II SA/Kr 584/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011 r. znak: [...], a także postanowienie tego organu z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r., nr: [....] wznowiło - na wniosek Wojewody [....] - postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] orzekającą o uchyleniu decyzji Kolegium z dnia 19 maja 2008 r., [....] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r., nr [....] i o stwierdzeniu nieważności w/w decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] . Celem wznowienia postępowania było ustalenie, czy istotnie Skarb Państwa nie uczestniczył bez własnej winy w opisanym powyżej postępowaniu jako jego strona, a zatem czy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz ewentualne ponowne przeprowadzenie postępowania i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. W wyniku wznowienia postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało decyzję z dnia 12 lipca 2010 r., sygn. [....] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia SKO w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] orzekającej: o uchyleniu decyzji Kolegium z dnia 19 maja 2008 r. [....] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r. nr [....] i o stwierdzeniu nieważności decyzji w/w Naczelnika Dzielnicy [....] . Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt: [....]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. II SA/Kr 1474/10 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 października 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 12 lipca 2010 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ I instancji nie zbadał w ogóle przesłanki zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., "tym samym naruszył ten przepis, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem w zależności od jego wyniku byłyby, bądź też nie, podstawy do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że decyzje wydane zarówno w I, jak i II instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. były przedwczesne i należało je uchylić. W wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przeprowadziło ponownie postępowanie, w wyniku którego decyzją z dnia 27 października 2011 r. znak: [....] odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] orzekającej o uchyleniu decyzji Kolegium z dnia 19 maja 2008 r. [....] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [....] z dnia 4 grudnia 1980 r., nr [....] i stwierdzającą nieważność w/w decyzji Naczelnika [....] . Ustalono, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie, gdyż jak wskazał wnioskodawca o decyzji z dnia 11 sierpnia 2008 r. sygn. [....] powziął wiadomość w dniu 1 października 2008 r. (data prezentaty wpływu do Urzędu Wojewódzkiego w K. , pismo włączone do akt sprawy). Zatem ostatnim dniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. był dzień 1 listopada 2008 r., który przypadał w sobotę. Wniosek został nadany w poniedziałek 3 listopada 2008 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przeprowadziło postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia, czy wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., t.j. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tę bowiem przyczynę jako podstawę wznowienia postępowania wskazał w swoim wniosku Wojewoda [....] . W wyniku analizy akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ustaliło, iż nie wystąpiła przyczyna wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podano, że stronami postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r. nr [....] orzekającą o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. , objętej Lwh [....] cd KW [....] , I.kat. [....] o pow. 217 m2, zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy placu [....] (....) w K. , byli: ówczesny właściciel nieruchomości J.O. oraz Skarb Państwa, reprezentowany przez Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. Podmioty, które brały udział w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym jako jego strony, co do zasady są także stronami postępowań administracyjnych prowadzonych w trybach nadzwyczajnych, mających na celu weryfikację decyzji ostatecznej. W postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności opisanej powyżej decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] jako jego strony uczestniczył Skarb Państwa - reprezentowany przez Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. , który do dnia 31 grudnia 2009 r. był państwową jednostką organizacyjną, a zatem - stosownie do art. 29 k.p.a. - posiadał zdolność prawną i mógł uczestniczyć jako strona w postępowaniach administracyjnych oraz R.O. , która jest następcą prawnym J.O. Uznano zatem, że w prowadzonym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r. uczestniczyły wszystkie jego strony, w szczególności także Skarb Państwa, na własność którego przejęto opisaną powyżej nieruchomość. Wskazywany we wniosku Wojewody [....] art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. 