II SA/Kr 599/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie : WSA Ewa Rynczak AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia w przedmiocie zakazu przemieszczania bydła skargę oddala A.P. odmówił poddania badaniom weterynaryjnym [...] krowy w swoim gospodarstwie rolnym. Na tej podstawie Powiatowy Lekarz Weterynarii w T. decyzją z [...]., działając na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz art. 1 ust. 1 pkt n, art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z 11 maja 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt uznał stado była w gospodarstwie rolnym skarżącego za stado o statusie epizootycznym nieokreślonym i zakazał przemieszczania była ze stada i do stada do czasu wykonania badań monitoringowych w kierunku gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę zdrowia ludzkiego. W uzasadnieniu podano, że strona odmówiła udostępnienia swojego bydła do badań wyznaczonemu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii lekarzowi weterynarii, a ponadto na wezwanie organu l-instancji strona nie złożyła żadnych wyjaśnień w tej sprawie. Decyzje tę doręczono A.P. [...] i dnia [...].wniósł on od tej decyzji odwołanie podnosząc, że zgadza się na przeprowadzenie badań przez lekarza weterynarii z innego powiatu. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l-instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 czerwca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych niezbędnych do uzyskania i zachowania uznania stada lub gospodarstwa za urzędowo wolne lub wolne od chorób zakaźnych zwierząt uznanie stada bydła za urzędowo wolne od gruźlicy, białaczki, brucelozy zawiesza się, jeżeli w stadzie znajdują się zwierzęta o nieustalonym statusie zdrowotnym. Tym samym błędnie organ I-instancji uznał, że stado bydła znajdujące się w gospodarstwie rolnym skarżącego ma status epizootycznie nieokreślony. Ponadto zaskarżona decyzja organu l-instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Sygn. akt USA/Kr 599/07 Wskazano jednak, że odmowa poddania bydła badaniom monitoringowym w kierunku gruźlicy, brucelozy i białaczki bydła skutkuje zmianą statusu epizootycznego gospodarstwa oraz powoduje, że bydło i produkty pochodzące od takich zwierząt nie mogą być przedmiotem handlu. Na tę decyzję z zachowaniem okres 30 dni skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł skarżący podnosząc, że wyrażał zgodę na podanie badaniu jego krowy przez lekarza weterynarii z innego powiatu, a obecnie chce, żeby jego krowę zbadał lekarz z innego województwa, bowiem w Województwie wszystkie próbki pobrane przez lekarzy weterynarii badane są w jednym miejscu. Sam skarżący zadeklarował pokrycie kosztów dojazdu lekarza weterynarii. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu skargi podniesiono, że monitoring chorób zakaźnych wykonują lekarze weterynarii wyznaczeni przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Powiatowy Lekarz Weterynarii określa miejsce wykonywania zadań przez lekarzy weterynarii i spełnienie prośby skarżącego stanowiłoby naruszenie prawa w związku z rejonizacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżący A.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z zachowaniem ustawowego terminu 30-dni liczonego od dnia otrzymania decyzji organu odwoławczego, do dnia wniesienia skargi. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sygn. akt IISA/Kr 599/07 Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewódzki Lekarz Weterynarii, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w [...]. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa . W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842) Inspekcja Weterynaryjna realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego, w szczególności poprzez przeprowadzanie badań kontrolnych zakażeń zwierząt (art. 3 ust. 2 pkt 1 a ww. ustawy). Powiatowy Lekarz Weterynarii jest organem Inspekcji Weterynaryjnej na szczeblu powiatu (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej). Oznacza to, że Powiatowy Lekarz Weterynarii jest organem administracji publicznej wykonującym swoje zadania na określonym obszarze właściwości miejscowej i nie ma możliwości dowolnego podejmowania działań przez powiatowego lekarza weterynarii z jednego powiatu na terenie innego powiatu. Jest to identyczna sytuacja jak w przypadku np. wójta danej gminy, który może załatwiać sprawy z terenu danej gminy, ale już nie może załatwiać takich samych spraw z obszaru innej gminy. