II SA/Kr 56/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Magda Froncisz Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 listopada 2024 r. znak WI-I.7840.15.86.2023.DA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. II SA/Kr 56/25 UZASADNIENIE Starosta Tatrzański decyzją nr 226/2023 z 1 sierpnia 2023 r., znak: AB.6740.583.2022.TS, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił R. R. pozwolenia na budowę pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (A, B, C, D, E) z niezbędnym zagospodarowaniem terenu (dojazdy, wiaty garażowe, dojścia do budynków, mury oporowe, drenaż opaskowy, instalacje kanalizacji deszczowej odprowadzające wody opadowe i roztopowe do szczelnych zbiorników, miejsca gromadzenia odpadów stałych, elektroenergetyczne zalicznikowe instalacje, instalacje kanalizacji sanitarnej odprowadzające nieczystości ciekłe do szczelnych zbiorników, instalacje wodociągowe) wraz ze studnią wierconą do głębokości 28 m na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] [...] G. , B. ). Wojewoda Małopolski decyzją z 7 listopada 2024 r., znak: WI-I.7840.15.86.2023.DA, wydaną po rozpatrzeniu odwołania B. K., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na wstępie, że kwestionowane są: przekroczenie parametrów ustalonych decyzją WZ, tj.: wskaźnik intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i wysokości zabudowy (a); przekroczenie wyznaczonej linii zabudowy (b); obejście prawa za pomocą wątpliwych rozwiązań projektowych np. zastosowanie powierzchni zielonej na dachu garażu (c); zbliżenie konstrukcji betonowych - garaży do drogi, a tym samym spowodowanie zagrożenia dla uczestników drogi (d); możliwość korzystania z drogi przez inwestora (e); wadliwość uzgodnienia lokalizacji obiektów w odległości mniejszej niż 6 m od drogi (f); błędna kwalifikacja wiat, a co za tym idzie błędne obliczenia dot. powierzchni zabudowy i naruszenie rozporządzenia WT (g); nieaktualność dokumentacji projektowej w zakresie zaświadczeń projektantów (h); rozbieżności w dokumentacji projektowej w zakresie wyliczonej powierzchni biologicznie czynnej (i). Z PZT wynika, że pięć budynków mieszkalnych zlokalizowano: 1) budynek A: - 8,56 m od granicy z działką nr [...] (drogowa) - kierunek północny; - 6,10 m od granicy z działką nr [...] - kierunek południowy; - 10,09 m od granicy z działką nr [...] (dawna [...]) - kierunek południowy; 2) budynek B: - 8,49 m od granicy z działką nr [...] (drogowa) - kierunek północny; - 6,67 m od granicy z działką nr [...] (dawna [...]) - kierunek południowy; 3) budynek C: - 8,04 m od granicy z działką nr [...] (drogowa) - kierunek północny; - 4,46 m od granicy z działką nr [...] (dawna [...]) - kierunek południowy; 4) budynek D: - 4,50 m od granicy z działką nr [...] (drogowa) - kierunek północny; - 6,33 m od granicy z działką nr [...] (dawna [...]) - kierunek południowy; 5) budynek E: - 4,50 m od granicy z działką nr [...] (drogowa) - kierunek północny; - 4,22 m od granicy z działką nr [...] - kierunek wschodni; - 4,20 m od granicy z działką nr [...] (dawna [...]) - kierunek południowy; Najbliższe budynki mieszkalne od budynków projektowanych znajdują się: - budynek nr [...] na działce nr [...] 18,56 m od budynku A; - budynek nr [...] na działce nr [...] 18,82 m od budynku B; - budynek nr [...] na działce nr [...] 17,68 m od budynku C i 20,20 m od budynku D. Projekt budowlany spełnia wymagania ostatecznej decyzji WZ z 26 lipca 2022 r.: - maksymalnego wskaźnika zabudowy: (0,31; 0,07 do 0,35); - szerokości elewacji frontowej dla każdego budynku mieszkalnego (budynek A: 11,42 m; budynek B, C: 9,00 m; budynek D, E: 9,27 m; od 9,00 m do 15,00 m - od strony frontu mierzona po obrysie ścian na poziomie parteru, front terenu ustala się od strony działki nr [...], z której odbywa się główny wjazd na działkę); - wysokości elewacji frontowej dla każdego budynku mieszkalnego (budynek A, B, C: 5,73 m; budynek