II SA/Kr 597/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących E. D. i P. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części – w zakresie punktów I i II w sprawie ze skargi E. D. i P. D. na decyzję Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki i nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia oddalić wniosek Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 22 stycznia 2018 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. i P. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 6 lipca 2016 r., nr [...], znak: [...], którą w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt. 3 u.p.b. nakazano inwestorom E. i P. D. rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego przy budynku mieszkalnym na dz. nr [...] w B. przy ul. [...], tj. nawierzchni z kostki betonowej z pozostawieniem pasa o szerokości do 105 cm od ściany garażu i na długości 6.75m oraz trzech słupów i dachu z pozostawieniem okapu o szerokości do 105 cm oraz nałożono na inwestorów E. i P. D. (...) obowiązek sporządzenia i przedstawienia 4 egz. Projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót, w terminie do dnia 31 października 2016 r. Projekt budowlany zamienny powinien być sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i – na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) – orzekł: I. Nakazuję inwestorom i jednocześnie właścicielom działki ewid. nr [...] w B. E. i P. D. rozbiórkę miejsca postojowego zlokalizowanego od strony północnej budynku mieszkalnego na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] poprzez rozbiórkę nawierzchni z kostki betonowej z pozostawieniem pasa o szerokości do 105 cm od ściany garażu i na długości 6,75m; II. Nakładam na inwestorów i jednocześnie właścicieli działki ewid. nr [...] w B. E. i P. D. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w B. 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w B. uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz uwzględniającego konieczność likwidacji miejsca postojowego, zlokalizowanego od strony północnej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewid. nr [...] w B. w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r. Pismem dnia 10 kwietnia 2018 r. E. D. i P. D. złożyli skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 22 stycznia 2018 r. Do skargi załączony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie pkt I i II. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazali: "Orzeczony przez organ w pkt I sentencji decyzji nakaz rozbiórki nawierzchni z kostki betonowej spowoduje powstanie "wyrwy" o wymiarach 155cm x 675cm, która będzie stanowiła zagrożenie dla zdrowia użytkowników ww. nieruchomości. Ponadto w wyniku likwidacji nawierzchni powstanie różnica poziomów, która będzie stanowiła realne niebezpieczeństwo przedostania się wód opadowych i uszkodzenia ściany garażu. Istotnym jest również fakt, iż Skarżący dysponują prawomocnym pozwoleniem na użytkowanie, a przestrzeń podlegającą rozbiórce w przeważającej mierze wykorzystywana jest na cele gospodarcze. Ze względu na okoliczność, iż orzeczony przez organ nakaz jest nieracjonalny, nieadekwatny, co więcej będzie stanowił realne zagrożenie dla zdrowia użytkowników nieruchomości, wnoszę jak na wstępie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ [...], CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Ł. z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd [...], CBOSA). "Przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (B. Dauter, Komentarz do art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 11, LEX/el.). Transponując powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący nie naprowadzają na takie skutki wykonania odnośnej decyzji, które można by uznać za trudne do odwrócenia lub implikujące znaczną szkodę. Rozbiórka nawierzchni z kostki betonowej sama przez się takiego skutku nie stanowi. Suponowane przez skarżących zagrożenie zdrowia użytkowników nieruchomości tudzież przedostanie się wód opadowych czy też uszkodzenie ściany garażu sytuuje się zaś nie tyle w sferze skutków wykonania obowiązków nałożonych decyzją, ile w sferze skutków ewentualnego nienależytego prowadzenia lub zabezpieczenia robót – a taką sytuację trudno antycypować przy rozważaniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z kolei powodów, dla których miałoby nastąpić wstrzymanie wykonania punktu II decyzji, skarżący w ogóle nie wskazują. W ocenie Sądu niedopuszczalne jest też uznanie, iż każdy przypadek nałożenia na stronę obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, uzasadnia, niejako automatycznie, wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2017 r., II SA/Po [...], CBOSA). Także w takim przypadku konieczne jest wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie bada celowości wykonania decyzji ani też nie ocenia jej legalności. Z tego względu niepodobna na tym etapie odnosić się do zarzutów skargi tudzież oceny, że "orzeczony przez organ nakaz jest nieracjonalny, nieadekwatny". Z tych przyczyn, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.