II SA/Kr 592/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 lutego 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącemu kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem uiszczonego wpisu. Decyzją z dnia 27 lutego 2017 r. (znak: [...]), na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. , działającej przez pełnomocnika Z. S. , od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 stycznia 2017 r., nr [...] (znak: [...]), którą odmówiono uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia 20 grudnia 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "nadbudowa z przeznaczeniem na cele mieszkalne wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjna, gazowa, c.o. i elektryczną, podbijaniem fundamentów i pogłębieniem piwnic w budynku mieszkalno-usługowym, wielorodzinnym, przy ul. [...] w K., na działce nr [...] obr. [...], sygnatura sprawy: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że w jego ocenie organ I instancji dopuścił się uchybień w prowadzonym przez niego postępowaniu. Powołując się na treść art. 10 k.p.a., Wojewoda podał, że obowiązkiem organu prowadzącego postepowanie jest zapewnienie stronom udziału w całym toku postępowania. Podkreślono, że organ administracji publicznej prowadząc postępowanie zobligowany jest do rozstrzygnięcia sprawy, ale jednocześnie do ochrony interesu publicznego, co przemawia za dopuszczeniem strony w możliwie najszerszym zakresie do wszystkich czynności postępowania. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu odwoławczego, Prezydent Miasta K. uchybił wskazaniom art. 10 k.p.a. Podniesiono bowiem, że postanowienie organu I instancji o wznowieniu postepowania w sprawie zostało wydane w dniu 27 grudnia 2016 r., a zaskarżona decyzja w dniu 10 stycznia 2017 r., tj. w dniu, w którym pełnomocnik odwołującej się Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., odebrała ww. postanowienie. W takiej sytuacji, w ocenie organu II instancji, odwołująca się w dniu uzyskania informacji o wszczęciu postępowania w sprawie i teoretycznej możliwości w nim uczestniczenia, poprzez przedwczesne zakończenie tego postępowania wydaniem decyzji, została pozbawiona możliwości zapoznania się z aktami oraz dokumentami zgromadzonymi w toku prowadzonego (przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postepowania) postępowania oraz wypowiedzenia się w sprawie (w tym w sprawie zebranego materiału dowodowego), a tym samym nie mogła skorzystać z uprawnienia gwarantowanego przepisem art. 10 k.p.a. Podkreślono przy tym, że obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz fazę wydawania decyzji. Dodano, że zachowanie wymagań określonych w przepisach rozdziału 4 k.p.a. nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu w fazie postępowania wyjaśniającego. Organ odwoławczy zaznaczył, że odstąpienie od zasady bezwzględnego obowiązku zapewnienia stronie udziału w postępowaniu uwarunkowane jest spełnieniem łącznie dwóch przesłanek, tj. koniecznością załatwienia sprawy niecierpiącej zwłoki oraz wystąpienia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego lub grożącej niepowetowanej szkody materialnej. Zdaniem Wojewody, są to zatem takie obiektywne przypadki, kiedy istnieje konieczność natychmiastowego wydania decyzji, których istnienia w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie wykazał. Stąd też według organu odwoławczego, organ I instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, co należało uznać za kwalifikowaną wadę procesową skutkującą koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia z tego powodu, bez merytorycznego badania sprawy. Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący K. K. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a., wskazując w uzasadnieniu skargi, że w jego ocenie w postępowaniu przed organem I instancji nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., a w związku z czym uchylenie decyzji przez organ odwoławczy było niezasadne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 18 października 2017 r. skarżący K. K. cofnął przedmiotową skargę, wnosząc o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Stosownie zaś do treści art. 60 in principio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Należy przy tym zaznaczyć, że oświadczenie woli skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, z tym zastrzeżeniem, że Sąd jest zobligowany do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, jako że nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek dopuszczalności cofnięcia skargi określonych w ww. przepisie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in fine p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia