkiem, o czym dalej, będący współwłasnością W. W. oraz J. W.; zlokalizowany w zachodniej części parteru lokal usługowy nr [...] będący współwłasnością W. W., J. W., W. M. oraz E. M., w którym od 1990 r. W. M. prowadził zakład weterynaryjny; 2 lokale mieszkalne na piętrze budynku, stanowiące aktualnie jedno mieszkanie, będące współwłasnością W. M. oraz E. M.. Nie jest również sporne, że przed rokiem 2009 lokal nr [...] był lokalem mieszkalnym, w latach 2009-2011 był w nim prowadzony punkt przedszkolny, następnie działalności zaniechano, a w 2015 r. otwarto w lokalu działalność polegającą na dziennej opiece nad dziećmi. Żadna ze stron nie kwestionowała również faktu, że do takiej działalności ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lipca 2014 r. oraz ustawa o opiece. Jak wynika z akt administracyjnych współwłasność lokalu nr [...] i wspólnych części budynku rodzi spory pomiędzy współwłaścicielami, czego wyrazem są sprawy cywilne przed sądem powszechnym, a także sprawy administracyjne kontrolowane przez WSA w Krakowie. Sądowi wiadomym jest z urzędu, że WSA w Krakowie wyrokiem z 16 listopada 2018 r., sygn. II SA/Kr 1147/18, oddalił skargę na postanowienie [...]WINB nr [...] z 19 czerwca 2018 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie PINB nr [...] wstrzymujące użytkowanie lokalu nr [...] i nakładające na inwestora J. W. obowiązek przedłożenia w terminie do 30 kwietnia 2018 r. dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 P.b. Nie jest w sprawie sporne, że skarżący, mimo ww. postanowienia wstrzymującego użytkowanie, nadal prowadził w lokalu działalność polegającą na dziennej opiece nad dziećmi. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 71a ust. 4 P.b., zgodnie z którym w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Co do zasady w sprawie nie było przedmiotem sporu, czy zmiana faktycznego sposobu użytkowania rzeczywiście nastąpiła, ale czy ta zmiana jest relewantna z punktu widzenia norm i obowiązków uregulowanych w art. 71 i art. 71a P.b. Słusznie stwierdził organ II instancji, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagającą zgłoszenia jest podjęcie w nim takiej działalności, do której mają zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania. Normy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego uregulowane są m.in. w § 207 i nast. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (Dział VI Bezpieczeństwo pożarowe). Zaklasyfikowanie części budynku do kategorii ZL II - przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych, a nie do ZL IV – mieszkalne, rodzi konkretne odrębności co do wymagań przeciwpożarowych takich obiektów. Inne są wymogi dotyczące klas odporności pożarowej budynków lub ich części (§ 212 w zw. z § 216 ww. rozporządzenia), dopuszczalnych długości dojść ewakuacyjnych w strefach pożarowych (§ 256), wymogów przeciwpożarowych dotyczących podłóg (§ 259) czy stosowania łatwo zapalnych przegród, stałych elementów wyposażenia oraz wykładzin podłogowych (§ 260). Odnosząc ww. przepisy do okoliczności niniejszej sprawy należy podkreślić, że nie budzi wątpliwości, że określenie działalności skarżącego jako żłobka czy też klubu malucha/dziecięcego nie ma znaczenia odnośnie zakwalifikowania lokalu do strefy ZL II. Z pewnością bowiem działalność ta dotyczy ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się (małych dzieci), a wyliczenie w § 209 ust. 2 pkt 2 jest przykładowe (zaczyna się od sformułowania "takie jak"). Rację ma zatem organ odwoławczy stwierdzając, że różnica pojęć "żłobek" i "klub malucha" nie ma znaczenia w aspekcie przepisów Prawa budowlanego, bowiem ustawa ta nie rozróżnia tych pojęć, a poszczególne obiekty klasyfikuje w oparciu o kategorie i sposób użytkowania określony w przepisach. