II SA/Kr 582/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W.K. i K.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 listopada 2009 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala. Pismem z 28 sierpnia 2009 r. W.K. , K.K. i M.K. wnieśli, za pośrednictwem Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. , do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. "odwołanie na decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich w K ". Wskazali w nim, że zaskarżoną decyzją ZDW w K. zezwolił na budowę drogi rowerowej w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] przez działki nr 1, 2 , 3 i 4 stanowiące ich własność bez ich zgody. Nie zostali powiadomieni o wydaniu przedmiotowej decyzji. Wskazali, że poinformowano ich, że nie są już właścicielami części działki, mimo, że nadal są ujawnieni w księdze wieczystej jako właściciele, a pas drogowy w którym znajduje się ich działka jest terenem którym może dysponować Zarząd Dróg Wojewódzkich w K . Podali, że szerokość pasa drogowego została określona przez Zarząd Dróg Wojewódzkich, tymczasem droga rowerowa ma zostać wykonana w odległości 250 cm od krawędzi chodnika, czyli w większości na działce stanowiącej ich własność. Wnieśli o uchylenie decyzji i wznowienie postępowania dotyczącego tej inwestycji z ich udziałem. Przekazując ww. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pismem z 12 października 2009 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. wyjaśnił, że w sprawie objętej odwołaniem nie wydawał żadnej decyzji, jak również nie prowadził i nie prowadzi żadnego postępowania administracyjnego. Wskazał, że inwestorem ścieżki pieszo-rowerowej jest Gmina w B. , a prace prowadzone są w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] , który w obrębie działek nr 5, 6 , 7 i 8 zgodnie z mapą wynosi ok. 5 m od krawędzi jezdni. Nadto przytoczył treść art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W aktach sprawy znajduje się ponadto pismo z 3 listopada 2009 r. nazwane "adnotacja służbowa", sporządzone przez M.T.-Z. członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w którym wskazano, że w wyniku rozmowy telefonicznej z W.K. - inspektorem Wydziału Architektury Gospodarki Komunalnej i. Inwestycji Urzędu Miasta B. ustalono, że przy ul. [...] w B. przeprowadzono remont drogi i chodnika na podstawie zgłoszenia dokonanego przez W.K. w Urzędzie Wojewódzkim w T. W realizacji przedmiotowej inwestycji, będącej wspólnym projektem Gminy i Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. , nie wydano żadnej decyzji administracyjnej. Postanowieniem z [...] listopada 2009 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że niedopuszczalne jest wniesienie środka zaskarżenia od czynności organu administracji publicznej, które nie stanowi aktu administracyjnego (decyzji lub postanowienia). W przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja administracyjna. A zatem Kolegium nie ma możliwości rozpatrzenia złożonego odwołania. Niedopuszczalność odwołania w rozumieniu art. 134 k.p.a. może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do drugiej grupy zaliczyć zaś trzeba przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych. W sytuacji gdy nie ma przedmiotu zaskarżenia, to znaczy, gdy w obrocie prawnym nie ma aktu administracyjnego, brak jest możliwości wniesienia od niego środka zaskarżenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wnieśli W. i K.K. , domagając się jego uchylenia. Ponownie podnieśli, że zostali całkowicie pominięci jako strona postępowania. Zajęto im ponad 0,8 m działki na długości około 200 m. Wskazali, że fakt, że nie dysponują decyzją Zarządu Dróg Wojewódzkich w przedmiotowej sprawie nie oznacza, że decyzja taka nie została wydana. Natomiast Kolegium nie zwróciło się o nadesłanie całości akt sprawy do organu. Nadto, w ocenie skarżących, w razie gdyby okazało się, że inwestycja została zrealizowana bez zezwolenia, zasadne było wystąpienie do nadzoru budowlanego ze zgłoszeniem samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji Sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi stosownie do art. 134 §1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w którym stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez W.K. , M.K. i K.K. na "decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. zezwalającej na budowę drogi rowerowej .nr działce nr 5 , 6 , 7 i 8 w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] stanowiącej ul. [...] w B". Stosownie do treści art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W przedmiotowej sprawie, skarżący z informacji uzyskanych od Burmistrza Miasta B. wywnioskowali, że budowa ścieżki rowerowej na nieruchomości stanowiącej ich własność stanowi inwestycję realizowaną przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. na podstawie uzyskanego przez wskazaną instytucję pozwolenia na budowę. Skarżący nie podali ani sygnatury sprawy, ani daty wydanej decyzji. Tymczasem jak wynika z wyjaśnień organu zawartych w piśmie z 12 października 2009 r. inwestorem ścieżki pieszo-rowerowej jest Gmina w B. i w niniejszej sprawie Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. nie wydawał żadnej decyzji, jak również nie prowadził żadnego postępowania administracyjnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie treści adnotacji służbowej z 3 listopada 2009 r. sporządzonej przez członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Wobec tego skonstatować należy, że w niniejszej sprawie Zarząd Dróg Wojewódzkim w K. nie wydał żadnej decyzji w zakresie budowy ścieżki rowerowej na działkach nr 5 , 6 , 7 i 8 . W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. Brak przedmiotu zaskarżenia, tj. nie wydanie decyzji przez organ administracji publicznej w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stanowi właśnie taką przyczynę przedmiotową i wyłącza możliwość wniesienia środka odwoławczego. A zatem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza zatem prawa. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. W sytuacji, gdy skarżący mają wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonej inwestycji budowy ścieżki pieszo-rowerowej mogą zwrócić się do właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego z wnioskiem o przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego. Z przedstawionych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.