II SA/Kr 57/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 października 2016 r. znak [...] w sprawie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: skargę odrzucić. W dniu 15 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga P.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 października 2016 r. znak [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione, natomiast stwierdzono przewlekłość niniejszego postępowania. Postanowienie SKO wydane zostało na podstawie art. 35 § 3 i art. 37 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje, jeśli chodzi o postępowanie administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyraźnie zatem, w ramach przywołanego przepisu ustawodawca zakreślił, w odniesieniu do postanowień, ramy ich zaskarżalności do sądu administracyjnego, wyznaczając tym samym zakres kognicji Sądu. Dlatego też, w pierwszej kolejności niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia, wydanego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. (art. 37 § 2 k.p.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma bowiem cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie mieści się więc w zakresie orzeczeń wydawanych przez organy administracji publicznej o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a więc takich, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Stosownie więc do pouczenia, zawartego w zaskarżonym postanowieniu, nie podlega ono zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.