II SA/Kr 564/00

Sygn. akt. IISA/Kr 564 / 00 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski AWSA Wojciech Jakimowicz / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2004r. przy udziale sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2000r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - skargę oddala - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. działając na skutek sygnalizacji złożonej przez K.S. w dniu [...] kwietnia 1999 r. w sprawie samowoli budowlanej, decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r., znak:[...] nakazał Z.S. rozbiórkę kiosku handlowego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr ewid. gruntu [...] położonej w B. na Placu Targowym przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że zaistniały przesłanki, o jakich mowa w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r, nr 89, poz. 414 ze zm.) obligujące organ administracji do wydania nakazu rozbiórki, albowiem Z.S. wymieniła w 1998 r. uprzednio istniejący kiosk drewniany na kiosk metalowy bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia. W odwołaniu od powyższej decyzji złożonym przez Z.S. w dniu [...] grudnia 1999 r. zarzucono organowi pierwszej instancji wadliwość przeprowadzonego w sprawie postępowania. Skarżąca podniosła, że kiosk wymieniono za ustną zgodą władz miasta B. i spełnia on wszystkie wymagania budowlane. W odwołaniu zarzucono też naruszenie zasady równości przejawiające się w wydaniu nakazów rozbiórki kiosków tylko w stosunku do niektórych osób spośród tych, które dokonały wymiany starych kiosków na nowe. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lutego 2000 r., znak:[...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. W uzasadnieniu powołano się na definicje zawarte w art. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którymi nie można przedmiotowego kiosku - jako nie związanego trwale z gruntem - traktować jako budynku. Jest to tymczasowy obiekt budowlany, którego realizacja wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych bądź pozwolenia na budowę w zależności od czasu, na jaki obiekt miał być ustawiony, co wynika z treści art. 28, art. 29 ust. 1 pkt 5a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Pismem z dnia [...] lutego 2000 r. Z.S. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z wnioskiem o legalizację kiosku handlowego usytuowanego na działce nr ewid. gruntu [...] położonego w B. na Placu Targowym, a wymienionego przez wnioskodawczynię w 1999 r. W dniu [...] marca 2000 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wpłynęła skarga Z.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru z dnia [...] lutego 2000 r. W skardze powtórzono zarzuty podnoszone wcześniej w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [..] grudnia 1999 r., znak: [...] Skarżąca wskazała na pomyłkę w oznaczeniu jej adresu w rozdzielniku zaskarżonej decyzji, zarzuciła wadliwość przeprowadzonych w sprawie oględzin i przyjętych na ich podstawie ustaleń w zaskarżonej decyzji. Wadliwość ta zdaniem skarżącej przejawia się w błędnym ustaleniu przedmiotu decyzji, gdyż w zaskarżonej decyzji podnosi się, iż skarżąca wymieniła drewniany kiosk na kiosk metalowy, podczas gdy zarówno stary, jak i nowy kiosk są kioskami metalowymi. Wadliwie określono też datę wymiany kiosku, która nastąpiła w 1999 r., a nie jak stanowi decyzja w 1998 r. Skarżąca podniosła, że wymieniono w 1999 r. z przyczyn technicznych i estetycznych za ustną zgodą władz miasta B. W ślad za tym kioskiem na Placu Targowym w B. wymieniono inne kioski oraz zbudowano pomieszczenie sanitarno-gospodarcze również przypominające kiosk. Skarżąca podkreśliła przy tym, że wymieniony przez nią kiosk postawiony jest na kołach, a zatem nie jest budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego, a sygnalizacja o samowoli budowlanej skierowana przez K.S. jest spowodowana jego złośliwością. W skardze zarzucono ponadto naruszenie zasady równości przejawiające się w wydaniu nakazów rozbiórki kiosków tylko w stosunku do niektórych osób spośród tych, które dokonały wymiany starych kiosków na nowe. Zarzucono również, że bezzasadne i niesprawiedliwe jest odmowne załatwienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wniosku skarżącej o legalizację samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2000 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił z wnioskiem o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wstrzymał na wniosek Z.S. wykonanie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2004 r. skarżąca podtrzymała skargę. Pełnomocnik Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r., nr 89, poz. 414 ze zm.) w jego brzmieniu według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jak wynika wprost z art. 3 pkt 5 cytowanego Prawa budowlanego kiosk uliczny ma charakter tymczasowego obiektu budowlanego, definiowanego w ustawie jako obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem. Budowa wszelkich obiektów mających charakter tymczasowych obiektów budowlanych podlega reglamentacji administracyjnoprawnej. Z art. 29 ust. 1 pkt 5a wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przy czym zwolnienie to nie dotyczy obiektów szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska. Oznacza to, że budowa tymczasowych obiektów budowlanych nie spełniających wymogów określonych w cytowanym wyżej przepisie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże nawet w stosunku do obiektów tymczasowych, których budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, reglamentacja administracyjnoprawna nie jest wyłączona, gdyż budowa takich obiektów z mocy art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga stosownego zgłoszenia właściwemu organowi. Mając na uwadze, że skarżąca nie zawiadomiła właściwego organu administracji o planowanej inwestycji polegającej na budowie kiosku handlowego przed zrealizowaniem tego obiektu budowlanego, należy przyjąć, że wybudowanie przedmiotowego kiosku miało charakter samowoli budowlanej, gdyż nastąpiło bez wymaganej zgody właściwego organu administracji publicznej. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie ma zatem znaczenia, czy inwestycja zrealizowana przez Z.S. wymagała pozwolenia na budowę, czy wystarczało tylko jej zgłoszenie, skoro skarżąca przed wykonaniem zamierzenia inwestycyjnego nie poddała się żadnej z dwóch wymienionych wyżej form reglamentacji administracyjnej realizowania robót budowlanych. Podkreślić należy, że nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od zakończenia budowy obiektu budowlanego -co miało miejsce w 1999 r., do dnia wydania zaskarżonej decyzji datowanej na dzień [...] lutego 2000 r. nie upłynęło bowiem 5 lat. W odniesieniu do zarzutów podnoszonych przez skarżącą, należy podkreślić, że ustne porozumienia z władzami miasta w kwestii wymiany kiosku nie zastępują konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia, o jakim mowa w Prawie budowlanym. Z kolei indywidualny charakter sprawy administracyjnej oznacza, że w postępowaniu dotyczącym tej sprawy nie jest rozstrzygana kwestia legalności innych kiosków wymienionych na Placu Targowym w B. , a zatem nie może być mowy o naruszeniu zasady równości przez organ administracji publicznej. Z kolei zarzut, iż nastąpiła pomyłka w oznaczeniu adresu skarżącej w rozdzielniku zaskarżonej decyzji pierwszej instancji jest bezzasadny, gdyż nie znajduje potwierdzenia w porównaniu treści decyzji z jej rozdzielnikiem. Zauważyć ponadto należy, że dla ustalenia oznaczenia strony postępowania rozstrzygająca jest treść decyzji, a nie jej rozdzielnik. Wreszcie w odniesieniu do zarzutu skarżącej, iż bezzasadne i niesprawiedliwe jest odmowne załatwienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wniosku skarżącego o legalizację samowoli budowlanej, należy stwierdzić, iż zarzut ten dotyczy odrębnego postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej i w związku z tym nie podlega rozpatrzeniu w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki kiosku handlowego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr ewid. gruntu [...] położonej w B. na Placu Targowym. W tym stanie rzeczy należało oddalić skargę Z.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2000 r., znak: [...] mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddała. Od niniejszego wyroku przysługuje stronie na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.