II SA/Kr 570/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi E. S.A. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 marca 2025 r., znak WI-I.7840.14.4.2024.DW w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. II SA/Kr 570/25 UZASADNIENIE Starosta Suski decyzją nr 62/24 z 15 lutego 2024 r., znak: WA.6740.1.491.2018.AWS, zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w tym: budowę stalowej wieży kratowej H=56 m wraz z fundamentem płytowym, niwelacją terenu, trzema antenami nadawczo-odbiorczymi typu [...] o maksymalnej mocy EIRP 9405 W i antenami radioliniowymi, stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany, posadowienie urządzeń technicznych na konstrukcji wsporczej, wraz z niezbędnymi obiektami towarzyszącymi, wewnętrzną linią zasilającą, drogami kablowymi łączącymi urządzenia sterujące z antenami, utwardzeniem terenu na działce nr [...], obręb [...]. Wojewoda Małopolski decyzją z 12 marca 2025 r., znak: WI-I.7840.14.4.2024.DW, wydaną po rozpatrzeniu odwołania S. W., orzekł reformatoryjnie w ten sposób, że uchylił decyzję organu pierwszej instancji i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z uchwałą nr XLI/311/14 Rady Gminy Stryszawa z dnia 7 listopada 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kurów (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2014 r. poz. 6901) dopuszczalnym przeznaczeniem działki inwestycyjnej są "obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej" (§ 33 ust. 3 pkt 4). Zakaz wznoszenia wież i masztów (z wyłączeniem wież i masztów związanych z poszukiwaniem i pozyskiwaniem surowców naturalnych) obowiązuje w obszarze o najwyższych walorach krajobrazowych (§ 20). W terenach 1-39MN, 1-43MNU1 dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej o nieznacznym oddziaływaniu (§ 29 ust. 3). Stacja bazowa o wysokości 56 m nie jest "inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej o nieznacznym oddziaływaniu" w świetle zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych definicji "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu" ("przenośne wolnostojące maszty antenowe, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m"). Organ odwoławczy zastrzegł, że w poprzedniej decyzji własnej z 21 listopada 2019 r. nie przesądził zgodności inwestycji z planem miejscowym, a jedynie przeprowadził analizę pod kątem braku uznania przez organ pierwszej instancji masztu stacji bazowej jako infrastruktury technicznej, wskazując ogólnie, że co do zasady w terenach mieszkaniowo-usługowych można realizować infrastrukturę telekomunikacyjną. Organ odwoławczy podkreślił, że krąg stron postępowania wskazany przez projektanta i organ pierwszej instancji jest prawidłowy (S. W. – działka nr [...]; L. G. – działka nr [...]; Z. P. – działka inwestycyjna). W procesie projektowania konstrukcji stalowych uwzględnia się oddziaływania warunków atmosferycznych (wiatru, oblodzenia, temperatury itp.), których wpływ określono w normach PN-EN (Eurokodach). Dopuszczalne przemieszczenia konstrukcji masztu do maksymalnie kilkudziesięciu centymetrów nie stanowią zagrożenia dla statyki konstrukcji ani montowanych nań urządzeń i jako chwilowe nie mają żadnego realnego wpływu na obszar oddziaływania inwestycji. Z opracowań branżowych wynika, że maksymalny dopuszczalny wychył wieży (chwilowy, spowodowany obciążeniami dynamicznymi, np. wiatrem) jest uzależniony od wysokości wieży i wynosi około L/100, gdzie L to wysokość konstrukcji; czyli dla wieży o wysokości 50 m maksymalny wychył jej wierzchołka to 50 cm (jest to porównywalne do wychyłu 10-metrowego pręta o 10 cm) czyli 0,6°. Z uwagi na zasięg i wysokość stref, w których będzie występować pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, jest to czynnik pomijalny. Uwzględnienie potencjalnej (nieprzewidywalnej i niedookreślonej) ingerencji ludzi w działanie stacji jest niemożliwe; poza tym teren będzie ogrodzony. Informacja o chęci rozwiązania przez właściciela gruntu umowy dzierżawy zawartej z inwestorem nie jest tożsama z jej rozwiązaniem – gdy w aktach brak jest jednoznacznego stanowiska o cofnięciu udzielonej inwestorowi zgody na dysponowanie nieruchomością, to nie ma podstaw do podważenia oświadczenia inwestora. Właściciel gruntu wyjaśnił, że umowa nadal obowiązuje, bo wypowiedzenie z 18 stycznia 2024 r. uznano za bezzasadne, natomiast na wypowiedzenie za porozumieniem stron z 28 sierpnia 2018 r. nie wyrażono zgody. Nie jest rolą organu ocena spadku wartości nieruchomości sąsiednich, ani narzucanie lokalizacji inwestycji – potencjalny spadek wartości nieruchomości sąsiednich nie stanowi podstawy do uznania za strony postępowania. W skardze E. sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 35 ust. 5 Pb przez odmowne