II SA/Kr 576/16

sygn. akt II SA/Kr 576/16 Kraków, dnia 11 lipca 2016 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. i J.S. na decyzję Wojewody [....] z dnia 18 marca 2016 r., znak [....] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym. Jego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.S. i J.S. na decyzję Wojewody [....] z dnia 18 marca 2016 r., znak [....] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. W wykonaniu zarządzenia z dnia 1 czerwca 2016 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 500 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone obojgu skarżącym w dniu 13 czerwca 2016 r. Do dnia 1 lipca 2016 r. żądana kwota nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, za podstawę przyjmując art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.