II SA/Kr 583/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r., Nr XLIII/389/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 12 – Miłkowa/Janczowa" stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 2 pkt 8 części tekstowej w zakresie dotyczącym działek o numerach ewidencyjnych 234/3, 204/1, 205/1 w obrębie ewidencyjnym Miłkowa i działek o numerach ewidencyjnych 169 i 173 w obrębie ewidencyjnym Janczowa a także części graficznej obejmującej obszary: 1-4 MNR, 1-1 MNR, 1-2 MNR, 1-6 MNR, 1-7 MNR, 1-8 MNR i 1-9 MNR objęte załącznikami graficznymi nr 1 i 2. Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XLIII/389/2014 Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 12 –Miłkowa/Janczowa", kwestionując ją w części dotyczącej działek o nr ewid. 234/3, 204/1, 205/1 w obr. ewid. Miłkowa i działek o nr ewid. 169 i 173 w obr. ewid. Janczowa, o gruntach klas III, położonych w obszarze o symbolu MNR, ujętych na załącznikach nr 1 i 2 rysunku planu. Wojewoda Małopolski domagał się stwierdzenia nieważności rysunku planu w powyższym zakresie. Uzasadniając zgłoszone żądanie podawał, że nie spełniono wymogów art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 647, ze zm.) w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1205, ze zm.) w zaskarżonej części. Decyzją z dnia 21 stycznia 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze działek oznaczonych nr ewid. 234/3, 204/1, 205/1 w obr. ewid. Miłkowa i działek o nr ewid. 169 i 173 w obr. ewid. Janczowa o gruntach klas III. Analiza rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że działki te pozostają w obszarach o ustalonej uchwałą funkcji MNR. Na mocy § 2 pkt 8 zaskarżonej uchwały § 11 ust. 1 otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z którym ustalono tereny o symbolach 1-14 MNR oraz 1-1 MNR do 1-8 MNR dla zabudowy mieszkalno-zagrodowej jako przeznaczenia podstawowego. Natomiast w myśl ustaleń § 11 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego dotyczy zmiana wynikająca z zaskarżonej uchwały (przyjętego uchwałą Nr XXXI/191/2006 z dnia 6 marca 2006 r., zm. uchwałą Nr XII/111/2011 z dnia 12 grudnia 2011 r.) ustala się dla tych terenów przeznaczenie dopuszczalne: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, b) usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej. Analiza powyższych zapisów tekstu planu miejscowego określających przeznaczenie dopuszczalne terenów opisanych w § 11 ust. 2 uchwały wskazuje, że objęte skargą działki stanowiące grunty rolne, co do których Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na ich nierolnicze przeznaczenie, przeznaczone zostały w planie miejscowym na cele nierolnicze. Stanowi to rażące naruszenie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wnosiła o jej oddalenie. Wskazywała, że pismem z dnia 27 września 2013 r., Marszałek Województwa Małopolskiego cofnął wszystkie wnioski o przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze, pisząc w uzasadnieniu tiret 2, że należy usunąć z projektu grunty przeznaczone pod zabudowę zagrodową i siedliskową, gdyż nie stracą one charakteru gruntów rolnych. Innych niż oznaczone MNR w tym projekcie nie było. Wniosek o przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze został skorygowany zgodnie ze stanowiskiem organu i przedłożony ponownie pismem z dnia 8 października 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 21 stycznia 2014 r., wyraził częściową zgodę na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze, za wyjątkiem działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr ewid. 234/3, 204/1 , 205/1 w obrębie ewidencyjnym Miłkowa i działek o nr ewid. 169 i 173 w obrębie Janczowa. Organ sporządzający plan po otrzymaniu częściowej zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, kierując się stanowiskiem Marszałka Województwa Małopolskiego zawartym w piśmie z dnia 24 września 2013 r., oznaczył działki, które nie otrzymały zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze symbolem MNR, w brzmieniu jak w uchwale, ponieważ zgodnie z powołanym wyżej pismem został pouczony, iż taka zgoda dla tych przeznaczeń jest zbędna. Zmiany z przeznaczeniem na tereny MNR zostały każdorazowo uzgodnione z wnioskodawcami działek. Rada Gminy stoi zatem na stanowisku, iż w trakcie sporządzania planu nie naruszono ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, kierując się stanowiskiem Marszałka Województwa Małopolskiego zawartym w wyżej powołanym piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga jest zasadna i wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 81/15 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej obszary: 1-4 MNR, 1-1 MNR, 1-2 MNR, 1-6 MNR, 1-7 MNR, 1-8 MNR i 1-9 MNR, objęte załącznikami graficznymi nr 1 i 2 zaskarżonej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Gminę Korzenna wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. II OSK 1857/15 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. We wskazanym wyżej, wiążącym Sąd przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy wyroku sygn. II OSK 1857/15 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że WSA słusznie uznał, że objęte skargą działki stanowiące grunty rolne, co do których Minister nie wyraził zgody na ich nierolnicze przeznaczenie, przeznaczone zostały w związku z tym w planie miejscowym na cele nierolnicze, co stanowi istotne naruszenie trybu i zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyczyną uchylenia wydanego poprzednio przez WSA w Krakowie wyroku było natomiast nieprawidłowe sformułowanie jego sentencji. Zdaniem NSA "W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził jednak nieważność uchwały zmieniającej - zgodnie z żądaniem skargi - wyłącznie w części graficznej w zakresie w części obejmującej obszary: 1-4 MNR, 1-1 MNR, 1-2 MNR, 1-6 MNR, 1-7 MNR, 1-8 MNR i 1-9 MNR, objęte załącznikami graficznymi nr 1 i 2 zaskarżonej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie wyeliminował z obrotu prawnego tych zapisów (oznaczeń) części tekstowej uchwały zmieniającej, które odnoszą się do wymienionych terenów. Na skutek tak sformułowanego wyroku w części tekstowej zaskarżonej uchwały w zmienionym § 11 ust. 1 pozostały oznaczenia, które nie mają odzwierciedlenia w części graficznej. Tak sformułowane rozstrzygnięcie Sądu I instancji powoduje powstanie sprzeczności pomiędzy częścią tekstową uchwały zmieniającej (§ 2 pkt 8), w której wymienia się tereny i ustala się dla nich odpowiednie przeznaczenie (wprost podstawowe, a pośrednio dopuszczalne), a jej częścią graficzną, z której wyeliminowano te obszary. Sąd I instancji błędnie sformułował więc sentencję wyroku, naruszając tym samym art. 147 p.p.s.a." Uwzględniając to stanowisko Sąd w wyroku orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały zarówno w części tekstowej, jak i graficznej w zakresie objętym skargą: < § 2 pkt 8 części tekstowej w zakresie dotyczącym działek o numerach ewidencyjnych 234/3, 204/1, 205/1 w obrębie ewidencyjnym Miłkowa i działek o numerach ewidencyjnych 169 i 173 w obrębie ewidencyjnym Janczowa < części graficznej obejmującej obszary: 1-4 MNR, 1-1 MNR, 1-2 MNR, 1-6 MNR, 1-7 MNR, 1-8 MNR i 1-9 MNR objęte załącznikami graficznymi nr 1 i 2 W tym miejscu należy również przypomnieć, że w odniesieniu do terenu 1-9 MNR Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "Sąd I instancji nie zwrócił uwagi i nie wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku kwestii sprzeczności pomiędzy częścią tekstową uchwały a częścią graficzną w zakresie terenu 1-9 MNR". W tym zakresie wyjaśnia się, że pozostawienie w części graficznej uchwały Nr XLIII/389/2014 z dnia 18 czerwca 2014 r terenu 1-9 MNR w żaden sposób nie przystaje do treści części tekstowej tej uchwały a działka o nr ewid. 173 w obr. ewid. Janczowa nie uzyskała zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, wiec przeznaczenie tego obszaru dla zabudowy mieszkalno- zagrodowej ( podstawowe i dopuszczalne jak w planie) wiązałoby się z pozbawieniem gruntu charakteru rolnego. Dodatkowo należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny za błędne uznał stanowisko skarżącej kasacyjnie Gminy Korzenna, że Sąd nie powinien eliminować z treści uchwały tych regulacji, które dotyczą przeznaczenia podstawowego terenów 1-1 MNR do 1-8 MNR, gdyż na gruntach rolnych możliwa jest zabudowa mieszkalno-zagrodowa (przeznaczenie podstawowe), lecz jedynie powinien stwierdzić nieważność uchwały w części dotyczącej przeznaczenia dopuszczalnego, tj. w zakresie § 11 ust. 2 planu w odniesieniu do konkretnych działek. W ocenie Sądu wyrok wydany obecnie obejmuje swoim zakresem ustanowioną niezgodnie z aktem wyższego rzędu normę przewidującą możliwość przeznaczenia na cele nierolnicze odnośnych części wymienionych w nim działek pomimo braku wymaganej prawem zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Rozstrzygnięcie to nie pozostawia wątpliwości co do zakresu obowiązywania aktu prawa miejscowego, a nadto – zważywszy że dotyczy zarówno części tekstowej, jak i części graficznej uchwały – nie prowadzi do powstania sprzeczności między tymi częściami, przez co wypełnia wiążące wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 147 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.