II SA/Kr 56/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (Spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Halina Jakubiec Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2006r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 grudnia 2001r. Nr. [...] w przedmiocie zameldowania postanawia umorzyć postępowanie sądowe Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...].10.2001 r. na podstawie art.47 ust.2 w zw .z art.9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r., o ewidencji ludności i dowodach osobistych(Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz.960)orzekł o odmowie zameldowania na pobyt stały J. K. w budynku przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu swojej decyzji organ meldunkowy wskazał, że przedmiotowa nieruchomość jest własnością prywatną kilku właścicieli: K. G. w ½ części, M. i J. K. w ½ części, na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej. K. G. zmarła, toczy się sprawa spadkowa a potencjalni spadkobiercy T. K. , E. M. i M. P. nie wyrażają zgody na zameldowanie J. K. Zdaniem organu meldunkowego, gdy lokal, w którym ma nastąpić zameldowanie położony jest w budynku będącym przedmiotem współwłasności, do dokonania zameldowania osoby, nawet, gdy jest ona współwłaścicielem, konieczne jest uzyskanie zgody, co najmniej większości współwłaścicieli, czyli 51% ogółu udziałów posiadanych przez współwłaścicieli. Taka zasada zdaniem organu meldunkowego wynika wprost z przepisów art.199 i 201 kodeksu cywilnego a każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jak daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. J. K. takiej zgody od domniemanych współwłaścicicieli nie uzyskał i dlatego nie legitymuje się uprawnieniami do dokonania tej czynności, a posiadanie uprawnienia wspólnie z żoną M. K. nie są wystarczające, mimo, że bezspornie zamieszkuje w przedmiotowym budynku. J. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, że wraz z żoną nabył prawo własności do 1/2 nieruchomości, nieruchomość została mu wydana w całości w posiadanie i obecnie w tej nieruchomości zamieszkuje tej wraz z rodziną z zamiarem stałego pobytu. Nie znalazł potwierdzenia zasady, jakoby do zameldowania wymagane jest uzyskanie zgody większości udziałów właścicieli nieruchomości, co najmniej 51%, skoro ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych w art. 9 ust. 2 stanowi, że należy przedstawić tylko uprawnienie do przebywania w lokalu. Przepisy art. 199-201 kc nie mają charakteru norm iuris cogentis, tak więc umowa współwłaścicieli może określać sposób korzystania z rzeczy wspólnej, a takie porozumienie zostało dokonane z przyszłymi właścicielami udziału w nieruchomości. Nieruchomość jest w posiadaniu odwołującego w całości, który poczynił nakłady finansowe na nieruchomość, działania były poprzedzone stosownymi porozumieniami i uzgodnieniami, nie zostały one zakwestionowane przez żadnego uczestnika postępowania spadkowego i nigdy nie został podniesiony zarzut z tego tytułu. Dlatego organ meldunkowy próbuje ingerować w realizację prawa własności. Decyzją z dnia 7.12.2001 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.Kodeks postępowania administracyjnego(Dz.U.z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) w związku z art.47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r.o ewidencji ludności i dowodach osobistych, po rozpatrzeniu odwołania J. K., W. M. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że choć bezspornym jest, że J.K. zamieszkuje w budynku kontrowersję budzi uprawnienie do przebywania. Jeżeli budynek stanowi współwłasność to każdy ze współwłaścicieli może bez zgody pozostałych współwłaścicieli rozporządzać swoim udziałem, nie może jednak bez ich zgody rozporządzać konkretną częścią współwłasności. J.K. zajmując konkretny lokal zadysponował częścią współwłasności, a na dokonanie tej czynności winien posiadać zgodę, co najmniej większości współwłaścicieli. Wobec braku takiej zgody od spadkobierców zmarłych już współwłaścicieli, zameldowanie nastąpić nie może. J. K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie i podniósł, że przesłanki niezbędne do wykonania obowiązku meldunkowego zostały wypełnione tj. przebywanie, oświadczenie o zamiarze pobytu stałego, uprawnienie do korzystania z nieruchomości. Organ meldunkowy dokonał rozszerzającej wykładni przepisów ustawy o ewidencji kwestionując uprawnienie właścicielskie, co jest niezgodne z art. 21 Konstytucji RP poręczającego ochronę własności oraz art. 1 ratyfikowanej przez Polskę Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Brak stałego zameldowania uniemożliwia skarżącemu dokonywania większości czynności prawnych i korzystanie z należnych świadczeń i swobód obywatelskich. Ponadto organy administracji winny działać w kierunku pogłębiania zaufania do obywateli do organów Państwa - art. 8 kpa i w razie powstałych wątpliwości sprawy rozstrzygać na korzyść obywatela, jeśli nie stoi na przeszkodzie ważny interes społeczny. Ponadto nieruchomość została wydana w całości skarżącemu do korzystania i nikt z powołanych do spadku po zmarłym współwłaścicieli tego faktu nie kwestionował, przy czym skarżący wraz z żoną złożył ofertę kupna pozostałych udziałów po zakończeniu postępowania spadkowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł ojej oddalenie. Pismem z dnia [...] marca 2003 r. Wojewoda [...] poinformował Sąd, że J. K. w dniu [...] sierpnia 2002 r. zameldował się na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, zgodnie z art.97 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1271 ze zm.), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Zgodnie z dyspozycją art.161 §1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wobec tego, że dokonana została czynność zameldowania skarżącego na pobyt stały w spornym lokalu należało uznać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.