II SA/Kr 559/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Heleny G. i Andrzeja G. na decyzję Wojewody N. z dnia 12 lutego 1998 r. (...) w przedmiocie rozbiórki zbiornika na wodę - skargę oddala. Dnia 6 listopada 1997 r. Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia 6 listopada 1997 r., (...), nakazał Helenie i Andrzejowi G. rozbiórkę zbiornika na wodę o wymiarach 3,23 m. x 3,30 m, na działce nr 12 obr. 11 przy ulicy F. 206 C w Z., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce. Od tej decyzji odwołanie wnieśli Helena i Andrzej G. Podnieśli, iż zbiornik został wybudowany w celu uzyskania zapasów wody, a osiedle G. nie posiada zapasów wody. Jest to równocześnie dodatkowe zabezpieczenie przeciwpożarowe. Po ukończeniu budowy zbiornika, będzie on obsypany ziemią, niewidoczny z zewnątrz i całkowicie zabezpieczony. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa Budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa szczelnych zbiorników na gnojówkę i gnojowicę o pojemności do 25 m3. Tym bardziej więc budowa takich zbiorników na wodę nie powinna być /zdaniem Stron/ traktowana odmiennie tj. nie należy wymagać zezwolenia na budowę zbiornika. W dniu 12 lutego 1998 r. Wojewoda N. decyzją (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta Z. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W uzasadnieniu powołano się na wyniki wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 22 października 1997 r. przez pracowników Urzędu Miasta Z. Stwierdzono wówczas, że na działce nr 12 przy ul. F. w Z. Helena i Andrzej G. wybudowali w 1997 r. żelbetonowy zbiornik na wodę, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Art. 29 ustawy Prawo Budowlane określa przypadki, w których prowadzenie robót budowlanych nie wymaga zezwolenia. Lista tych zwolnień tworzy zamknięty katalog wyjątków od ogólnej zasady z art. 28, zgodnie z którą roboty budowlane mogą być prowadzone wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia. Dlatego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. "a, b i c" ustawy dotyczy obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Ponieważ uznano, że przedmiotowy zbiornik na wodę nie należy do takich obiektów, więc podtrzymano decyzję wydana w I instancji. Decyzja zawiera pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia tej decyzji. Dodatkowo w swej decyzji Wojewoda N. stwierdził co następuje: "Zwracam uwagę, że w zaskarżonej decyzji Burmistrza z dnia 6 listopada 1997 r. wkradł się błąd pisarski, który należy sprostować postanowieniem, a mianowicie proszę o wyjaśnienie czy działka nr 12 leży w obrębie 11 czy też w obrębie 21." Stosownego sprostowania dokonał Burmistrz Miasta Z., wydając postanowienie z dnia 30 marca 1998 r., (...). Na podstawie art. 113 par. 1 i art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego określono, że zamiast zwrotu w wierszu 8 i 14 "na działce nr 12 obr. 11" powinno być "na działce nr 12 obr.21" W swej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Helena i Andrzej G. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody N. z dnia 12 lutego 1998 r. (...). Ponownie odwołano się do art. 29 ust 1 pkt 1 prawa budowlanego upatrując w nim prawnego uzasadnienia dla tezy, że zbiornik wodny stanowi obiekt gospodarczy związany z produkcją rolną, albowiem zapasy wody są w nim gromadzone dla celów związanych głównie z produkcją rolną, a zwłaszcza hodowlą bydła i owiec. Przy braku instalacji wodociągowej i braku zainteresowania ze strony władz miasta w wybudowaniu tego rodzaju sieci, uzasadnione jest twierdzenie, że wybudowany zbiornik wody stanowi obiekt, o którym mowa w art. 29 ust 1 pkt 1 Prawa Budowlanego. Skarżący upatrują potwierdzenia swej tezy w postanowieniu Prokuratury Rejonowej w Z., umarzającym postępowania karne w tej sprawie z uwagi na znikomy stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu. Zdaniem Skarżących decyzje obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, gdyż w żadnej z nich nie określono obrębu, w którym znajduje się zbiornik. Braku tego nie sanuje postanowienie o sprostowaniu omyłki pisarskiej, gdyż te wątpliwości winny być wyjaśnione przed wydaniem decyzji w drugiej instancji. Odpowiadając na skargę pismem z dnia 3 czerwca 1998 r., Wojewoda N. wniósł o jej oddalenie. Nie ma wątpliwości, że postępowanie jurysdykcyjne dotyczyło działki nr 12 i wybudowanego na niej zbiornika. Pomyłka pisarska nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Fakt samowoli budowlanej jest bezsporny, więc należało orzec o rozbiórce w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane; Rozpoznając skargę Heleny i Andrzeja G., Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga została wniesiona prawidłowo i podlega rozpoznaniu na rozprawie. Sprawa była rozstrzygana przez organy I i II instancji. Decyzja odwoławcza została doręczona Helenie G. 14 lutego 1998 r., zaś Andrzejowi G. - w dniu 16 lutego 1998 r. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia tej decyzji. Skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 10 marca 1998 r., z zachowaniem powyższego terminu. Skarga jest nieuzasadniona i nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie kwestionują samego faktu wybudowania zbiornika na wodę. Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia pomyłka co do numeru obrębu w jakim położona jest działka na której znajduje się zbiornik. Choćby od początku numer ten był ustalony prawidłowo, nie wpłynęłoby to na ocenę legalności budowy, gdyż w każdym przypadku ocena była dokonywana z punktu widzenia dopuszczalności prowadzenia prac tego rodzaju bez uprzedniego uzyskania pozwolenia budowlanego. Prawidłowo postąpił więc Wojewoda N. odmawiając uchylenia z tego powodu decyzji organu I instancji. Również Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw prawnych dla uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu. Stosownie bowiem do art. 22 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym "Decyzja (...) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, /lub/i/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy." Błąd pisarski nie należy ani do przesłanek wznowienia postępowania, ani - nie miał w niniejszej sprawie żadnego wpływu na wynik postępowania. Dlatego okoliczność ta nie przesądza o treści orzeczenia Sądu. Skarżący potwierdzają również drugi fakt, że na wybudowanie zbiornika wody nie posiadali pozwolenia. Zakwestionowali natomiast twierdzenie organów administracyjnych, że pozwolenie tego rodzaju było wymagane. Wojewoda N. wydał swą decyzję w dniu 12 lutego 1998 r., gdy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ stanowił co następuje: "Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej a/ parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, b/ płyt do składowania obornika, c/ szczelnych zbiorników na gnojówkę lub gnojowicę o pojemności do 25 m3, d/ obiektów do neutralizacji ścieków o wydajności do 5 m3 na dobę, e/ naziemnych silosów na materiały sypkie o pojemności do 30 m3 i wysokości nie większej niż 4,50 m." Na tej podstawie organ administracyjny prawidłowo ustalił, że - wyliczenie powyższe ma charakter enumeratywny /zamknięty/ i dlatego nie może być interpretowany rozszerzająco, - zbiornik wodny wykonany przez Skarżących nie mieści się w tym katalogu. Najzupełniej nietrafne i nie zasługujące na uwzględnienie jest twierdzenie Heleny i Andrzeja G. /zawarte w odwołaniu/, że skoro art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo Budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę szczelnych zbiorników na gnojówkę i gnojowicę o pojemności do 25 m3, to tym bardziej budowa takich zbiorników na wodę nie powinna /zdaniem Stron/ być traktowana odmiennie tj. nie należy wymagać zezwolenia na budowę zbiornika. Jest to wyprowadzenie wniosków nie mających oparcia w prawie. Ustawodawca decyduje, jaka jest lista wyjątków od zasady z art. 28 Prawa Budowlanego o wymogu pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. Skoro zbiornik wykonany przez Skarżących nie mieści się na liście wyjątków, to znaczy że stosuje się doń ogólną regułę o wymagalności pozwolenia budowlanego. Ponadto w skardze podjęto próbę uzasadnienia tezy, że zbiornik wodny Skarżących stanowi obiekt gospodarczy związany z produkcją rolną. Art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego rzeczywiście przewidywał zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę tych inwestorów, którzy budowali obiekty gospodarcze związane z produkcją rolną i uzupełniali zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Nie mają jednak racji Skarżący, gdy już na tej podstawie wnioskują o tym że ich inwestycja nie wymagała pozwolenia Prawidłowo organy administracyjne ustaliły, że zwolnienie nie dotyczy wszystkich bez wyjątku "obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej", lecz - wyłącznie tych, które objęte są zamkniętym katalogiem art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego tj. nie wymaga pozwolenia administracyjnego budowa a/ parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, b/ płyt do składowania obornika, c/ szczelnych zbiorników na gnojówkę lub gnojowicę o pojemności do 25 m3, d/ obiektów do neutralizacji ścieków o wydajności do 5 m3 na dobę, e/ naziemnych silosów na materiały sypkie o pojemności do 30 m3 i wysokości nie większej niż 4,50 m." Po rozpoznaniu skargi Heleny i Andrzeja G. na decyzję Wojewody N. z dnia 12 lutego 1998 r., (...) - Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa przez organ orzekający w II instancji. W szczególności zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 29 ust. 1. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. /Dz.U. nr 89 poz. 414, zm. Dz.U. 1995 nr 141 poz. 692, Dz.U. 1996 nr 100 poz. 465 i nr 146 poz. 680 i nr 106 poz. 496 oraz Dz.U. 1997 nr 111 poz. 726 - według stanu prawnego z dnia orzekania w II instancji/. W tej sytuacji należało uznać, że skarga Heleny i Andrzeja G. jest nieuzasadniona, zaś Sąd wydaje wyrok oddalający skargę na zasadzie art. 27 ust. 1 i art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./: (...).