200 r. nr 12 poz. 136) jako przepis uzasadniający udział wojewody reprezentującego Skarb Państwa w prowadzonym przed Kolegium postępowaniu, nie ma - w ocenie Kolegium - w niniejszej sprawie zastosowania. Z przepisu tego wynika, że wojewoda reprezentuje Skarb Państwa w postępowaniach administracyjnych, w których stroną były państwowe jednostki organizacyjne, jeżeli jednostki te przed dniem 1 stycznia 1999 r.: uzyskały osobowość prawną lub zostały zlikwidowane, zostały przejęte przez jednostkę samorządu terytorialnego. Tymczasem Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. w określonym w powołanym przepisie terminie ani nie uzyskał osobowości prawnej, ani nie został zlikwidowany, ani też nie został przejęty przez jednostkę samorządu terytorialnego. Do dnia 31 grudnia 2009 r. podmiot ten funkcjonował jako samodzielna państwowa jednostka organizacyjna i dopiero z dniem 1 stycznia 2010 r. został połączony z inną państwową jednostką budżetową, jaką jest [....] Urząd Wojewódzki i w ramach tej jednostki funkcjonuje jako jej Wydział. Powyższy stan faktyczny i prawny w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza Zarządzenie nr 446/09 Wojewody [....] z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie połączenia Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. oraz [....] Urzędu Wojewódzkiego w K. , wydanego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, skoro w dacie wydania decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa (4 grudnia 1980 r.) Skarb Państwa był reprezentowany w postępowaniu administracyjnym przez Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. i skoro jednostka ta nadal funkcjonowała w obrocie prawnym w dacie wydania decyzji w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa (11 sierpnia 2008 r.) jako państwowa jednostka organizacyjna, a zatem jednostka reprezentująca Skarb Państwa, to udział tej jednostki w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji czynił zadość wymogowi uczestniczenia Skarbu Państwa jako strony w tym postępowaniu. Prowadzi to do wniosku, iż nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a to - w myśl art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - stanowi podstawę do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r. sygn. akt [....]. Wojewoda [....] wniósł w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podniesiono zarzuty dotyczące kwestii braku legitymacji po stronie Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. Wojewoda wywodził, że stroną prowadzonego postępowania winien być Skarb Państwa reprezentowany przez Wojewodę [....]. Uprawnienie do reprezentacji Skarbu Państwa w przedmiotowym postępowaniu Wojewoda wywodził z art. 65 § 1 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. nr 12 póz. 136). Wojewoda zwrócił uwagę na treść zarządzenia nr 67/2007 z dnia 15 marca 2007 roku w sprawie Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. , z którym to wiąże tezę o utracie przez tę jednostkę kompetencji do reprezentacji Skarbu Państwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 24 stycznia 2012 r., nr [....] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Wojewody [....] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 października 2011 r., znak: [....] , utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, że w zakresie zarzutów podniesionych w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium w całości podtrzymało prezentowane dotychczas stanowisko. Jak konsekwentnie wskazywano w wydawanych w niniejszej sprawie decyzjach, stronami postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r., nr [....] orzekającą o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. , objętej Lwh [....] cd KW [....] , I.kat. [....] o pow. 217 m2, zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy placu [....] (.....) w K. , byli: ówczesny właściciel nieruchomości J.O. oraz Skarb Państwa - reprezentowany przez Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. Podmioty, które brały udział w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym, jako jego strony, co do zasady są także stronami postępowań administracyjnych prowadzonych w trybach nadzwyczajnych, mających na celu weryfikację decyzji ostatecznej. W postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności opisanej powyżej decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] jako jego strony uczestniczył Skarb Państwa - reprezentowany przez Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. , który do dnia 31 grudnia 2009 r. był państwową jednostką organizacyjną, a zatem - stosownie do art. 29 k.p.a. - posiadał zdolność prawną i mógł uczestniczyć, jako strona w postępowaniach administracyjnych, oraz R.O. , która jest następcą prawnym J.O.. Uznano zatem, że w prowadzonym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r. uczestniczyły wszystkie jego strony, w szczególności także Skarb Państwa, na własność którego przejęto opisaną powyżej nieruchomość. W ocenie Kolegium, wskazywany przez Wojewodę [....] we wniosku o wznowienie postępowania, a następnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepis art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. 2000 r, nr 12 poz. 136) jako przepis uzasadniający udział wojewody reprezentującego Skarb Państwa w prowadzonym przed Kolegium postępowaniu, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Zgodnie z treścią powołanego przepisu w postępowaniach administracyjnych i sądowych, w których stroną jest Skarb Państwa, wynikających z działalności państwowych jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które: przed dniem 1 stycznia 1999 r. uzyskały osobowość prawną lub zostały zlikwidowane albo z dniem 1 stycznia 1999 r. zostały przejęte przez jednostkę samorządu terytorialnego, Skarb Państwa reprezentuje wojewoda właściwy ze względu na siedzibę jednostki Podniesiono, że Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. w określonym w powołanym przepisie terminie ani nie uzyskał osobowości prawnej, ani nie został zlikwidowany, ani też nie został przejęty przez jednostkę samorządu terytorialnego. Do dnia 31 grudnia 2009 r. podmiot ten funkcjonował jako samodzielna państwowa jednostka organizacyjna i dopiero z dniem 1 stycznia 2010 r. został połączony z inną państwową jednostką budżetową, jaką jest [....] Urząd Wojewódzki i w ramach tej jednostki funkcjonuje jako jej Wydział. Powyższy stan faktyczny i prawny w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza Zarządzenie nr 446/09 Wojewody [....] z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie połączenia Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. oraz [....] Urzędu Wojewódzkiego w K. , wydanego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium stanęło na stanowisku, że zgodnie z obowiązującym w dniu 11 sierpnia 2008 r. stanem prawnym, jednostka organizacyjna Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. , nie została zlikwidowana. Okoliczność ta, nie wynika również z powoływanego przez Wojewodę [....] zarządzenia z dnia 20 marca 2007 roku Nr 72/07. Akt ten wydany został na podstawie art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, zgodnie z którym jednostki budżetowe, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów, tworzą, łączą, przekształcają w inną formę organizacyjno-prawną i likwidują m.in. wojewodowie. Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu likwidując jednostkę budżetową organ określa przeznaczenie mienia znajdującego się w użytkowaniu jednostki; w przypadku państwowej jednostki budżetowej decyzja o przeznaczeniu tego mienia jest podejmowana w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa. Natomiast ust. 6 stanowi, że przekształcenie jednostki budżetowej w inną formę organizacyjno-prawną wymaga uprzednio jej likwidacji. Zarządzeniem nr 72/2007 z dnia 20 marca 2007 roku, ani też zarządzeniem nr 67/2007 z dnia 15 marca 2007 roku Wojewoda [....] nie dokonał formalnej likwidacji jednostki organizacyjnej - Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. , ani też nie postanowił o przeznaczeniu jej mienia. Z uzasadnienia zarządzenia nr 67/2007 wynika jedynie, że zostało ono wydane w celu dostosowania do nowo obowiązujących przepisów ustawy o finansach publicznych, a nie w celu jej likwidacji. Nie sposób obronić twierdzenia, w ocenie Kolegium, że doszło do przejścia uprawnień, o jakim mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej, albowiem przepis ten posługuje się pojęciem likwidacji jednostki, a ta, ściśle uregulowana była w przepisach ustawy z dnia z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, skoro w dacie wydania decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa (4 grudnia 1980 r.) Skarb Państwa był reprezentowany w postępowaniu administracyjnym przez Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. i skoro jednostka ta nadal funkcjonowała w obrocie prawnym w dacie wydania decyzji w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa (11 sierpnia 2008 r.) jako państwowa jednostka organizacyjna, a zatem jednostka reprezentująca Skarb Państwa, to udział tej jednostki w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji czynił zadość wymogowi uczestniczenia Skarbu Państwa, jako strony w tym postępowaniu. Kolegium stwierdziło w oparciu o powyższe wywody, że nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a to - w myśl art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - stanowiło podstawę do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., sygn. akt: [....] orzekającej: o uchyleniu decyzji Kolegium z dnia 19 maja 2008 r. [....] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r. nr [....] i o stwierdzeniu nieważności w/w decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] oraz uzasadnia orzeczenie na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 stycznia 2012 r., nr [....] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wojewoda [....] uznając, że Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. nie był umocowany do reprezentacji Skarbu Państwa. Wojewoda podniósł, że postępowanie zostało wznowione w celu ustalenia, czy Skarb Państwa jako strona postępowania administracyjnego był właściwie reprezentowany w postępowaniach zakończonych decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., nr [....] oraz z dnia 19 maja 2008 r. nr [....]. W istocie bowiem rozstrzygnięcia te zostały skierowane do Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. jako państwowej jednostki organizacyjnej uczestniczącej również w postępowaniach zakończonych decyzjami Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [....] . Wojewoda podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ograniczyło się do stwierdzenia, że skoro w dacie wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [....] , Skarb Państwa był reprezentowany przez Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. i jednostka ta funkcjonowała w dacie wydawania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [....] , to udział tej jednostki w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji czynił zadość wymogowi uczestniczenia Skarbu Państwa jako strony w tym postępowaniu. Organ nie przeanalizował jednak, czy w ramach kompetencji Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. jako państwowej jednostki organizacyjnej działającej w dacie wydawania decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym mieściło się reprezentowanie Skarbu Państwa w tym zakresie. Nie można bowiem uznać, że skoro w strukturze administracji państwowej funkcjonowała jednostka o tożsamej nazwie jak jednostka działająca w dacie wydawania decyzji przez Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [....] , to wykonywała ona tożsame zadania. Od tego czasu zmianie uległy bowiem nie tylko przepisy prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięć wydawanych w niniejszej sprawie, ale przede wszystkim zmianie uległ ustrój i organizacja administracji publicznej. Ma to o tyle istotne znaczenie, że niektóre zadania (zarówno w sferze imperium jaki w sferze dominium), które przed dokonaniem reformy ustrojowej pozostawały w ramach monopolu Państwa w zakresie administracji publicznej, zostały przekazane na rzecz jednostek samorządu terytorialnego. W niniejszym przypadku na mocy przepisów ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198 ze zm.) kompetencje wynikające z tzw. "ustawy remontowej" poza określaniem zespołu dawnej zabudowy wymagającej uporządkowania ze środków państwowych, nie zostały zastrzeżone dla żadnego organu administracji publicznej. Należy jednak zaznaczyć, że w sprawie tej konieczne jest odróżnienie kwestii właściwości organów administracji publicznej do wydawania władczych rozstrzygnięć w sprawie (sfera imperium) do kwestii reprezentowania Skarbu Państwa w stosunkach cywilnoprawnych (sfera dominium). Organ przedstawił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 108/06, które zostało poparte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 stycznia 2008 r., sygn. akt: I OSK 1931/06, zgodnie z którym uprawnienia organów administracji publicznej wynikające z przepisów ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków (Dz. U. z 1968 r. Nr 36, poz. 249) zwanej dalej "ustawą remontową" nie mieszczą się w zakresie normatywnym pojęcia gospodarowania gruntami stanowiącymi własność Skarbu Państwa. Ma to znaczenie, w ocenie skarżącego, przede wszystkim dla ustalenia właściwości organów w postępowaniach o stwierdzenie nieważności decyzji wydawanych w tym trybie. Z uwagi bowiem na fakt, że decyzje te odnosiły się do praw majątkowych Skarbu Państwa jako szczególnej osoby prawnej, której przepisy Kodeksu cywilnego przyznają prawo do bycia w stosunkach cywilnoprawnych podmiotem praw i obowiązków dotyczących mienia państwowego nie należącego do innych państwowych osób prawnych, podmiot ten winien być należycie reprezentowany w postępowaniach administracyjnych dotyczących tej sfery jego uprawnień (sfera dominium). O ile można uznać, że w postępowaniach zakończonych decyzjami Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [....] organ ten reprezentował Skarb Państwa zarówno w sferze imperium jak i w sferze dominium, o tyle rozdział tych sfer nastąpił wyraźnie po przeprowadzeniu reformy ustrojowej. Kompetencje wynikające z ustawy remontowej jako zadania własne zostały bowiem przekazane na rzecz organów jednostek samorządu terytorialnego. Potwierdza to także fakt, że w niniejszej sprawie organem właściwym do wydania decyzji w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [....] jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. To jednak w dalszym ciągu nie pozwala na ustalenie właściwości do reprezentowania interesów Skarbu Państwa jako podmiotu praw i obowiązków w stosunkach cywilnoprawnych. Dalej wskazano, że w obecnej strukturze organów administracji publicznej nie funkcjonuje organ o nazwie "naczelnik urzędu dzielnicowego". Ustalić więc należało, jaki organ w obecnej strukturze administracji publicznej może pełnić funkcje reprezentanta interesów Skarbu Państwa. Organem tym z pewnością nie może być Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. Jednostka ta, jak każda inna państwowa jednostka organizacyjna, została bowiem powołana do wykonywania ściśle określonych zadań. Zgodnie z zapisami Statutu tej jednostki nadanego zarządzeniem Wojewody [....] z dnia 20 marca 2007 r., Nr 72/07 i obowiązującego m.in. w dacie wydawania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozstrzygnięć przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [....] , funkcjonowała ona jako specjalistyczna jednostka inwestorska w zakresie rewaloryzacji zabytków. Jednostka ta wykonywała zatem zadania przede wszystkim w zakresie przygotowywania, zlecania, nadzorowania i odbierania prac projektowych, budowlanych, konserwatorskich i restauratorskich. Do jej kompetencji nie zostało natomiast przypisane reprezentowanie Skarbu Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w szczególności w odniesieniu do mienia przejętego w trybie przepisów ustawy remontowej. W istocie więc nie można uznać, że w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [....] Skarb Państwa był należycie reprezentowany. Organ powołał się na treść art. 65 § 1 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej w postępowaniach administracyjnych i sądowych, w których stroną jest Skarb Państwa, wynikających z działalności państwowej jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które przed dniem 1 stycznia 1999 r. uzyskały osobowość prawną lub zostały zlikwidowane albo z dniem 1 stycznia 1999 r. zostały przejęte przez jednostkę samorządu terytorialnego, Skarb Państwa reprezentuje wojewoda właściwy ze względu na siedzibę jednostki. W niniejszej sprawie, na etapie wydawania decyzji w trybie przepisów ustawy remontowej organem reprezentującym interesy Skarbu Państwa zarówno w sferze imperium, jak i w sferze dominium był Naczelnik Urzędu Dzielnicowego [....] . Skoro jednak organ ten został zlikwidowany przed dniem 1 stycznia 1999 r., a przysługujące mu kompetencje w zakresie reprezentowania Skarbu Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w odniesieniu do mienia przejmowanego w trybie przepisów ustawy remontowej nie zostały zastrzeżone na rzecz jakiegokolwiek innego organu, należy przyjąć, że na podstawie przytoczonego wyżej przepisu reprezentantem Skarbu Państwa w postępowaniach prowadzonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w opisanym na wstępie przedmiocie winien być Wojewoda [....] . Potwierdza to także treść art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2009 r. Nr 31, poz. 206), zgodnie z którym wojewoda jest reprezentantem Skarbu Państwa, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach, jak art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872), która obowiązywała w dacie wydawania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [....] Uznawanie więc przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. za reprezentanta Skarbu Państwa w postępowaniu zakończonym jego decyzją z dnia 11 sierpnia 2008 r. nr [....] Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. jest w ocenie skarżącej strony bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz .1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Określone przez ustawodawcę kompetencje Sądu w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne lub postanowienia zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazują na kolejność kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia istoty wad aktu administracyjnego, przy czym w pierwszej kolejności akt podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 461). Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie, w której Sąd dopatrzył się wad postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, które to wady nie były przedmiotem zarzutów strony skarżącej. W szczególności w tym stanie rzeczy tracą znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego związane z wykładnią przepisów w zakresie podmiotu uprawnionego do reprezentowania Skarbu Państwa w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r., nr [....] Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Według art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wniosek Wojewody [....] o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. datowany na dzień 31 października 2008 r. został nadany w Urzędzie Pocztowym [....] w dniu 3 listopada 2008 r., a wpłynął na dziennik podawczy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w dniu 4 listopada 2008 r. Z treści uzasadnienia wniosku wynika, że Wojewoda [....] powziął wiadomość o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w dniu 1 października 2008 r., tj. po wpłynięciu pisma Prezydenta Miasta K. w dniu 1 października 2008 r. W aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność kserokopia tego pisma z prezentatą określającą datę wpływu na dzień 1 października 2008 r. Przyjmując, że – jak twierdził wnioskodawca - dzień 1 października 2008 r. jest dniem w którym Wojewoda [....] uzyskał informację o decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] orzekającą o uchyleniu decyzji Kolegium z dnia 19 maja 2008 r., [....] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r., nr [....] i o stwierdzeniu nieważności w/w decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] , należałoby stwierdzić, że termin jednego miesiąca na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upływał z dniem 3 listopada 2008 r. (poniedziałek) i w tym też dniu przesyłka z wnioskiem została nadana w urzędzie pocztowym. Organ nie wyjaśnił jednak – pomimo stanowiska prezentowanego w toku postępowania administracyjnego przez pełnomocnika R.O. w piśmie z dnia 2 listopada 2011 r. – dlaczego uznał dzień 1 października 2008 r. jako dzień, w którym wnioskodawca dowiedział się o decyzji SKO w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] . Obowiązek dokładnego wyjaśnienia zachowania terminu do złożenia wniosku wymagał w sprawie tym większej staranności, gdy uwzględni się okoliczność wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2011 r., II SA/Kr 1474/10. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że organ "nie wyjaśnił na jakiej podstawie ustalił, że strona skarżąca - Wojewoda złożył podanie o wznowienie postępowania w zakreślonym terminie, o którym mowa w przepisie art. 148 § 1 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu tego postanowienia w ogóle na ten temat się nie wypowiedział. (...) Wojewoda w podaniu o wznowienie postępowania lakonicznie wskazał, że termin z art. 148 k.p.a. został zachowany, ponieważ powziął wiadomość o wydanej decyzji SKO z dnia 11.08.2008 r. cytuję: "po wpłynięciu, dotyczącego przedmiotowej sprawy, pisma Prezydenta Miasta K. w dnia 1 października 2008 r.", nie wskazując przy tym numeru tego pisma ani też nie przedkładając na tę okoliczność jego odpisu. SKO w K. w uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 26.05.2010 r. nie tylko nie odniosło się do tej okoliczności, ale bezkrytycznie przyjęło te fakty nie badając ich i w uzasadnieniu swojego postanowienia w ogóle nie wypowiedziało się na temat. (...) Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności sprawy". Kolegium ograniczyło badanie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez Wojewodę [....] wyłącznie do analizy pozyskanej poświadczonej za zgodność kserokopii pisma Prezydenta Miasta K. z dnia 1 października 2008 r., nie odnosząc się w jakikolwiek sposób do twierdzeń prezentowanych przez pełnomocnika R.O. w piśmie z dnia 2 listopada 2011 r., tj. w okresie po wydaniu wyroku przez WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2011 r., II SA/Kr 1474/10. W piśmie tym podnoszono, że we wniosku o wznowienie wskazano jako stronę Skarb Państwa, a zwłaszcza stroną tą nie jest Wojewoda [....] , co w konsekwencji oznacza, że badanie zachowania terminu winno być odniesione do Skarbu Państwa, a podmiot ten uzyskał wiedzę o postępowaniu pierwotnym dużo wcześniej niż w dniu 1 października 2008 r. Prezydent Miasta K. jest w równym stopniu, jak Wojewoda [....] statio fisci Skarbu Państwa i w toku dotychczasowych działań nie określał się i nie był określany jako reprezentant Gminy K. , do której oddzielnie skierowano np. zawiadomienie z dnia 30 stycznia 2008 r. o wszczęciu postępowania. Zbadanie powyższych okoliczności jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż od ich ustalenia zależała nie tylko dopuszczalność wznowienia postępowania, lecz również dopuszczalność jego kontynuowania, gdy już zostało wydane postanowienie o wznowieniu. Warto zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się pismo Kierownika Oddziału Wydziału Skarbu Państwa i Nieruchomości [....] Urzędu Wojewódzkiego w K. datowane na dzień 6 lutego 2009 r., z którego wynika, że Prezydent Miasta K. był traktowany przez administrację województwa jako podmiot reprezentujący Skarb Państwa, gdyż m.in. do Prezydenta Miasta K. jako podmiotu reprezentującego Skarb Państwa pismo to zostało przesłane (k. 153). Należy zatem stwierdzić, że Kolegium nie wykonało wytycznych zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2011 r., II SA/Kr 1474/10 w kontekście całokształtu okoliczności sprawy, w tym zarzutów i argumentów prezentowanych przez stronę postępowania w późniejszym piśmie z dnia 2 listopada 2011 r. Niezależnie od wyżej wskazanych uwag, należy podkreślić, że obowiązkiem organu było zbadanie wszystkich przesłanek wznowienia postępowania, tj. nie tylko kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, lecz także kwestii legitymacji wnioskodawcy do domagania się wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie, z podaniem o wznowienie postępowania może wystąpić tylko strona, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a., uzasadniającego jej udział (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2002 r., I SA 334/99, LEX nr 54133). Na organie administracji ciąży zatem w pierwszej kolejności obowiązek ustalenia, czy podanie złożone zostało przez stronę postępowania. W sytuacji stwierdzenia, że podmiot składający wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest stroną tego postępowania, właściwy organ administracji obowiązany jest do wydania postępowania o wznowieniu postępowania w sprawie na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Z kolei stwierdzenie, że podmiot składający wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie jest stroną tego postępowania obliguje właściwy organ administracji do wydania decyzji (obecnie od nowelizacji k.p.a. obowiązującej od dnia 11 kwietnia 2011 r. - postanowienia) o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 12 października 1998 r., IV SAB 77/98, LEX nr 43765, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2002 r., V SA 2483/01, LEX nr 109264, wyrok NSA z dnia 18 maja 2000 r, I SA 1232/99, LEX nr 54524, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2005 r., VI Sa/Wa 291/04, LEX nr 165013, Komentarz do art. 149 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II). W przypadku jednak, gdy w wyniku wadliwych ustaleń organ wszczął postępowanie (wydając postanowienie o wznowieniu postępowania), na skutek wniosku osoby niebędącej stroną postępowania, zobowiązany jest zakończyć je decyzją o umorzeniu postępowania. Brak żądania legitymowanego podmiotu przesądza bowiem o jego bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Jak podkreśla M. Jaśkowska wchodzą tu w grę przesłanki umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji - taka sytuacja zachodzi, gdy na przykład organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia mimo braku dopuszczalności. Nie dotyczy to więc braku przesłanek wznowienia, ich niestwierdzenia, gdyż wtedy wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, lecz braku samej dopuszczalności wznowienia (Komentarz do art. 151 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II., wyrok NSA z dnia 25 maja 1983 r., SA/Wr 185/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 37). Brak przesłanek wznowieniowych powoduje zatem, iż organ nie podejmie postanowienia o wznowieniu, gdyby jednak wznowił postępowanie, winien wydać w takiej sytuacji decyzję (postanowienie) o jego umorzeniu (zob. E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka: Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, ST z 2006 r., nr 7-8, s. 116, Komentarz do art. 149 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Wniosek z dnia 31 października 2008 r. dotyczył wznowienia m.in. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] . Jako stronę wskazano we wniosku Wojewodę [....] , chociaż z treści wniosku wynika, że chodzi o brak udziału w postępowaniu wojewody jako reprezentanta Skarbu Państwa. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r., nr [....] . Decyzja Naczelnika Dzielnicy [....] z dnia 4 grudnia 1980 r. nr [....] orzekała o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. , objętej Lwh [....] cd KW [....], I.kat. [....] o pow. 217 m2, zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy placu [....] (.....) w K. Stronami postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 grudnia 1980 r. nr [....] był ówczesny właściciel nieruchomości J.O. oraz Skarb Państwa, reprezentowany przez Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. W prawie administracyjnym obowiązuje oparta na zasadzie legalności zasada aktualności, zgodnie z którą przy rozstrzyganiu sprawy administracyjnej należy brać pod uwagę co do zasady aktualny stan prawny i faktyczny. Niewątpliwie katalog stron postępowania, w tym i postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, powinien być ustalany z uwzględnieniem interesu prawnego podmiotów, którego dotyczy postępowanie. Chodzi przy tym o interes prawny aktualny, osobisty i bezpośredni, tj. wynikający wprost z normy prawa materialnego, a nie budowany za pośrednictwem sytuacji prawnej innych podmiotów. Skoro decyzja Kolegium z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] dotyczyła stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 4 grudnia 1980 r. nr [....] , tj. decyzji skierowanej do aktualnego wówczas właściciela nieruchomości - J.O. oraz do Skarbu Państwa jako nowego - na skutek wydania decyzji - właściciela nieruchomości, to również postępowanie o stwierdzenie nieważności dotyczyło byłego i aktualnego właściciela nieruchomości z uwzględnieniem następstwa prawnego. Następcą prawnym byłego właściciela J.O. jest R.O. , a następcą prawnym nowego właściciela jest Gmina Miasta K. , która stała się właścicielem nieruchomości na podstawie decyzji komunalizacyjnej Wojewody [....] z dnia 4 lipca 1991 r., znak: [....] . W tym stanie rzeczy zadaniem Kolegium było szczególnie wnikliwe ustalenie źródła interesu prawnego wnioskodawcy i związku tego interesu z postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 grudnia 1980 r. nr [....] dla zweryfikowania legitymacji procesowej wnioskodawcy. Wynikający z akt sprawy i wydawanych w niej rozstrzygnięć wniosek, że Skarb Państwa był stroną postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] nie znajduje żadnego oparcia w stanowisku organu i dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. Kolegium przeanalizowało wnikliwie kwestię prawidłowości reprezentacji Skarbu Państwa w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] nie zbadało jednak kwestii podstawowej, tj. legitymacji Wojewody [....] lub Skarbu Państwa (precyzyjne ustalenie wnioskodawcy również jest konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy) do złożenia skutecznego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....] . Bezkrytyczne stanowisko, że postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych w sprawach związanych z przejęciem nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa dotyczą interesu prawnego tego podmiotu nawet wtedy, gdy obecnie nie ma on tytułu prawnego do nieruchomości, skutkowało przedwczesnym wznowieniem przez Kolegium postępowania i przedwczesnym wydaniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Uchybienia te bezpośrednio zdeterminowały treść zaskarżonego rozstrzygnięcia skutkując wydaniem decyzji merytorycznej po wznowionym postępowaniu w sytuacji, gdy nie została wyjaśniona dopuszczalność wznowienia tego postępowania i kontynuowania tego postępowania. Okoliczności te uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji SKO z dnia 27 października 2007 r., sygn. akt: [....] oraz postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt: [....] . Sąd uchylił decyzję SKO z dnia 27 października 2007 r., sygn. akt: [....] oraz postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt: [....] mając na uwadze treść art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wyeliminowanie wskazanych wyżej aktów jest niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, gdyż – mając na uwadze kwestie szybkości i ekonomiki postępowania – zobliguje SKO w K. do rozpoznania w pierwszej kolejności kwestii dopuszczalności i zasadności wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 sierpnia 2008 r., [....]. Wyżej wyrażone stanowisko powinno być przez organ potraktowane jako wskazanie co do dalszego postępowania, o jakim mowa w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z art. 135 cytowanej ustawy.