załatwienie sprawy; 2) § 29 ust. 3 planu miejscowego w zw. z art. 35 ust. 5 Pb przez dopatrzenie się sprzeczności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego; 3) § 29 ust. 3 planu miejscowego w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju i sieci telekomunikacyjnych przez utożsamienie niezdefiniowanego w planie miejscowym pojęcia "inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej o nieznacznym oddziaływaniu" ze zdefiniowanym w ustawie pojęciem "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu"; 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie inwestorskiej argumentacji (pismo z 24 lutego 2025 r.) i niewykazanie, dlaczego odmówiono jej wiary; 5) art. 12 i art. 8 k.p.a. przez odmienną ocenę tych samych okoliczności w ramach tego samego postępowania przez ten sam organ, co prowadzi do przewlekłości i nie buduje zaufania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że postępowanie toczy się od 2018 r., błędnie ją oznaczono ("E." zamiast E."), a w decyzji z 21 listopada 2019 r. organ odwoławczy nie dopatrzył się sprzeczności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Trafne jest stanowisko Wojewody wskazujące, że lokowanie stacji bazowej telefonii komórkowej w kształcie postulowanym – tj. zaprojektowaną jako wieża kratowa o wysokości 56 m, wraz z fundamentem płytowym, niwelacją terenu, trzema antenami nadawczo-odbiorczymi typu [...] o maksymalnej mocy EIRP 9405 W i antenami radioliniowymi, stanowiącą telekomunikacyjny obiekt budowlany, posadowieniu urządzeń technicznych na konstrukcji wsporczej, wraz z niezbędnymi obiektami towarzyszącymi, wewnętrzną linią zasilającą, drogami kablowymi łączącymi urządzenia sterujące z antenami – w terenie oznaczonym w planie miejscowym 33MNU1 ( tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej) – jawi się jako sprzeczne z zapisami planu dotyczącymi tego terenu. Zgodnie bowiem z § 29 uchwały nr XLI/311/14 Rady Gminy Stryszawa z dnia 7 listopada 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kurów (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2014 r. poz. 6901): § 29. Ustala się następujące zasady obsługi użytkowników systemów telekomunikacji, lokalizacji urządzeń infrastruktury telekomunikacji i rozbudowy sieci na obszarze objętym planem: 1.Utrzymuje się istniejące sieci telekomunikacyjne. 2.Na obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizację sieci infrastruktury telekomunikacji oraz obiektów z urządzeniami infrastruktury telekomunikacji; dopuszczalne lokalizacje nie mogą kolidować z pozostałymi ustaleniami planu. Obowiązują ograniczenia wynikające z ustaleń dla obszarów o najwyższych walorach krajobrazowych zawarte w § 20. 3.W terenach 1-39MN, 1-43MNU1 dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej o nieznacznym oddziaływaniu. 4. Nowo projektowane linie i urządzenia telekomunikacyjne należy lokalizować poza pasem drogowym istniejących i projektowanych dróg. W przypadku braku możliwości ich trasowania poza pasem drogowym, lokalizowanie ich w obrębie pasa drogowego, dopuszcza się na warunkach określonych w przepisach odrębnych. Jeśli zatem obszar obejmujący działkę inwestycyjną leży, jak to już wskazano, w terenie 33 MNU1, to zgodnie z powyższym przepisem ( § 29 ust. 3) – można tam lokować jedynie inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej o nieznacznym oddziaływaniu. Plan nie wyjaśnia, co to jest inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej o nieznacznym oddziaływaniu. Należy zatem odkodować te pojęcia za pomocą obowiązujących aktów prawnych. Przyjmuje się bowiem powszechnie, że akty prawa miejscowego mogą definiować pojęcia, ale tylko takie, które nie zostały zdefiniowane w prze[pisach wyższych rangą, a więc w ustawach. "(...)Zasadniczo akty prawa miejscowego nie powinny tworzyć definicji sprzecznych z już istniejącymi ustawowymi definicjami czy też w znaczący sposób je modyfikować. Dopuszczalne jest jednak tworzenie definicji, na przykład, gdy brak takich w aktach rangi powszechnie obowiązującej, bądź też definicji, które pojęciowo (znaczeniowo) nie są wyraźnie odmienne od definicji ustawowych. Dopóki definicja użyta w planie miejscowym mieści się w definicji ustawowej - nie ma podstaw do uznania jej za wadliwą, a tym samym stanowiącą podstawę do stwierdzenia nieważności postanowień planu do niej się odwołujących (...)" – tak wyrok NSA z dnia 12 września 2017 r. II OSK 2884/16 LEX nr 2404522. Pojęcie "inwestycja celu publicznego" jest zdefiniowane w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j.). Zgodnie z art. 2 pkt 5 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o: "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, z późn. zm.). Jednocześnie stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. "Stacja