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] w sprawie terytorialnego zakresu działania oraz siedzib powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii (Dz.U. z 2004 r. Nr 200, poz. 2057 z późn. zm.) w Województwie dla T. jako miasta na prawach powiatu oraz Powiatu T. właściwym jest jedynie Powiatowy Lekarz Sygn. akt II SA/Kr 599/07 Weterynarii z siedzibą w T. Ponieważ skarżący mieszka i prowadzi swoje gospodarstwo rolne na terenie Powiatu T., tym samym nikt innym jak tylko Powiatowy Lekarz Weterynarii z siedzibą w T. miał nie tylko prawo, ale i obowiązek zlecać przeprowadzenie badań weterynaryjnych zwierząt w gospodarstwie skarżącego. Powiatowy Lekarz Weterynarii ma prawo zlecić innemu lekarzowi weterynarii przeprowadzenie badań i w tym zakresie nie można postawić żadnego zarzutu organom administracji w tej sprawie, że właściwy Powiatowy Lekarz Weterynarii dla Powiatu T. zlecił lekarzowi weterynarii przeprowadzenie badań. Obowiązujące przepisy nie przyznają skarżącemu żadnego prawa do wskazania lekarza weterynarii, któremu Powiatowy Lekarz Weterynarii zleciłby przeprowadzenie kontroli wymaganych przepisami prawa. Co innego dotyczy przypadku, gdyby to sam skarżący, dla własnej potrzebny zlecił lekarzowi weterynarii przeprowadzenie badań stanu zdrowotnego swoich zwierząt - wówczas dowolnemu lekarzowi weterynarii może skarżący powierzyć przeprowadzenie takiego badania. W tej jednak sprawie to nie sam skarżący, ale Powiatowy Lekarz Weterynarii działający jako organ administracji publicznej miał obowiązek przeprowadzić badania weterynaryjne w kierunku ewentualnego wystąpienia gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki krowy w gospodarstwie rolnym skarżącego. Art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej wprost stanowi, że zadania organów Inspekcji (w tym Powiatowego Lekarza Weterynarii) wykonują lekarze weterynarii i inne osoby zatrudnione w Inspekcji oraz lekarze weterynarii wyznaczeni do wykonywania określonych czynności - tak wyznaczeniu lekarze weterynarii są urzędowymi lekarzami weterynarii. Badając prawidłowość zaskarżonej decyzji należy podnieść, iż organ odwoławczy w tej sprawie zasadnie uchylił decyzję organu l-instancji. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych niezbędnych do uzyskania i zachowania uznania stada lub gospodarstwa za urzędowo wolne lub wolne od chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2005 r. Nr 126, poz. 1058) uznanie stada bydła za urzędowo wolne od gruźlicy zawiesza się, jeżeli w stadzie znajdują się zwierzęta o nieustalonym statusie zdrowotnym. W takiej sytuacji uznanie stada bydła za urzędowo wolne od gruźlicy zawiesza się do dnia wyjaśnienia statusu zdrowotnego zwierząt o nieustalonym Sygn. akt II SA/Kr 599/07 statusie zdrowotnym, przy czym zwierzęta te izoluje się od pozostałych zwierząt w stadzie do czasu wyjaśnienia ich statusu, poprzez przeprowadzenie: 1) testu tuberkulinowego po upływie 42 dni od dnia stwierdzenia statusu zwierząt o nieustalonym statusie zdrowotnym; 2) badania poubojowego i laboratoryjnego. W tej sprawie było jednak jeszcze przedwczesnym orzekanie przez organ I-instancji o uznaniu stada była w gospodarstwie rolnym skarżącego za stado o statusie epizootycznym nieokreślonym i zakazać przemieszczania była ze stada i do stada do czasu wykonania badań monitoringowych w kierunku gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła. Ustosunkowując się do skargi należy jeszcze raz podnieść, iż skarżący błędnie uważa, że badania w kierunku obecności chorób zwierzęcych może w imieniu Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. przeprowadzić każdy lekarz weterynarii. Wprawdzie lekarze weterynarii mogą takie badania przeprowadzać, ale w tej sprawie dla urzędowego ustalenia stanu zdrowia zwierząt gospodarskich skarżącego badania takie mogą przeprowadzić tylko lekarze upoważnieni tylko przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. Gdyby nawet Powiatowy Lekarz Weterynarii w innego powiatu (np. Powiatu D.) chciałby wyznaczyć lekarza weterynarii do przeprowadzenia badań zwierząt w zakresie ww. w gospodarstwie skarżącego, to byłoby to bardzo poważne naruszenie prawa, polegające na nie przestrzeganiu właściwości miejscowej przez taki organ administracji, jakim jest powiatowy lekarz weterynarii. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że skutkiem braku przeprowadzenia ww. badań jest zakaz sprzedaży tak bydła pochodzącego z tego stada, jak i produktów pochodzących od tych zwierząt. Wskazanie na konsekwencje nie poddania badaniom zwierząt gospodarskich powinno zawierać szczegółowe podanie podstawy prawnej tego zakazu. Takiej podstawy zaskarżona decyzja nie zawiera. Nie jest to jednak uchybienie, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego tejże decyzji. Jednocześnie zasadnym byłoby zamieszczenie innego pouczenia, określonego w art. 37 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, zawierającym sankcje za udaremnienie lub utrudnienie wykonywania czynności przez powiatowych lekarzy weterynarii i osoby wyznaczone do czynności zgodnie z art. 5 ust. 2 tejże ustawy. Sygn. akt IISA/Kr 599/07 W tym stanie sprawy należy wskazać, iż Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Tym samym działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera naruszeń prawa uzasadniających jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Zgodnie zaś z powołanym art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.