II SA/Kr 585/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. K. od postanowienie Referendarza Sądowego z dnia 1 września 2017 r. w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji postanawia: oddalić wniosek J. K. o zwolnienie od kosztów sądowych. J. K., pełnomocnik skarżącego L. K., w dniu 17 sierpnia 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z dnia 1 września 2017 r. oddalił wniosek J. K., uznając, że prawo pomocy może być przyznane jedynie stronie postępowania sądowego, a nie pełnomocnikowi strony. J. K. złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia domagając się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". W dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r. poz. 658), którą zmieniono m.in. treść art. 260 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnie obowiązującą treścią tego przepisu, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji i wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie jednak z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. przepis art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nie stosuje się do postępowań wszczętych przed 15 sierpnia 2015r. Do tych spraw stosuje się art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym, zgodnie z którym w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w kwietniu 2014r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r., tj. przed dniem 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie będzie miał więc zastosowanie art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przedmiotowym postępowaniu sądowym stroną skarżącą jest L. K., a J. K. jest jedynie pełnomocnikiem skarżącego L. K., co wprost wynika z akt sprawy oraz złożonego pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie postępowania sądowo-administracyjnego. Z powyższego przepisu wynika, że o przyznanie prawa pomocy może ubiegać się osoba, która jest stroną postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym. Przepis art. 12 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. Stosownie natomiast do art. 32 ww. ustawy w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W art. 33 P.p.s.a. wyróżniono także dwa rodzaje uczestników postępowania – uczestnika na prawach strony tj. osobę, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego oraz innego uczestnika postępowania tj. osobę, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Poza przypadkami wyraźnie przewidzianymi w przepisach prawa uprawnienia procesowe przysługujące stronie przysługują również uczestnikom postępowania. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez L. K., działającego przez pełnomocnika w osobie J. K. Zatem jedynie L. K. jest zobowiązany do uiszczenia kosztów sądowych i jemu przyznane może być prawo pomocy. Wyjaśnić trzeba też, że pisma procesowe w niniejszej sprawie były kierowane do J. K. tylko z tego powodu, że jest ona pełnomocnikiem L. K. W konsekwencji należy przyjąć, że J. K. nie może być w niniejszej sprawie podmiotem ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy bowiem nie jest ani stroną ani uczestnikiem postępowania, działa w imieniu skarżącego (patrz: postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 579/07, postanowienie NSA z 25.09.2008 r., sygn. akt I OZ 709/08). Na marginesie dodać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 października 2015 r. odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika J. K. Na powyższe postanowienie wnioskodawczyni nie wniosła zażalenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 260, "P.p.s.a." - orzeczono jak w sentencji postanowienia.