II SA/Kr 585/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata po wniesieniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2015 r. w dniu 5 czerwca 2015 r. w sprawie ze skargi L.K. na decyzję Wojewody z dnia 14 lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji postanawia oddalić wniosek. J.K. , pełnomocnik skarżącego L.K. , złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi L.K. na decyzję Wojewody z dnia 14 lutego 2014 r. znak: [...] wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z 24 kwietnia 2015 r. oddalił wniosek J.K. , uznając, że prawo pomocy może być przyznane jedynie stronie postępowania sądowego, a nie pełnomocnikowi strony. J.K. złożyła sprzeciw (zatytułowany zażalenie) od powyższego postanowienia, podkreślając, że niniejsza sprawa dotyczy domu, w którym mieszka oraz wskazując, że nie stać ją na adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że stroną skarżącą jest L.K. , a J.K. jest jedynie pełnomocnikiem skarżącego. Podkreślić należy, że art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, stanowi, iż prawo pomocy może być przyznane "stronie" na jej wniosek. Natomiast stroną, w rozumieniu art. 32 ppsa, jest skarżący – czyli podmiot uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na podstawie art. 50 ppsa, który z tego uprawnienia skorzystał (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2008, s. 95). Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez L.K. , działającego przez pełnomocnika w osobie J.K. . Zatem jedynie L.K. jest zobowiązany do uiszczenia kosztów sądowych i jemu przyznane może być prawo pomocy. Wyjaśnić trzeba też, że pisma procesowe w niniejszej sprawie były kierowane do J.K. tylko z tego powodu, że jest ona pełnomocnikiem L.K. . To zaś nie sprawia, że J.K. stała się stroną postępowania sądowego. W konsekwencji należy przyjąć, że J.K. nie może być w niniejszej sprawie podmiotem ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy. Natomiast sytuacja materialna J.K. mogłaby być rozpatrywana jedynie w kontekście wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez samego skarżącego, przy założeniu że L.K. i J.K. prowadzą wspólne gospodarstwo domowego. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 260, art. 243 § 1 w związku z art. 214 ppsa.