bazowa telefonii komórkowej jest elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjne wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Posiada zatem status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., którego realizacja stanowi działania o znaczeniu ponadlokalnym. Stanowi więc inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p." ( wyrok z dnia 25 lipca 2019 r. II OSK 2338/17, LEX nr 3059771). Przy tej okazji warto wspomnieć, że pojęcie " łączności publicznej" jest także definiowane w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Art. 4 pkt 18 stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o łączności publicznej - należy przez to rozumieć sieci telekomunikacyjne oraz powiązane zasoby służące zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 2 pkt 80 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. - Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1221). Pozostaje jeszcze kwestia owego "nieznacznego oddziaływania". Plan w § 29 odnosi to pojęcie do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wobec wszystkiego, co powiedziano wyżej, stwierdzić należy, że skoro stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to oznacza, że wobec takiej stacji postawiony został w wymienionym paragrafie wymóg nieznacznego oddziaływania. Znaczenie zaś tego wyrażenia zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2025.311 t.j., dalej ":specustawa") w sposób następujący: Użyte w ustawie określenia oznaczają: 4) infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu - kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, punkt dostępu bezprzewodowego o bliskim zasięgu, przenośne wolnostojące maszty antenowe, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Skarżący wskazuje, że plan odnosi się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a ustawa omawiane pojęcie odnosi do infrastruktury telekomunikacyjnej. Wyjaśnić zatem trzeba, że w obowiązującej do listopada 2024r. ustawie prawo telekomunikacyjne z dnia 16.07.2004r. ( Dz.U.2024.34 t.j.) w art. 2 pkt 8 definiowano to pojęcie następująco: Infrastruktura telekomunikacyjna - urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Skoro ustawa obowiązywała w momencie tworzenia planu, należy założyć, że taką definicję miał na myśli uchwałodawca. Podobnie rzecz się ma ze wszystkimi wcześniejszymi definicjami, w tym definicją pojęcia "nieznaczne oddziaływanie"; otóż wszystkie ustawy zawierające wymienione definicje obowiązywały w momencie tworzenia planu miejscowego. Należy więc założyć, że racjonalny uchwałodawca z nich korzystał i do nich odnosił użyte w uchwale pojęcia. Jak to już wcześniej powiedziano, nie ulega wątpliwości, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności. Równocześnie stacja bazowa jest nieodłącznym elementem infrastruktury telekomunikacyjnej, umożliwiającym łączność bezprzewodową między urządzeniami mobilnymi a siecią telekomunikacyjną. Tak więc sformułowanie z planu ("inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej") oraz ze specustawy ("Infrastruktura telekomunikacyjna") uzupełnione wskazaniem owego "nieznacznego oddziaływania" mają wspólny desygnat – stację bazową telefonii komórkowej. Zatem definicję ze specustawy, wbrew twierdzeniu skarżącego, można, a nawet należy odnieść do wyjaśnienia pojęcia z planu miejscowego. Jest tak tym bardziej, że w art. 46 ust. 3 specustawy ustawodawca sam wskazuje na przenikanie się tych pojęć, stanowiąc: "3. W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, 1907 i 1940)". W rezultacie rację ma Wojewoda, gdy twierdzi, że w terenie 33MNU1, ze względu na § 29 ust. 3 planu miejscowego, realizacja przedmiotowej inwestycji (wieża kratowa o wys. 56 m z oprzyrządowaniem) nie może mieć miejsca, albowiem nie mieści się ona w ramach inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej o nieznacznym oddziaływaniu, która nawiązuje w sposób oczywisty do definicji z art. 2 ust. 1 pkt 4 specustawy (aktu wcześniejszego, czyli istniejącego w czasie procedury planistycznej). Trafnie też Wojewoda ocenił kwestię ewentualnego ograniczenia możliwości lokowania infrastruktury telekomunikacyjnej w kontekście art. 46 specustawy; mianowicie, że takie ograniczenie nie zachodzi. Przypomnieć należy, że przepis ten w ust. 1, 1a i 2 brzmi następująco: 1.Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 1a.Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Na tle tego przepisu wypowiedziano w orzecznictwie pogląd, że rozwój sieci telekomunikacyjnych, którego niezbędnym elementem jest m.in. budowa i modernizacja infrastruktury obejmującej maszty i anteny, mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego, uzasadniającego daleko idące ograniczenie władztwa planistycznego gminy. Niemniej nie oznacza to wyłączenia przepisów u.p.z.p. w powiązaniu z normami konstytucyjnymi, kształtującymi planistyczne uprawnienia organów gminy (wyrok NSA z dnia 27 lutego 2025 r. II OSK 1722/22 LEX nr 3860456). Zasada, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje tzw. "telekomunikacyjne" mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2025 r. II OSK 1233/22, LEX nr 3850806). Przepisy specustawy mają ułatwiać inwestorom rozwój sieci telekomunikacyjnej, jednak nie przekazują im absolutnej dowolności w zakresie planowanych inwestycji. Organy uchwałodawcze jednostek samorządu terytorialnego nadal zachowują uprawnienia do stanowienia ograniczeń w zakresie takich inwestycji. Istotne jest, że art. 46 ust. 2 specustawy telekomunikacyjnej dopuszcza także możliwość istnienia określonych zakazów i ograniczeń, które wiążąco będą kształtowały uprawnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do określenia lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Z ww. przepisów nie można wyprowadzać jednak normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy. Inwestor powołując te przepisy nie może żądać, aby obszar objęty planem był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje ( wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2025 r. IV SA/Po 941/24, LEX nr 3822131 ). Powyższe orzeczenia traktują o zachowaniu przez uchwałodawców lokalnych uprawnień do stanowienia ograniczeń. Natomiast trzeba również odnotować, że przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych należy interpretować w ten sposób, że sformułowanie "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego" należy odnosić do całego aktu jaki obowiązuje dla terenu na którym planowana jest inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej (np. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą). Nie ma zatem podstaw by ograniczać go do wyodrębnionej części planu miejscowego, np. karty terenu na którym położona jest nieruchomość objęta wnioskiem. Oznacza to, że ocenie podlega treść całego planu miejscowego jaki obowiązuje na obszarze zamierzonej inwestycji, a nie tylko fragment wskazany przez inwestora ( wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 listopada 2024 r. II SA/Gd 570/24, LEX nr 3790412 ). W konsekwencji, żeby stwierdzić, czy plan miejscowy uniemożliwia lokowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a więc nie stosować jego zapisów, należy odnieść się do całości planu, a nie tylko do jego wybranego obszaru. Przedmiotowy plan miejscowy zawiera ograniczenia w omawianym już § 29 ust. 3, a także w § 20, to jest w terenach o najwyższych walorach krajobrazowych, wskazanych na rysunku planu, gdzie obowiązuje zakaz wznoszenia wież i masztów (z wyłączeniem wież i masztów związanych z poszukiwaniem i pozyskiwaniem surowców naturalnych). Natomiast możliwość umieszczenia obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej ( co oznacza też infrastrukturę telekomunikacyjną) dopuszczono ( z zastrzeżeniem § 20) na większości terenów takich jak: 1-2UP - tereny usług publicznych, 1-2P/U - tereny produkcyjno-usługowe, 1-2W - tereny infrastruktury technicznej - wodociągi, 1-25Z - tereny zieleni nieurządzonej, 1-22R1 - tereny gruntów rolnych, 1-11R2 - tereny gruntów rolnych predysponowane do zalesień, 1-48R/ZL - tereny gruntów rolnych z możliwością zalesienia, 1-42ZL - tereny lasów. Odnośnie tych ostatnich terenów ZL uchwała wprost stanowi w § 10 pkt 5 o możliwości lokowania tamże inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W efekcie stwierdzić trzeba, że pomimo pewnych ograniczeń, nie ustanowiono w planie w żadnym wypadku całościowych zakazów lokowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, stąd też brak podstaw do pominięcia istniejących w planie ograniczeń, które spowodowały odmowę organu odwoławczego dla projektu ulokowania wieży kratowej w terenie 33MNU1. W ocenie Sądu jest to stanowisko prawidłowe. Należy jeszcze dodać, że słusznie zauważa skarżący, że Wojewoda uprzednio badając sprawę nie przedstawił tej argumentacji, którą prezentuje obecnie. Wszak zapisy planu, o których wyżej mowa, istniały przez cały czas trwania postępowania. Niemniej nie zmienia to faktu, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawem miejscowym, które obowiązuje tak organy, jak i obywateli. Nawet jeśli wcześniej Wojewoda nie dostrzegł uwarunkowań, na które ( prawidłowo) powołał się teraz, to z racji związania tymi przepisami – miał prawo i powinien je zastosować tak, jak obecnie to uczynił. Z tego względu zarzuty w tym zakresie nie mogą odnieść skutku. Z wymienionych przyczyn, skoro nie zachodzą naruszenia wskazanych w skardze przepisów, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.