D, E: 2,63 m; od 2,2 m do 6,2 m liczona od średniego poziomu terenu do okapu dachu lub jej gzymsu lub attyki); - wysokości głównej kalenicy dla każdego budynku mieszkalnego (budynek A, B, C: 11,79 m; budynek D, E: 8,69 m; od 8,00 m do 13,00 m mierzona od średniego poziomu terenu od strony elewacji frontowej); - geometrii dachu dla każdego budynku mieszkalnego (dach głównej bryły dwuspadowy o kącie nachylenia 45°, projektuje się przeszklenie w połaci dachowej, kalenica budynków A, B i C prostopadła do frontu inwestycji, natomiast kalenica budynków D i E równoległa do frontu terenu inwestycji; wymagania z decyzji WZ: dach głównej bryły budynku (nie dotyczy otwarć dachowych, ganków, wiat) o jednakowych katach nachylenia głównych połaci, dwuspadowy, dwuspadowy z przysztychami, półszczytowy o kącie nachylenia od 45° do 55°. Dopuszcza się zastosowanie dachów o urozmaiconej formie z możliwością realizacji połaci niesymetrycznych (np. nachodzących na siebie czy wysuniętych wobec siebie) oraz połaci, które na znacznej powierzchni są przeszklone. Główna kalenica zbliżona do równoległej lub prostopadłej w stosunku do frontu terenu inwestycji); - terenu biologicznie czynnego (53,70%; min. 40 %); - ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych (8 zlokalizowanych w wiatach garażowych; dla każdego budynku mieszkalnego zapewnić min. 1 miejsce postojowe dla samochodów osobowych na terenie działki własnej, wliczając w ten obowiązek miejsca garażowe); - linii zabudowy (lokalizacja w odległości mniejszej niż 6 m została uzgodniona z zarządca drogi: budynek E oraz wiaty wraz z infrastrukturą techniczną; nieprzekraczalna min. 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi, a ewentualne zbliżenie dopuszczalne po uzgodnieniu z zarządcą drogi). Co do zarzutów "a" i "b", to rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej i intensywności zabudowy są wyszczególnione w dokumentacji projektowej zgodnie z warunkami decyzji WZ. Budynki A, B i C mają wysokość 11,79 m, a budynki D i E 8,69 m, natomiast zgodnie z decyzją WZ wysokość budynku mierzona od średniego poziomu terenu od strony elewacji frontowej ma się mieścić w przedziale od 8,0 m do 13,0 m. Budynek A (analogicznie pozostałe budynki) ma wysokość do okapu dachu od średniego poziomu terenu (5,73 m), wysokość głównej kalenicy (11,79 m) i szerokość elewacji frontowej (11,42 m). Wysokości te są mierzone od wskazanego poziomu 0,00 (teren projektowany). Projektant na rysunku również zaznaczył teren istniejący (czerwona przerywana linia). Wysokość należy mierzyć od średniego poziomu terenu (zgodnie z decyzją WZ), jednakże brak jest wskazania w treści decyzji WZ, jak jest rozumiana definicja średniego poziomu terenu. Dlatego przyjmuje się określenie wysokości od poziomu terenu istniejącego, gdyż organ wydający decyzję WZ może odnieść się tylko do takowego terenu. Decyzja WZ pozwala na przekroczenie linii zabudowy po uzgodnieniu z zarządcą drogi, a wójt gminy jest zarządcą spornej drogi. Co do zarzutu "c", to decyzja WZ nie zakazuje zastosowania dachów zielonych. Co do zarzutu "d", to projektowane obiekty znajdują się na działce inwestycyjnej i nie kolidują z wyznaczoną drogą wewnętrzną. Co do zarzutu "e", to inwestor ma dostęp do drogi publicznej (droga powiatowa - działka nr [...]) przez ogólnodostępną drogę wewnętrzną biegnącą po działkach o nr [...] [...], [...], [...], [...] i [...], która jest we władaniu gminy (drogi lokalne). Rysunek PZT nr 1d został sporządzony na kopii aktualnej mapy przyjętej do PZGiK; wynika z niego, że wymogi § 14 WT są spełnione (min. szerokość 3,01 m, max. szerokość: 5,39 m). W przypadku realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych będących kolejnymi domami korzystającymi z danej drogi dojazdowej jej minimalna szerokość to 3 m. Nie bez znaczenia jest to, że z istniejącej drogi wewnętrznej korzystają również właściciele budynków na sąsiednich działkach. Odmienne