II SA/Kr 579/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) NSA Jan Zimmermann Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi T.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 stycznia 2011 r. nr [...] . [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zgłoszonych zarzutów skargę oddala. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie decyzji nr [...] Wojewody z dnia [...] października 2009r. zobowiązano T.B. do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń położonych w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji. Pismem z dnia 30 maja 2010r. zobowiązana wniosła następujące zarzuty: - nieistnienie obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym (art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; t.j.: Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., dalej "u. p. e. a."), - brak wskazania podstawy prawnej obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a.), - brak wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6 u. p. e. a.), - brak oznaczenia obowiązku podlegającego wykonaniu ( art. 27 §1 pkt 3 u. p. e. a.), - brak dołączenia dowodu doręczenia upomnienia do przesłanego zobowiązanej tytułu wykonawczego (art. 27 § 3 u. p. e. a.). Organ egzekucyjny przesłał wniesione przez T.B. zarzuty wierzycielowi celem zajęcia stanowiska przewidzianego art.34 u.p.e.a. W dniu 15 czerwca 2010r. wierzyciel - Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 18 u. p. e. a. oraz art. 124 k.p.a., po rozpatrzeniu w/w zarzutów, postanowił uznać je za nieuzasadnione. W zakresie zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym, wierzyciel stwierdził, że decyzja nr [...] z dnia [...] października 2009r. została zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, który do tej pory nie został uchylony przez organ rozpoznający odwołanie od decyzji (Minister Infrastruktury), co wyłącza zasadę, na którą powołuje się zobowiązująca, wynikającą z art. 16 ust. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych o dopuszczalności wydania nieruchomości dopiero po upływie 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Wskazano, iż zobowiązana została wezwana do dobrowolnego wydania swojej nieruchomości - jednakże odmówiła. W związku z powyższym wszczęto postępowanie egzekucyjne w oparciu o nadany decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W kwestii zarzutu braku wskazania podstawy prawnej obowiązku i braku oznaczenia obowiązku podlegającego wykonaniu (art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a.) wierzyciel wskazał, iż do tytułu wykonawczego z dnia 4 maja 2010r. wpisano jako akt normatywny stanowiący podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek - ustawę z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przepisy tej ustawy stanowią materialną podstawę do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a decyzja ta jest podstawą do prowadzenia egzekucji. Ustosunkowując się do zarzutu braku wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji wierzyciel stanął na stanowisku, iż przedmiotowy tytuł wykonawczy jest stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym i został wystawiony w oparciu o wzór tytułu wykonawczego, ustalony na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy tego rozporządzenia nie przewidują możliwości zamiany podstawy prawnej prowadzenia egzekucji. We wzorze tytułu wykonawczego w rubryce 25 została wskazana podstawa prawna podlegania obowiązkowi egzekucji administracyjnej - art. 2 § 1 pkt 3 u. p. e. a. i rubryki tej wierzyciel przy wypełnianiu tytułu nie może zmienić. Taka korekta stanowiłaby naruszenie upoważnienia do wydawania aktów wykonawczych, które w zakresie egzekucji administracyjnej przysługuje Ministrowi Finansów. Nadto Prezydent Miasta K. skonstatował, że do zobowiązanej wysłano stosowne upomnienia, zaś żaden przepis prawa nie statuuje obowiązku dołączenia upomnienia do tytułu wykonawczego, który doręcza się zobowiązanemu. Na powyższe postanowienie złożyła zażalenie T.B. , wnosząc o jego uchylenie oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 17 § 2 w związku z art. 18 i art. 35 § 2 u. p. e. a., a także w związku z art. 143 k. p. a. W uzasadnieniu środka zaskarżenia podniosła, że wierzyciel bezzasadnie zanegował istnienie wad tytułu wykonawczego, a to: braku wskazania podstawy prawnej obowiązku, braku wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, braku oznaczenia obowiązku podlegającego wykonaniu, braku dołączenia dowodu doręczenia upomnienia. Nie zgodziła się również ze stanowiskiem Prezydenta Miasta K. odnośnie bezzasadności zarzutu braku wymagalności obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym. Zobowiązana powtórzyła argumentację przedstawioną w zarzutach z dnia 30 maja 2010r. W dniu 30 listopada 2010r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo Pani T.B. , w którym zobowiązana podtrzymała w całości złożone zażalenie i zarzuty, a także argumenty w nich podniesione. W obszernym uzasadnieniu wskazała argumenty na poparcie swojego stanowiska. Pani T.B. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie wszystkich dokonanych czynności egzekucyjnych na podstawie art. 60 § 2 u. p. e. a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] . [...] , działając na podstawie art. 18, art. 27 i art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.), utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że procedurę rozpatrywania zarzutów reguluje art. 34 u. p. e. a. Stosownie do postanowień art. 34 §1lww. ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W myśl art. 34 § 2 u. p. e. a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Wskazano, że zgodnie z art. 33 u. p. e. a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in.: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku(pkt 1) oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (pkt 10). SKO, odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym (w zażaleniu określonego jako brak wymagalności obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym) podniosło, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. W realiach przedmiotowej sprawy rygor taki został nadany decyzją nr [...] Wojewody . Ograniczenia czasowe z art. 16 ust. 2 cyt. ustawy, statuującego, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, a termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, nie mają zastosowania do mniejszego stanu faktycznego, a to wobec uregulowania art. 17 ust. 3 ww. ustawy. Zgodnie z powyższym przepisem, decyzja z art. 17 ust. 1: zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń; uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, - uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Organ II instancji podniósł, iż wbrew twierdzeniom żalącej się, tytuł wykonawczy wskazuje podstawę prawną obowiązku. W orzeczeniu z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 304/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a. Zatem, w ocenie SKO, wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku może sprowadzać się do powołania decyzji, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek i nie jest konieczne wskazywanie przepisów prawa materialnego, będących podstawą jej wydana. W przedmiotowym tytule wykonawczym powołano decyzję, która stanowi podstawę prawną obowiązku oraz akt normatywny, na podstawie którego wydano akt administracyjny ustalający obowiązek, tj. ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.). Zdaniem organu II instancji, wierzyciel wypełnił dyspozycję art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a. w zakresie wskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, co uzasadniało uznanie również tego zarzutu za pozbawiony podstaw. Odnosząc się do zarzutu prowadzenia postępowania egzekucyjnego bez wskazania podstawy prawnej, SKO zajęło stanowisko, iż tytuł wykonawczy wskazuje właściwą podstawę prawną prowadzenia egzekucji. Obowiązująca w dniu wprowadzenia załącznika określającego wzór tytułu wykonawczego wersja u. p. e. a. statuowała w art. 2 § 1 pkt 3 egzekucję obowiązków o charakterze niepieniężnym. Przyznano rację wierzycielowi, iż żadne przepisy nie obligują go do dołączenia do wysyłanego stronie tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia. Z treści art. 27 § 3 u.p.e.a. wynika jedynie obowiązek dołączenia dowodu doręczenia upomnienia do tytułu wykonawczego, nie zaś przesłania go wraz z tytułem wykonawczym. W niniejszej sprawie zobowiązanej w dniu 12 kwietnia 2010r. doręczono upomnienie. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, doręczenie dłużnikowi pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego jest, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. warunkiem dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej bez zrealizowania tego obowiązku jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a. do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Wierzyciel przesyłając do realizacji tytuł wykonawczy ma zatem obowiązek dołączenia do niego dowodu doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., aby wykazać, organowi egzekucyjnemu, że spełniony został ten wymóg dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Obowiązek ten ciąży zatem na wierzycielu względem organu egzekucyjnego nie zaś względem zobowiązanego. Nie ma także podstaw aby organ egzekucyjny przesyłając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego (art. 26 § 5) załączał do niego dowód doręczenia upomnienia, skoro wcześniej wierzyciel przesłał mu upomnienie, a data jego doręczenia jest wskazana w tytule. Stanowisko strony skarżącej, że wymóg taki, zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a., ciąży na wierzycielu względem zobowiązanego, nie jest w ocenie SKO prawidłowe (wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 472/10). W kwestii zarzutu braku wskazania obowiązku podlegającego wykonaniu, SKO wskazało, iż zgodnie ze stanowiskiem doktryny treść obowiązku musi być powtórzona (przepisana) za decyzją nakładającą ów obowiązek lub przepisem prawa, z którego wprost ten obowiązek wynika. Innymi słowy, wierzyciel nie jest uprawniony do podania w tytule wykonawczym obowiązku zmodyfikowanego w porównaniu z treścią decyzji lub przepisem prawa stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, także wówczas, gdy miałoby to na celu wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości dotyczących treści obowiązku. Wątpliwości co do treści decyzji mogą być wyjaśniane jedynie przez ten organ administracji, który wydał decyzję, w trybie określonym w art. 113 § 2 k. p. a. lub art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej (D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. UNIMEX, Wrocław 2008, s. 310). Organ II instancji podniósł, iż treść obowiązku podlegającego wykonaniu została w przedmiotowym tytule wykonawczym wpisana prawidłowo, a więc powyższy zarzut jest nieuzasadniony. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła T.B. . Skarżąca podniosła szereg naruszeń prawa dotyczących wydania decyzji nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Ponadto podtrzymała wszystkie argumenty podniesione wcześniej w postępowaniu egzekucyjnym, a nadto wskazała, iż organ odwoławczy naruszył art. 34 § 5 oraz art. 35 u. e. a. Skarżąca podniosła także, iż zaskarżone postanowienie nie zawiera pełnego uzasadnienia, o którym mowa w art. 107 § 3 w związku z art. 126 k. p. a. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przedającego go postanowienia organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności postanowień organu I i II instancji. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji /postanowień/, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji /postanowienia/. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać czy zaskarżone postanowienie zgodne jest z przepisami ustaw: z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) Na wstępie podkreślić należy, iż przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest wyłącznie zaskarżone postanowienie SKO w K. z dnia [...].01.2011r., dotyczące stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym przez T.B. . Nie jest więc objęta zakresem badania przez sąd w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej zasadność wniesionych przez skarżącą zarzutów, gdyż te będą dopiero (po zajęciu stanowiska przez wierzyciela) analizowane przez prowadzący postępowanie egzekucyjne organ. Dopiero on, zgodnie z obowiązującym trybem, rozstrzygnie o złożonych w toku postępowania egzekucyjnego zarzutach. Natomiast na obecnym etapie Sąd dokonuje tylko kontroli stanowiska wierzyciela wobec wniesionych przez skarżącą zarzutów. Rozważania należy zacząć od stwierdzenia, że organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 17 kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że organem wyższego stopnia dla Prezydenta Miasta K. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Przepis art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje dwa rozstrzygnięcia mające formę postanowienia, a zmierzające do załatwienia sprawy zgłoszonych zarzutów. Jest to postanowienie w sprawie zgłoszonych na podstawie art. 33 cytowanej ustawy zarzutów (§ 4), które wydaje organ egzekucyjny oraz postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów (§1). Na obydwa postanowienia służy zażalenie. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wierzyciela, o którym mowa w art. 34 § 1 tejże ustawy. Jak słusznie wskazano w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2007r. (I SA/Gl 60/07, LEX nr 441087), organ odwoławczy ustosunkowuje się do zarzutów skierowanych przeciwko postanowieniu wierzyciela w uzasadnieniu postanowienia wydanego w wyniku rozpoznania zażalenia na rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów. W takiej sytuacji organ odwoławczy niebędący organem egzekucyjnym nie jest związany stanowiskiem wierzyciela. Przepis art. 33 cyt. ustawy, wskazuje co może być podstawą zarzutów. I tak podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Podkreślić jeszcze raz należy, iż przedmiotem kontroli są w niniejszej sprawie jest wyłącznie zajęcie przez wierzyciela stanowiska wobec wniesionych przez zobowiązaną zarzutów. I takie stanowisko, utrzymane następnie przez SKO w K. , wierzyciel zajął. Za prawidłowe uznać należy stanowisko SKO oceniające zasadność zarzutu zobowiązanej, dotyczącego nieistnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym. Otóż obowiązek, określony w tytule wykonawczym [...] z dnia 4 maja 2010r. wynika wprost z decyzji nr [...] Wojewody z dnia [...] października 2009 r., która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie doszło w rozpoznawanej sprawie również do uchybienia ze strony organu przy wystawianiu tytułu wykonawczego. Dokument ten w ocenie Sądu spełnia wymagania wynikające z art. 27 u.p.e.a. Nieuzasadniony jest zatem zarzut naruszenia art. 27 § 3 u.p.e.a. Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 34 § 5 u.p.e.a., z którego wynika, iż zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu. Przepis ten odnosi się do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego rozstrzygające o wniesionych zarzutach, a nie na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela co co tych zarzutów. Brak jest również podstaw dla uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 35 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniem skarżącej, organ II instancji odniósł się do jej wniosku w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Organem właściwym do wstrzymania czynności egzekucyjnych i umorzenia postępowania egzekucyjnego jest organ egzekucyjny – Wojewoda , który prowadzi postępowanie egzekucyjne, a nie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , które jest tylko organem odwoławczym od postanowienia wierzyciela zawierającego jego stanowisko odnośnie wniesionych przez zobowiązaną zarzutów. Należy też pamiętać, iż zgłoszenie zarzutów nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych, a wstrzymanie tych czynności w związku ze zgłoszonymi zarzutami jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu egzekucyjnego (art. 35 u.p.e.a.). Wniesione przez skarżącą zarzuty nie zostały jeszcze rozpatrzone przez właściwy organ – Wojewodę , gdyż na postanowienie wierzyciela złożyła ona zażalenie, a na postanowienie SKO skargę do Sądu co przedłużało sprawę i uniemożliwiało wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów przez posiadający stosowne kompetencje organ. Natomiast wnioski o wstrzymanie oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego również powinny być kierowane do organu egzekucyjnego, a nie do SKO w K. który takim organem w niniejszej sprawie nie jest i nie jest władne ich rozstrzygać. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze w znacznym zakresie wykraczają poza ramy postępowania, które prowadził organ odwoławczy, a które ograniczało się tylko i wyłącznie do wyrażenia stanowiska przez wierzyciela odnośnie zarzutów wniesionych przez skarżącą. Organ II instancji odniósł się do przedmiotu sprawy dokonując oceny stanowiska wierzyciela odnośnie do wniesionych zarzutów na postępowanie egzekucyjne oraz zaprezentował swoje poglądy w tej materii. SKO prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). oraz ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Na koniec dodać należy, iż odnośnie znaczącej części podniesionej w skardze argumentacji może mieć ona znaczenie przy samym rozpatrywaniu zarzutów przez organ egzekucyjny i przed nim powinna być ona prezentowana, a nie w postępowaniu odnośnie stanowiska wierzyciela wobec złożonych zarzutów. Z powyższych względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu.