II SA/Kr 594/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] " w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 12 sierpnia 2013 r. nr [...] na podstawie: - art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 poz. 647); - art. 162 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwany dalej k.p.a.; z urzędu stwierdził wygaśnięcie decyzji Nr [...] z dnia 22.09.2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami parkingowymi, z układem drogowym, wjazdem i infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...], [...] obr [...] oraz budowa wjazdu i infrastruktury technicznej (sieciami instalacyjnymi) na dz. nr [...], [...] (obr [...]) przy Al. K. w K." (sygnatura postępowania [...]), przeniesionej decyzją nr [...] z dnia 20.01.2011 r. (sygnatura postępowania [...]) Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 22.09.2010 r. w Wydziale Architektury i Urbanistyki wydana została decyzja Nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami parkingowymi, z układem drogowym, wjazdem i infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...], [...] obr [...] oraz budowa wjazdu i infrastruktury technicznej (sieciami instalacyjnymi) na dz. nr [...], [...] (obr [...]) przy Al. K. w K." przeniesionej decyzją nr [...] z dnia 20.01.2011 r. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Od dnia 21.11.2012 r. na terenie objętym ustaleniami decyzji Nr [...] z dnia 22.09.2010 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru – "Młynówka Królewska - Grottgera"- uchwalony Uchwałą Rady Miasta Krakowa Uchwała Nr LIX/814/12 z dnia 24 października 2012 r. W związku z tym, że w/w uchwała została zaskarżona organ poinformował, że wyrokiem z dnia 28.06.2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Młynówka Królewska-Grottgera". Organ wskazał, iż aktualnie wyrok nie jest jeszcze prawomocny, zaś zgodnie z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, tylko orzeczenia prawomocne wiążą strony oraz sąd, który je wydał, jak również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. W związku z powyższym, jak podkreślił organ, do czasu uprawomocnienia się ww. wyroku, ustalenia przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązują i organ administracyjny jest tymi ustaleniami związany. W dniu 15.07.2013 r. pełnomocnik inwestora S. K. złożył wniosek o zawieszenie postępowania. Postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 08.08.2013 r odmówiono zawieszenia postępowania. W związku z powyższym, w ocenie organu, konieczne stało się dokonanie analizy, czy warunki ustalone w przedmiotowej decyzji pokrywają się z ustaleniami ww. planu, czy też ustalenia planu są inne (nie są tożsame), niż ustalenia zawarte w analizowanej decyzji WZ. Po zbadaniu warunków zabudowy ustalonych w przedmiotowej decyzji w kontekście ustaleń ww. planu miejscowego, organ stwierdził, że ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji, ponieważ określono w nim inny sposób zagospodarowania terenu. W planie miejscowym określono sposób zagospodarowania terenu z przeznaczeniem pod zieleń urządzoną (ZP.3) oraz publicznie dostępny park miejski (ZPp.5), wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być większy niż 90%. Natomiast decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera zapisy inne niż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W decyzji WZ wyznaczono wskaźnik wielkości powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 30%, natomiast sposób zagospodarowania określono pod zabudowę mieszkalną wielorodzinną. Organ ustalił, że na podstawie przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 65 ust. 3 cyt. ustawy, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.. A zgodnie z art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa. Organ zaznaczył, że z bezprzedmiotowością decyzji mamy do czynienia między innymi na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym. W przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja, gdzie bezprzedmiotowość decyzji wynika z faktu, iż jej ustalenia nie są tożsame z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to znaczy zmienił się stan faktyczny i prawny - uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji o warunkach, zabudowy, zaś stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa - art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła spółka "A" sp. z o.o. Spółka Komandytowa, przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa administracyjnego: * art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 Nr 80, poz. 717) - poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, * art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez brak zawieszenie postępowania