zastosowanie przepisów skutkowałoby nierównym traktowaniem stron korzystających z tej samej drogi dojazdowej. Co do zarzutu "f", to brak jest dokumentu potwierdzającego wadliwość uzgodnienia z zarządcą drogi, więc jest ono wiążące. Co do zarzutu "g", to pojęcie wiaty nie zostało uregulowane w przepisach Pb. Zasadniczym kryterium zakwalifikowania danego obiektu jako wiaty jest stwierdzenie, że obiekt nie jest zamknięty, a więc nie jest obudowany ze wszystkich stron. Projektowane zamierzenie jest więc wiatą. Przepisy nie określają odległości od działki drogowej, która sąsiaduje z działką inwestycyjną (§ 12 ust. 10 WT). Projektant uwzględnił w obliczeniach powierzchnię wiat wykazując zgodność z decyzją WZ. Co do zarzutu "h", to nie ma obowiązku dołączenia do dokumentacji projektowej zaświadczeń projektantów, bo organy mają możliwość sprawdzenia powyższego w dostępnym im systemie. Co do zarzutu "i", to w jednym miejscu pojawia się omyłka pisarska, jednakże z całości dokumentacji projektowej wynika, że powierzchnia biologicznie czynna wynosi 51,70%, co jest zgodne z decyzją WZ. W skardze na powyższą decyzję B. K. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym uiszczonego wpisu od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa przez pełnomocnika), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy w sytuacji ograniczenia orzekania w postępowaniu odwoławczym wyłącznie do części sprawy i nierozpatrzenia wszystkich zarzutów skarżącej, sprzeczności projektu z WT oraz wewnętrznej sprzeczności i sprzeczności z przepisami poszczególnych elementów projektu; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy w sytuacji sprzeczności projektu z decyzją WZ; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowo zgromadzonym i niepełnym materiale dowodowym; 4) art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez zastosowanie. W zakresie szerokości jezdni drogi dojazdowej podniosła, że organ odwoławczy nie sprawdził, czy 3,01 m dotyczy samej jezdni czy drogi jako całości, a nadto błędnie przyjął, że dla oceny parametrów drogi znaczenie ma to, że korzystają z niej właściciele budynków na sąsiednich działkach. W zakresie sposobu obliczenia wysokości projektowanych budynków podniosła, że projektant zaznaczył poziom terenu istniejącego, ale wysokości w projekcie policzone są od wysokości terenu projektowanego (różnica niekiedy przekracza metr). W zakresie przekroczenia linii zabudowy podniosła, że organ odwoławczy pominął zarzuty formalne co do treści i sposobu wydania rzekomego uzgodnienia. W zakresie rozpatrzenia jej odwołania podniosła, że do zarzutów "c", "d", "f" i "i" organ odwoławczy ustosunkował się w sposób lakoniczny. W zakresie pojęcia wiaty podniosła, że organ odwoławczy za wiatę uznał część innego obiektu (a więc nie samodzielny obiekt), który ma przegrody zewnętrzne z trzech stron (a więc nie jest pozbawiony ich większości) i jest posadowiony na ścianach nośnych opartych na fundamentach (a nie na słupach). Element budynku o grubości ścian 25-30 cm z fundamentami, podłogą i dachem o parametrach zbliżonych do reszty budynku trudno uznać za konstrukcją lekką. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Pismem z 7 lutego 2025 r. skarżąca wskazała, że zażądała stwierdzenia nieważności decyzji WZ jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowią, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, sąd administracyjny ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Wobec uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 Pr. bud., który uprawniał organy do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Pr. bud., brak jest obecnie podstawy prawnej dla dokonywania przez organy administracji oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego w zakresie wykraczającym poza zagadnienia związane z zagospodarowaniem działki lub terenu, a zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym. W ustawie Prawo budowlane obowiązuje zasada odpowiedzialności za projekt budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. W ramach postępowania wyjaśniającego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego organ administracji publicznej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania terenu (działki) z przepisami materialnego prawa administracyjnego oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Ustawodawca przyjął jako zasadę, że organ administracji architektoniczno-budowlanej posiada szczegółowo określone kompetencje kontrolne, które nie obejmują badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności z warunkami technicznymi przyjętych w nim rozwiązań projektowych i możliwości technicznych ich wykonania. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r., II OSK 1323/15, 11 maja 2023 r., II OSK 1631/20, z 19.11.2024 r., II OSK 333/22). W niniejszej sprawie organ prawidłowo zweryfikował spełnienie przesłanek przewidzianych powołanymi wyżej przepisami. Zaznaczyć należy, że gdy inwestor spełnia wszystkie wymagania przewidziane przepisami prawa budowlanego, organ architektoniczno-budowlany jest obowiązany wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, nie może wydać decyzji odmownej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 56 p.p.s.a., w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Wskazywany w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 7 lutego 2025 r. złożony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, nie dotyczy kontrolowanego aktu, zatem przepis ten nie znajduje w sprawie zastosowania. Decyzja ta jest ostateczna a zatem służy jej domniemanie legalności, co oznacza, że jest ważna dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Zatwierdzony projekt budowlany nie jest sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy. Skarżąca zarzuca, że sprzeczność ta zachodzi w zakresie sposobu obliczenia wysokości projektowanych budynków tj. że projektant zaznaczył i obliczył wysokość od poziomu terenu projektowanego, a nie istniejącego i tym samym różnica przekracza niekiedy metr. Sposób mierzenia wysokości budynku został określony w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej zwane rozporządzeniem ). Zgodnie z tym przepisem wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Natomiast zgodnie z § 3 pkt 15 rozporządzenia, przez poziom terenu należy rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. W definicji tej nie określono, że należy mierzyć wysokość budynku od poziomu istniejącego terenu. Inna sytuacja miałby miejsce wówczas, gdyby w decyzji o warunkach zabudowy określone zostały maksymalne rzędne (np. określona zostałaby maksymalna wysokość n.p.m.) wysokości budynku. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji określono wysokość głównej kalenicy - mierzonej od średniego poziomu terenu od strony elewacji frontowej - od 8 m do 13 m. Ponieważ ww. decyzja nie wprowadza odmiennego sposobu liczenia wysokości budynku w stosunku do wskazanego w rozporządzeniu, wysokość tę należy określić stosownie do przepisów w nim zawartych. Kolejnym zarzutem skarżącej jest naruszenie § 14 ust. 1 rozporządzenia, przez fakt, że do inwestycji nie zapewniono drogi łączącej się z droga publiczną o szerokość jezdni nie mniejszej niż 3 m. Skarżąca wskazuje, że organ wprawdzie dokonał sprawdzenia i potwierdził w dostępnej dokumentacji, że droga wewnętrzna biegnąca po działkach [...] [...], [...], [...], [...] i [...] ma minimalną szerokość 3,01 m, natomiast nie dokonał sprawdzenia, czy wymiary te dotyczą drogi jako całości, czy samej jezdni. Z treści ust. 1 § 14 rozporządzenia wynika, iż przyjęte przez ustawodawcę w tym akcie pojęcie "jezdni", odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m (podobnie w wyroku NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2492/14). Jak wynika z informacji Wójta Gminy B. znajdującej się na str. 7 projektu budowlanego, droga urządzona na działkach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...] G. jest ogólnodostępną drogą wewnętrzną, we władaniu gminy B. , jako droga lokalna. Na k. 27 projektu droga ta został przedstawiona na mapie w całym jej przebiegu – z dokonanych pomiarów wynika, że ma ona różną szerokość, ale w żadnym miejscu nie jest węższa niż 3 metry. Droga ta obsługuje liczne zabudowania przy niej leżące – głownie domy jednorodzinne. Korzysta z niej również skarżąca – i wbrew zarzutom skargi nie jest to argument bez znaczenia. Nie jest bowiem jasne dlaczego droga ta miałaby być wystarczająca dla wszystkich zabudowanych działek, oprócz nowoprojektowanej inwestycji. Droga ta jako droga wewnętrzna, publicznie dostępna, nie musi spełniać parametrów jak dla dróg publicznych – gminnych. Wystarczy zdaniem Sądu, że spełnia wymogi z § 14 ust. 1 rozporządzenia, to jest jej szerokość wynosi co najmniej 3 metry. Nie jest również uzasadniony zarzut przekroczenia linii zabudowy wyznaczonej w decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji Wójta Gminy B. nr 69/2022 o ustaleniu warunków zabudowy co do linii zabudowy wskazano, że "nieprzekraczalna min. 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi - ewentualne zbliżenie dopuszczalne po uzgodnieniu z zarządcą drogi". Na k. 8 projektu budowlanego znajduje się pismo Wójta Gminy B. z dnia 2 czerwca 2023 r., w którym uzgadnia on projekt zagospodarowania terenu co do lokalizacji inwestycji w odległości mniejszej niż 6 od zewnętrznej krawędzi jezdni. Zgodnie z art. 43 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320 z późn. zm.), w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Zgodę, o której mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie natomiast z (odpowiednio stosowanym) art. 38 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2, powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. Odmowa wyrażenia zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej. Z powyższego wynika, że zgoda na przybliżenie zabudowy do drogi publicznej w stosunku do wymagań ustawowych następuje zwykłym pismem, dopiero odmowa wymaga decyzji administracyjnej. Sporna droga w ogóle nie jest drogą publiczną a jedynie pozostaje we władaniu gminy, więc w tym przypadku inwestor poczynił uzgodnienie nawet nadmiarowo w stosunku do wymagań ustawowych. Co do zarzutu związanego z kwalifikacją miejsca postojowego ( jako wiaty lub samodzielnego obiektu) to rozstrzyganie sporu w tym zakresie nie ma istotnego znaczenia, albowiem powierzchnia zajmowana przez miejsca postojowe została uwzględniona przez projektanta w obliczeniach dotyczących powierzchni zabudowy. Z zarzutem tym wiąże się także zarzut nieprawidłowo ustalonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, że powierzchnia biologicznie czynna ma zajmować minimum 40 % terenu inwestycji. W art. 2 pkt 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawarto definicję powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie z tą definicją przez powierzchnię biologicznie czynną należy rozumieć teren zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych i roztopowych, teren pokryty ciekami lub zbiornikami wodnymi, z wyłączeniem basenów rekreacyjnych i przemysłowych, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2. Racje ma zatem organ, że przepisy prawa dopuszczają możliwość zastosowania rozwiązań projektowych takich jak zastosowanie dachów zielonych, jeżeli ustalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu lub decyzji o ustaleniu warunków zabudowy tego nie zakazują. Z dokumentacji projektowej wynika, że do powierzchni biologicznie czynnej projektant zaliczył 50 % powierzchni stropodachów, co jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i wyczerpujące, zaś projekt budowlany kompletny, rzetelnie sporządzony i czytelny. Wobec powyższego, skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.