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z 29 sierpnia 2018 r., sygn. II OSK 2141/16 (powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 sierpnia 2010 r. wprowadza dodatkowe wymogi odnośnie działalności polegającej na dziennej opiece nad dziećmi, zarówno przeciwpożarowe, jak i higieniczno-sanitarne, którym to wymogom budynek o przeznaczeniu mieszkalnym nie podlega. Przykładowo można tu wymienić § 1 ust. 4 i cały szereg warunków z § 2 ww. rozporządzenia. Dlatego podjęcie takiej działalności w budynku mieszkalnym, dodatkowo przy uwzględnieniu wymogów gospodarki przestrzennej, powinno być zgłoszone właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, a w przypadku nie dochowania tego obowiązku, rodzi obowiązek wszczęcia przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w oparciu o art. 71a P.b. W związku z powyższym brak zastosowania się skarżącego do postanowienia PINB z 13 lutego 2018 r., wstrzymującego użytkowanie lokalu nr [...] i nakładającego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, musiał skutkować nakazem przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania zgodnie z treścią art. 71a ust. 4 P.b. Niezależnie od powyższej argumentacji, już samo dalsze użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, czyli zignorowanie zakazu ustanowionego przez PINB, było w sprawie samodzielną podstawą do orzeczenia nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Akta sprawy zaś, a w szczególności protokoły kontroli z [...] kwietnia 2018 r. i [...] lipca 2018 r. świadczą o złamaniu przez skarżącego zakazu użytkowania lokalu. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. nie mogły przynieść zamierzonego skutku, jako bezzasadne. Odnosząc się do argumentacji skarżącego należy wskazać, że przywołany przez niego wyrok NSA z 13 maja 2014 r., sygn. II OSK 1532/13, dotyczył domu jednorodzinnego, a nie lokalu w budynku wielomieszkaniowym, zatem został wydany w całkowicie odmiennym od niniejszego stanie faktycznym sprawy i tez w nim zawartych nie można bezkrytycznie odnosić do sprawy niniejszej. To samo dotyczy innych ogólnych tez zawartych w przywołanych w odwołaniu i skardze wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, choć niewątpliwie trafnie NSA wskazał, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może być uznana za odpowiadającą definicji zawartej w art. 71 ust. 1 P.b. wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo, że jej skutkiem może być zagrożenie wartości chronionych przez Prawo budowlane. Wówczas bowiem istnieje konstytucyjne uzasadnienie dla ograniczenia prawa własności, polegającego na administracyjnej reglamentacji zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nadmiernym natomiast ograniczeniem prawa własności i co za tym idzie naruszającym konstytucyjną zasadę proporcjonalności, byłoby przyjęcie, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w znaczeniu przyjętym w art. 71 ust. 1 P.b., gdy zmiana ta nie stwarza żadnego zagrożenia wartości chronionych P.b. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wartości chronione przez P.b. wymagały dla przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania stosownego zgłoszenia. Sąd aprobuje również uzasadnienie zastosowania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia opartego na art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., a także ustalony przez organy krąg stron postępowania. Zarzut w tym zakresie Sąd uznaje za chybiony, a wbrew stanowisku skarżącego organy w żadnym miejscu nie twierdziły, że sygnalizacja jest przyczyną uznania współwłaściciela nieruchomości za stronę postępowania. Choć Sąd dostrzega tendencję ustawodawcy do liberalizacji przepisów dotyczących wymagań wobec małych punktów przedszkolnych czy klubów dziecięcych, to w okolicznościach niniejszej sprawy należało jednak uznać, że skarżący nie dochował ciążących na nim obowiązków, a zachowanie skarżącego ignorujące nałożone nań przez PINB obowiązki, a także uniemożliwianie przeprowadzenia przez pracowników PINB kontroli obiektu, do czego zobowiązani są oni przepisami P.b., muszą spotkać się z dezaprobatą. Sąd przy tym wskazuje, że nawet aktualnie na stronie internetowej [...] - skarżący ogłasza swą działalność pod adresem: ul. [...], [...] - jako "[...]". Biorąc wszystko powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organ odwoławczy dokonał trafnego rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo uzasadnił swoją decyzję, a zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził wad i uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, dlatego oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.