II SA/Kr 589/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "Firma A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 27 marca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego K.. K.-S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 27 marca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. We wniosku z 15 kwietnia 2019 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca obok zarzutów kwestionujących legalność ww. rozstrzygnięcia, wskazała, że wykonanie nałożonych na nią przedmiotową decyzją obowiązków, wygeneruje po stronie spółki znaczne koszty. Spółka jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, posiada określone zasoby finansowe, które maja ściśle dedykowane przeznaczenie, a wyodrębnienie środków związanych z realizacją decyzji z dnia 26 listopada 2018 r. nie może nastąpić w tak krótkim terminie (60 dni) - jaki został wyznaczony w decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie ( art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uwzględnienie wniosku strony o wstrzymanie wykonania aktu musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji (lub postanowień) administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1830/18, dostępny w dostępny w CBOSA). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1497/17, dostępny w CBOSA). Należy jednocześnie podkreślić, że to na stronie wnoszącej o wstrzymanie wykonania aktu spożywa ciężar wykazania okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na skarżącym. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi oraz skonkretyzowanymi danymi, obrazującymi jej sytuację. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca, reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, nie uzasadniła w sposób dostateczny swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Samo wskazanie przez spółkę, że wykonanie obowiązków zawartych w zaskarżonej decyzji wygeneruje po stronie spółki znaczne koszty trudno uznać na spełniające przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu argumenty przywołane przez wnioskodawcę mają charakter ogólnikowy i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Takie ogólne stwierdzenia mogą być odniesione do każdego aktu stosowania prawa nakładającego na podmiot określony obowiązek, a zatem uzasadniałoby wstrzymanie każdego zaskarżonego aktu o takim charakterze. Tymczasem instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a nie powszechny. Pamiętać również należy, że możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danego aktu musi być realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Brak wskazania tej szkody i jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku. Podkreślenia zaś wymaga, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienia NSA: z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 50/14 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, dostępne w CBOSA). Jednocześnie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnego obowiązku uiszczenia jakichkolwiek kar pieniężnych, zaś Sąd może oceniać tylko skutki wynikające bezpośrednio z zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie takie które mogą być dalszym następstwem jego wykonania. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o merytorycznym stanowisku Sądu co do legalności tej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.