pomimo, że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Grottgera", * art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, * art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zawiadomienia strony o zebraniu całego materiału dowodowego w sprawie, * art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Zdaniem strony odwołującej się, powyższe rozstrzygnięcie narusza przepisy k.p.a. oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pierwszej kolejności strona odwołująca się wskazała na bezpodstawną odmowę zawieszenia niniejszego postępowania pomimo, że w sprawie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie odwołującej się, kwestia ważności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówki Królewskiej - Grottgera" stanowi bowiem w niniejszym postępowaniu zagadnienie wstępne, od którego zależy wynik przedmiotowej sprawy. W ocenie strony odwołującej się wszystkie wskazane wyżej przesłanki występują w przedmiotowej sprawie i pozwalają uznać rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówki Królewskiej - Grottgera", jako kwestię prejudycjalną dla prowadzonego przed Prezydentem Miasta postępowaniem w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Odwołująca się podkreśliła, że wstrzymanie się z wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego dotyczącego prawidłowości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi żadnego zagrożenia dla interesu społecznego. Do czasu wydania prawomocnego wyroku w sprawie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestycja określona w decyzji o warunkach zabudowy i tak nie może być bowiem realizowana z uwagi na fakt obowiązywania planu miejscowego. Co więcej, za zasadnością zawieszenia postępowania w tym przypadku niewątpliwie przemawiają również podstawowe zasady prawa administracyjnego, takie jak zasada praworządności, zasada uwzględniania w postępowania interesu obywateli oraz zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 6, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego). W ocenie odwołującej prawomocne stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Grottgera" (w sytuacji, gdy decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy stanie się wcześniej ostateczna) spowoduje, że inwestor w celu realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego będzie po raz kolejny zmuszony występować o wydanie takiej samej decyzji o warunkach zabudowy. Odwołująca się wskazała na naruszenie przepisu art. 10 ustawy k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem odwołującej brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie - uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. Tymczasem w przedmiotowej sprawie odwołująca się nie otrzymała żadnego zawiadomienia o możliwości zapoznania się z całością zabranego materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości złożenia swoich uwag i zastrzeżeń. Tym samym uniemożliwiono weryfikację mającego zapaść rozstrzygnięcia pod kątem możliwości naruszenia jego uzasadnionych interesów. Nieprawidłowe działanie organu w szczególności pozbawiło stronę odwołującą się możliwości odniesienia się do postanowienia o odmowie zawieszenie postępowania i podniesienia dodatkowych argumentów przemawiających za zasadnością złożonego w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania. Odwołująca stwierdziła, iż organ l instancji swoim działaniem nie ustalił istotnych okoliczności w sprawie, sporządzone przez niego uzasadnienie jest bardzo skrótowe i nie wyjaśnia podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Bardzo ogólne twierdzenia organu nie są w żaden sposób uzasadniane i precyzowane. Tym samym nie realizuje on dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Jej zdaniem organ l instancji naruszył także zasady ogólne, którymi powinien kierować się w postępowaniu administracyjnym - art. 6, 7, 8, 11 k.p.a., więc zasadę praworządności, nakazującą działanie na podstawie prawa oraz dążenie do dokładnego zbadania i wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a także zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, wyjaśnienie stronie postępowania przesłanek, którymi się kierował, czy pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Decyzją z dnia 16 marca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 12.08.2013r. i umorzyło postępowania I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], z urzędu zawiesiło postępowanie odwoławcze, postanowieniem z dnia 20.11.2013 r., po czym w dniu 09.02.2015 r. podjęło z urzędu zawieszone postępowanie odwoławcze. Kolegium wskazało, iż zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę, lub dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.. Obecny stan prawny jest taki, iż dla terenu wskazanego we wniosku Inwestora, tj. "A" Spółka z o.o. Spółka Komandytowa, dla realizacji inwestycji budowlanej, konieczne jest wydanie na podstawie art. 59 upzp decyzji ustalającej warunki zabudowy. Taka decyzja została wydana w dniu 22.09.2010 r. i obecne prowadzenie postępowania administracyjnego w celu jej wygaśnięcia jest bezprzedmiotowe, ponieważ brak jest wypełnienia przesłanek o których mowa w przywołanym powyżej przepisie art. 65 upzp. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła strona skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w K.. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium 16 marca 2015 roku, znak: [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 6 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji o wygaśnięciu decyzji mimo, iż brak jest podstaw prawnych do takiego rozstrzygnięcia, 2. art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchylenie decyzji o wygaśnięciu decyzji mimo, iż utrata mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego nie powoduje usunięcia z obrotu decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, 3. art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchylenie decyzji o wygaśnięciu decyzji pomimo, że była podstawa prawna do jej wygaszenia. Zdaniem strony skarżącej organ I instancji, Prezydent Miasta prawidłowo wydał decyzję o wygaśnięciu decyzji Nr [...] z dnia 22 września 2010r. ustalającej warunki zabudowy, zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. W ocenie skarżącej decyzja organu I instancji została wydana prawidłowo zgodnie z obowiązującym prawem. Także organ II instancji nie kwestionował prawidłowości decyzji organu I instancji na dzień jej wydania. Skarżąca zarzuciła, iż organ II instancji błędnie uznał, że jeśli po dacie wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, stwierdzono nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że rozstrzygnięcie o wygaśnięciu decyzji musi być uchylone. Zdaniem skarżącej zgodnie z art. 34 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu. Skarżąca wskazała, iż przepis ten nie różnicuje o jakie decyzje chodzi. Tak więc zgodnie z ogólnymi zasadami wykładni Lege non distinguente nec nostrum est distinguere (tam, gdzie ustawa nie rozróżnia, nie naszą jest rzeczą wprowadzać rozróżnienie) tyczy on wszystkich decyzji. Także tych o wygaśnięciu decyzji, gdyż one także są wydawane na podstawie planu miejscowego. Dlatego wydano decyzję o wygaśnięciu decyzji, gdyż obowiązywał wówczas taki a nie inny plan miejscowy. W związku z powyższym tego typu decyzje o wygaśnięciu decyzji ustalających warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego też są wydawane na podstawie planu miejscowego. Gdyż z tego planu wynika, że trzeba je wygasić. Tak więc dyspozycja art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do takich decyzji również się stosuje. A tym samym decyzje te nie tracą mocy obowiązującej tylko dlatego, iż nastąpiły zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ponieważ zgodnie z powyższym przepisem decyzje wydane na podstawie planu pozostają w obrocie prawnym. Nadto skarżąca zarzuciła, iż zgodnie z ogólnymi zasadami prawa, przepisom w tym też prawu miejscowemu przysługuje domniemanie prawidłowości. W związku z powyższym wydane w trakcie obowiązywania tych przepisów decyzje są ważne i skuteczne. Jeśli decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym na dzień wydania prawem, brak podstaw aby tą decyzję następnie uchylić. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a taką zmianą jest też przecież jego nieobowiązywanie), nie wypływa więc na skuteczność poprzednio wydanych decyzji. Skarżąca podkreśliła, iż wyjątkiem jest art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do którego odsyła też art. 34 ust. 2 i wymóg wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, co organ I instancji prawidłowo uczynił. Nie zachodzi jednak wyjątek w drugą stronę. Brak jest przepisu, zgodnie z którym należy usunąć z obrotu prawnego decyzje o wygaśnięciu decyzji sprzecznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast organy administracji zgodnie z ar. 6 kpa działają na podstawie prawa. Skarżąca podkreśliła, że brak jest podstawy prawnej, aby eliminować z obrotu decyzje o wygaśnięciu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, takie decyzje wygaszające winny pozostać w mocy. Gdyż nie ma przepisu, który przewiduje usunięcie z obrotu decyzji o wygaśnięciu decyzji ustalających warunki zabudowy. Zdaniem skarżącej potwierdza to orzecznictwo, które podkreśla, iż zmiana planu zagospodarowania przestrzennego nie wpływa na ważność decyzji jeśli nie ma wyraźnego upoważnienia w przepisach aby te decyzje uchylać. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w pełni swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że nie zawiera ono uchybień, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygniecie organu odwoławczego. W rozpoznawanej sprawie w momencie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy tj. 22 września 2010 r. nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska – Grottgera", który został uchwalony Uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LIX/814/12 z dnia 24 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 320/13 stwierdził nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska – Grottgera". Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 2635/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Istota sporu sprowadza się do tego, czy wobec zaistniałej sytuacji faktycznej i prawnej organ II instancji prawidłowo uchylił decyzję o wygaśnięciu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy czy też jak twierdzi strona skarżąca stwierdzenie nieważności planu miejscowego nie powoduje konieczności uchylenia decyzji o wygaśnięciu. W ocenie Sądu pogląd skarżącej nie jest trafny, a za prawidłowe należy uznać stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy. Jako zasadę ustalania warunków przyszłej zabudowy należy traktować obowiązywanie miejscowym planów zagospodarowania przestrzennego. Tylko wówczas, gdy taki plan nie obowiązuję, warunki zabudowy ustalane są na podstawie decyzji. Decyzja administracyjna jest więc pomocniczą formą ustalania warunków zabudowy, wymagana tylko wówczas, gdy nie obowiązuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sytuacja, w której decyzja ustalająca warunki zabudowy zostaje wydana, a następnie wchodzi w życie miejscowy plan zagospodarowania terenu – została uregulowana w obowiązujących przepisach. Zgodnie z art. 65 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015.199 ze zm.), organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, chyba że została wydana na podstawie tejże decyzji ustalającej warunki zabudowy ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Powołany przepis wprost określa pierwszeństwo ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec ustaleń decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wyjątek, co należy rozumieć jako sytuację, w której pierwszeństwo należy przyznać ustaleniom decyzji ustalającej warunki zabudowy, a nie miejscowemu planu zagospodarowania przestrzennego - dotyczy tylko takiego przypadku, gdy na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy wydano ostateczne pozwolenie na budowę. Pozwolenie na budowę jest zaś tylko wówczas ostateczne, gdy nie wniesiono od decyzji I instancyjnej o udzieleniu pozwolenia na budowę odwołania, lub też wniesiono odwołanie, ale organ odwoławczy utrzymał decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę w mocy (lub ją zmienił udzielając pozwolenia na budowę). Wszystkie inne przypadki powinny być traktowane zgodnie z zasadą pierwszeństwa ustaleń wynikających z planu miejscowego wobec ustaleń wynikających z decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy sprzecznie z treścią planu miejscowego następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Powołany artykuł stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Decyzja ustalająca warunki zabudowy w okresie, w którym nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu, z chwilą wejścia planu miejscowego w życie staje się bezprzedmiotowa, jeżeli ustalenia zagospodarowania terenu zawarte w tej decyzji są odmienne od ustaleń dla tego samego obszaru wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże w rozpoznawanej sprawie prawomocnie stwierdzono nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska – Grottgera". Tak więc skoro stwierdzono wygaśniecie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 22 września 2010 r. wobec uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to w sytuacji, gdy stwierdzono jego nieważność słuszne stało się uchylenie decyzji organu I instancji o wygaśnięciu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Trafnie więc organ II instancji decyzją z dnia 16 marca 2015 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie I instancji. Organ odwoławczy zobowiązany był bowiem – wbrew temu, co podnosiła skarżąca – do oceny stanu faktycznego i prawnego z daty wydawania przez siebie decyzji, a nie z innej daty. Wynika to wprost z art. 7 k.p.a. statuującym zasadę prawdy obiektywnej. Nie ulega też wątpliwości, że skoro w dniu wydania decyzji organu II instancji plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska – Grottgera" nie obowiązywał wobec prawomocnego stwierdzenia nieważności tej uchwały, prawidłowo uchylona została decyzja stwierdzająca wygaśniecie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest prawidłowa i nie narusza prawa. Tym samym, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd uznał, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu