II SA/Kr 567/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Aldona Gąsecka-Duda ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Wojewody z dnia 22 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej K. Ś. kwotę 456 ( czterysta pięćdziesiąt sześć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie. Decyzją Starosty z dnia [...].10.2002r., znak [...], na podstawie art. 40 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (t. jednol. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126, z późn. zm. ) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku K. Ś. z dnia [...].08.2002r. - odmówiono przeniesienia na rzecz wyżej wymienionej uprawnień wynikających z decyzji z dnia [...].06.2002r., znak [...], udzielającej D. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastruktura techniczną. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że decyzją z dnia [...].06.2002r., znak [...] Starosta udzielił D. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastruktura techniczną, na działce nr [...] w M., na P., która jest położona na terenie Parku Narodowego. Zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, w którym znajduje się przedmiotowa działka mówi, że jest on przeznaczony pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną gospodarczą związaną z rolnictwem, zabudowę związaną z agroturystyką - dla rolników posiadających nieruchomości gruntowe na terenie powiatu tatrzańskiego, zatem decyzja WZiZT może być wydana wyłącznie temu kto ten warunek spełnia. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. art. 40 ust. Prawa budowlanego - stanowiącego, że organ który wydał decyzję określoną art. 28 jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do jej przeniesienia na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - wyjaśniono, że wnioskodawczyni nie jest w stanie przejąć wszelkich warunków wynikających z przedmiotowej decyzji , a także że nie można przenieść pozwolenia na budowę na osobę, która w normalnym trybie uzyskiwania pozwolenia na budowę nie kwalifikuje się do otrzymania decyzji WZiZT, a w konsekwencji nie może również uzyskać pozwolenia na budowę Powyższa decyzja została w terminie zaskarżona przez K. Ś. w drodze odwołania, w którym kwestionowała ona zasadność odmowy uwzględnienia wniosku. Zarzucając iż argumentacja zawarta w jest decyzji organu pierwszej instancji oparta jest na fałszywych przesłankach skarżąca prezentowała odmienną wykładnię § 6 ust. 2 Planu Zagospodarowania Przestrzennego Wsi oraz wskazywała, że ograniczenie dopuszczalności realizacji inwestycji dla rolników posiadających nieruchomości gruntowe na terenie powiatu tatrzańskiego odnosi się wyłącznie do zabudowy związanej z agroturystyką, nie zaś do wszelkich form zabudowy terenów mieszkaniowych oznaczonych symbolem Ml. Niezależnie od zarzutu dokonanej przez organ błędniej interpretacji § 6 planu skarżąca wskazywała również , że przepis ten warunkuje decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś w niniejszej sprawie chodzi o przeniesieniu zupełnie innej decyzji - tj. decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Decyzja taka ma charakter techniczny i przeniesienie jej warunków ma skutkować niezmiennością technicznych elementów całej inwestycji budowlanej, do których nie należy zawód stron. Decyzją Wojewody z dnia 22.01.2003 r., znak [...], na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane ( t. jednol. z 2000r. Dz. U. Nr 106, póz. 1126 z późn. zm. ) i art 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. Ś. od decyzji Starosty z dnia [...].10.2002r., znak [...] - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Uznając zarzuty odwołania z bezzasadne, w uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że obszar P. w gminie P. jest objęty opracowaniem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] r. Rady Gminy P. z dnia [...].07.2000r. Zapis planu miejscowego - rozdział 1., § 1 ust. 2 pkt 1 stwierdza, że teren P. i Lasu położony jest w granicach Parku Narodowego, a przepis § 4, stosownie do wymagań wynikających z odrębnych przepisów tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30.10.1954r. ( Dz. U. 81.18.87 w sprawie utworzenia Tatrzańskiego Parku Narodowego ), zobowiązuje do uzyskania zgody Dyrekcji Parku na działalność inwestycyjną w tym rejonie. Rozdział II., § 6 ust. 2 określa warunki zainwestowania obszaru oznaczonego symbolem Ml, na którym znajduje się działka planowana do zabudowy. Zapis ten ustala przeznaczenie terenu "pod zabudowę: mieszkaniową jednorodzinną, gospodarczą związaną z rolnictwem, zabudowę związaną z agroturystyką -dla rolników posiadających nieruchomości gruntowe na terenie powiatu tatrzańskiego". Ponadto przepisy rozdziału I. i II. zawierają szereg ograniczeń mających zapewnić możliwie pełną i skuteczną ochronę cennego krajobrazowo obszaru między innymi zgodnie z Ustawą o ochronie przyrody. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego opracowany został dla niewielkiego obszaru położonego w obrębie Parku Narodowego i jedynie argumentacja o umożliwieniu egzystencji miejscowej ludności rolniczej stanowiła podstawę uzyskania zgody Dyrekcji PN na wprowadzenie tam zabudowy. Pismo z dnia [...].01.2003r. głównego projektanta Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zawiera interpretację zapisu odnoszącego się do warunków dopuszczenia zabudowy na obszarze P. i wyjaśnia, że ograniczenie możliwości zabudowy ( szczegółowo uzgodnione z Dyrekcją PN ) do rolników posiadających nieruchomości gruntowe na terenie powiatu tatrzańskiego odnosi się do wszystkich rodzajów zabudowy wymienionych w § 6 ust. 2 planu. Także w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].03.2002r. znak [...] wydana została przez Wójta Gminy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w M. dla D. R. zapisano, że na tych terenach miejscowy plan nie dopuszcza lokalizowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jednakże istnieje możliwość realizacji zabudowy związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego w powiecie tatrzańskim. Znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny z dnia [...].06.1996r. poświadczył spełnienie przez D. R., zamieszkała w G., warunków stawianym potencjalnym inwestorom zamierzeń budowlanych w parku narodowym. W dniu [...].06.2002r. D. R. uzyskała decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] w M., na terenie Parku Narodowego, a dniu [...].08.2002r. do Starostwa wpłynął wniosek o "przepisanie" tej decyzji na K. Ś., zamieszkała w W. ul. [...], która [...].07.2002r. kupiła przedmiotową działkę. Zdaniem organu odwoławczego wystąpienie po upływie dwóch miesięcy od wydania pozwolenia na budowę o zmianę adresata decyzji pozwala na założenie, że petenci mieli świadomość niezmienności dotychczasowych przepisów prawa, jak również może świadczyć o planowanym zamyśle uzyskania aktu prawnego, tj. pozwolenia na budowę, którego nie można uzyskać w normalnym trybie postępowania administracyjnego. Decyzja o WZiZT może być wydana, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego jedynie rolnikom posiadającym nieruchomości gruntowe na terenie powiatu tatrzańskiego. K. Ś. nie spełnia tego warunku . złożony przez siebie wniosek o WZiZT wycofała, zaś konsekwencją braku decyzji o WZiZT jest w tym przypadku brak możliwości uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto K. Ś. ma prawo do dysponowania działką nr [...] w rozumieniu prawa do sprzedaży czy darowizny, jednakże nie jest to równoznaczne z prawem do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, ponieważ nie spełnia warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę. Nie należy bowiem do grupy rolników posiadających nieruchomości gruntowe na terenie powiatu, a jedynie dla nich plan zagospodarowania przestrzennego stwarza możliwość realizacji zabudowy niezbędnej ze względu na warunki bytowe. Nowy właściciel działki nie może zatem uzyskać ani decyzji o WZiZT ani decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej winien działać na podstawie obowiązujących przepisów i żadne postępowanie nie może sankcjonować próby stworzenia precedensu dla obejścia prawa. W sytuacji gdy brak pełnych przesłanek do zastosowania przepisu art. 40 ustawy Prawo budowlane, automatyczne przeniesienie pozwolenia na budowę - wydanego ściśle określonemu podmiotowi tj. osobie spełniającej warunki ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o WZiZT, na osobę nie spełniającą tych warunków - byłoby działaniem bezpodstawnym i przekroczeniem prawa. Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 22.01.2003r., znak [...] K. Ś. wnosiła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty z dnia [...].10.2002r., znak [...], zarzucając rażące naruszenie art. 40 ustawy z 7 lipca 1994 r. oraz art. 6, art. 7, art. 10 §1, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadniając powyższe skarżąca podała, że wnioskiem z [...].08.2002r. wystąpiła do Starosty o przeniesienie na jej rzecz decyzji [...] z [...].06.2002r. w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą wydanego na wniosek D. R., dołączając wszystkie dokumenty wymagane przepisami art. 40 ustawy Prawo budowlane, tj.: oświadczenie o przyjęciu wszelkich warunków zawartych w decyzji, dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodę D. R. na przeniesienie jej uprawnienia na rzecz skarżącej. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżąca wskazywała na brak podstaw do badania sprawy w kryteriach innych niż wynikające z art. 40 ustawy Prawo budowlane oraz na błędne podejście organu do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uwzględniając motywy wydanego rozstrzygnięcia oraz oceniając działania Starosty skarżąca wskazywała dalej, że naruszył on zasadę praworządności (art. 6 k.p.a.) wykraczając poza granice swej kompetencji wyznaczone normą rekonstruowaną w oparciu o art. 40 ustawy Prawo budowlane, gdyż bez podstawy prawnej badał sprawę przeniesienia pozwolenia na budowę w kryteriach innych niż wynikające ze wskazanego wyżej przepisu prawa materialnego. Starosta wykroczył poza granice swej właściwości rzeczowej wypowiadając się w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu naruszając przepis art. 19 k.p.a. - co wyczerpuje przesłankę nieważności z art. 156 §1 pkt 1 k.p.a., a także naruszył przepisy art. 107 §3 k.p.a. poprzez oderwanie treści uzasadnienia prawnego decyzji od podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skarżąca podkreślała, że w decyzji o pozwoleniu na budowę wydanym na wniosek D. R. nie sformułowano żadnych warunków, których nie mogłaby przejąć skarżąca, zaś w świetle powyższego uprawniona jest teza, że decyzja organu pierwszej instancji dotknięta jest kwalifikowaną wadą nieważności. Organ odwoławczy powtórzył wszystkie pozaprawne działania Starosty. Co więcej podał w swej decyzji , że w istocie o losach wniosku skarżącej i jej odwołania przesadziła interpretacja zaprezentowana przez projektanta miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sporządzona w przeddzień wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze, którą organ odwoławczy zakwalifikował jako dowód w sprawie i włączył to do akt administracyjnych lekceważąc normę zapisaną w art. 10 §1 k.p.a. Nadto organ odwoławczy, zamiast wypełnić normę z art. 107 §3 k.p.a. tj. wyjaśnić podstawę prawną rozstrzygnięcia, którą stanowi wyłącznie art. 40 Prawa budowlanego, pozwolił sobie na nieuprawnione przypuszczenia dotyczące motywów wystąpienia o przeniesienie pozwolenia na budowę po upływie dwóch miesięcy od daty jego wydania, co narusza także art. 8 k.p.a. Niezależnie od niedopuszczalności wykraczania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej obydwu instancji poza granice kompetencji wynikające z art. 40 ustawy Prawo budowlane skarżąca wskazywała na błędne podejście do kwestii podmiotowych ograniczeń co do możliwości uzyskania przez nią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedstawiając -analogicznie jak w odwołaniu - wykładnię § 6 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Błociska zatwierdzonego uchwałą nr XXI 1/169/2000 Rady Gminy Poronin z dnia 19 lipca 2000r., z której przy prezentowanej interpretacji nie wynika zakaz realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem Ml przez jakąkolwiek grupę społeczną lub zawodową, skarżąca uznawała w świetle powyższego przedmiotowe decyzje wydane z naruszeniem wielu podstawowych dla prawa administracyjnego zasad za dotknięte kwalifikowanymi wadami uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do treści art. 40 Prawa budowlanego wskazywał w szczególności, że skarżąca nie legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 tej ustawy, bowiem nie spełnia warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę. Warunkiem takim stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest spełnienie kryterium podmiotowego, ograniczającego możliwość zabudowy wyłącznie dla rolników posiadających nieruchomości gruntowe na terenie powiaty tatrzańskiego, przy czym taka interpretacja zapisów planu potwierdzona została w całości w wyjaśnieniach głównego projektanta planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a. ) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. -następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego, co w niniejszej sprawie oznacza powinność zbadania prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, jak również stan prawny obowiązujących w czasie prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania, skargę należy uznać za zasadną, aczkolwiek z innych niż wskazywane w niej przyczyny. Obowiązujący ówcześnie art. 61 § 4 k.p.a. stanowił, że organ administracji publicznej wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony zobowiązany jest zawiadomić o powyższym wszystkie osoby będące w myśl art. 28 k.p.a. stronami w sprawie, zaś art. 10 k.p.a. obligował go do zapewnienie im czynnego, udział w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia stronom przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Gwarancją realizacji wskazanych wyżej praw stron oraz odpowiadających im obowiązków organów była sankcja wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Prowadząc postępowanie administracyjne na wniosek K. Ś. z daty [...].08.2002r. organ pierwszej instancji pomijając udział w sprawie D. R. uchybił obowiązkom wynikającym z art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a.. Obowiązujący w toku sprawy art. 28 k.p.a. stanowił, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Powołany przepis winien być interpretowany łącznie z normą prawa materialnego uprawniającą organ administracji publicznej do rozstrzygania o sytuacji prawnej określonych podmiotów, którą stanowił w niniejszej sprawie art. 40 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (t. jednol. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126, z późn. zm.) , dotyczący przeniesienia uprawnień z decyzji o pozwoleniu na budowę, przewidzianej w art. 28 tej ustawy . Zgodnie z treścią art. 40 Prawa budowlanego organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, obowiązany był, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmowała ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz wykazała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Cytowana regulacji wskazuje zatem, iż wydana w sprawie decyzja wpływała bezpośrednio na prawa podmiotu, który uzyskał uprawnienia wynikające z decyzji o pozwoleniu na budowę, tak z uwagi na wymóg uzyskania jego zgody, jak i skutek uwzględnienia roszczenia z art. 40 Prawa budowlanego, jaki stanowiła utrata przez ten podmiot praw wynikających z decyzji o pozwoleniu na budową. Jeżeli nawet w załączonym do wniosku akcie notarialnym z dnia [...].07.2002r., Rep. A nr [...], stanowiącym umowę sprzedaży K. Ś. przedmiotowej nieruchomości zawarto w § 4 zgodę D. R. na przeniesienie na rzecz kupującej uprawnień z decyzji Starosty nr [...], powyższe nie zwalniało organu pierwszej instancji od realizacji obowiązków wynikających z powołanych uprzednio przepisów proceduralnych. Analogiczne uchybienia pojawiają się w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę, który ponadto z naruszeniem zasad wynikających z art. 10 k.p.a. nie zawiadomił K. Ś. o podejmowanych przed wydaniem decyzji z dnia [...].01.2003r., znak [...] czynnościach oraz nie umożliwił jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Materiały takie stanowi nie tylko powoływane wprost w zaskarżonej decyzji pismo głównego projektanta miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 21.01.2003r., ale także zażądane już po wydaniu decyzji w pierwszej instancji akta sprawy mającej za przedmiot udzielenie D. R. pozwolenia na budowę, poświadczone za zgodność z oryginałem wyrys i wypis tekstu planu, uzyskane drogą elektroniczną odpisy dokumentów pochodzących z okresu opracowywania planu i wydanej D. R. decyzji WZiZT. Zgromadzony w tej fazie postępowania materiał dowodowy z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. nie został też w zaskarżonej decyzji omówiony, zaś organ drugiej instancji powołuje się w niej, w sposób dowolny na niewskazane okoliczności jakie stanowić ma fakt czynionych przez wnioskodawczynię starań o uzyskanie decyzji WZiZT oraz cofnięcia w tej sprawie wniosku. Wskazane wyżej wadliwości proceduralne, zważywszy ich rodzaj oraz wagę, nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej i drugiej instancji z przyczyn, o których mowa w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Uzasadniają one natomiast uchylenia decyzji Wojewody z dnia 22.01.2003r., znak [...] oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty z dnia [...].10.2002r., znak [...] stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 b - c p.p.s.a. Pominięcie udziału D. R. w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę do jego wznowienia z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zaś naruszenie w stosunku do skarżącej zasad wynikających z art. 10 k.p.a. czy 107 § 3 k.p.a. jest uchybieniem, którego wystąpienie mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy. Brak w sprawie niniejszej przesłanek do stwierdzenia nieważności obu decyzji z uwagi na wystąpienie innych wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1 - 2 k.p.a. Decyzje organu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego zostały bowiem wydane z powołaniem w osnowie adekwatnej do stanu faktycznego materialnoprawnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przepisów kompetencyjnych oraz przepisów postępowania, które bez względu na zasadność samego rozstrzygnięcia trafnie w nich wskazano. Podnoszone w skardze w tym przedmiocie zarzuty i okoliczności dotyczą w istocie kwestii wystąpienia przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wady w postaci rażącego naruszenia prawa,, a wiążą się z wykładnią i stosowaniem art. 40 Prawa budowlanego. Mając na uwadze treść tego przepisu - który operuje ogólnym, niezdefiniowanym, a więc wymagającym wykładni pojęciem " wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane " oraz odsyła w procesie jego stosowania do uwzględnienia warunków wynikających z wydanego indywidualnego aktu administracyjnego - poparte określoną argumentacją, prezentowane przez organy obu instancji stanowisko, niezależnie od jego prawidłowości, nie może zostać uznane za przejaw zaprzeczenia stanu prawnego sprawy w całości lub w części, czy negacji stosowanego przepisu, a więc naruszenia prawa w najwyższym stopniu, zaś rozstrzygnięcia za oczywiście sprzeczne z treścią przepisu. Powyższe czyni bezzasadnym żądanie skarżącej stwierdzenia nieważności obu wydanych, w przedmiotowej sprawie decyzji także na tej podstawie. Dalej idąca kontrola prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają zarzuty skargi jest bezprzedmiotowa z uwagi na stwierdzone uchybienia proceduralne i może mieć miejsce dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, z udziałem wszystkich stron, nie uczestniczących dotąd w postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981 r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa2005str. 145 t. 14 .) Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc za podstawę treść art. 145 § 1 pkt 1 b - c orzekł jak w pkt I. sentencji wyrok, zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wyeliminowanie wytkniętych uchybień proceduralnych.. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., w zw. z art.205 § 2 p.p.s.a.