II SA/Kr 60/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Magda Froncisz Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 listopada 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta [...] decyzją z dnia 21 maja 2018 r., znak: [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji: budowa trzech budynków pensjonatowych wraz z garażem podziemnym, miejscem gromadzenia odpadków stałych (wewnątrz budynku), zbiornikami na wodę użytkową, zbiornikiem podziemnym na wodę deszczową, na działkach ewidencyjnych nr: [...], [...] obr. [...] położonych w Z., w rejonie ul. [...]. Opis infrastruktury zewnętrznej: kanalizacja deszczowa wraz ze zbiornikiem retencyjno-rozsączającym, instalacje elektryczna i telekomunikacyjna, zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej, instalacja hydrantowa, układ komunikacyjny dojazd do garażu, dojścia do budynków i schody terenowe - dla inwestora [...] Sp. z o.o. spółka komandytowa w K.. Jako powód odmowy wskazano, że inwestor nie wykonał w całości w wyznaczonym terminie postanowienia o usunięciu nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Od decyzji tej odwołał się inwestor - [...] Sp. z o.o. spółka komandytowa w K.. Odwołujący zarzucił organowi I instancji: < naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane ("Pb") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie: a) nieprawidłowe i wadliwe sporządzenie postanowienia z 14 lutego 2018 r. poprzez niedookreślenie ewentualnych nieprawidłowości i projektu oraz wątpliwości organu, b) nieprawidłowe ustalenie, iż inwestor nie uzupełnił projektu budowlanego w związku z postanowieniami z 14 lutego 2018 r. oraz z dnia 30 kwietnia 2018 r., < naruszenie art. 35 ust. 4 Pb poprzez odmowę jego zastosowania; < naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak wskazania przyczyny odmowy wydania pozwolenia na budowę, pomimo, iż odwołujący w zakreślonym terminie uzupełnił w sposób wystraczający dokumentację budowy oraz złożył stosowne wyjaśnienia. Organ I instancji nie wskazał argumentacji, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji; < naruszenie § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż utwardzony dojazd do budynku (z płyt ażurowych) nie można wliczyć do powierzchni biologicznie czynnej; < naruszenie § 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nieprawidłowe uznanie, iż projekt budowlany nie spełnia wymogów w zakresie podania odległości pomiędzy budynkami oraz że przepis ten nakłada na projektanta obowiązek opisania istniejących budynków według parametrów przytoczonych przez Starostwo; < naruszenie przepisu art. 35 ust 3 Pb oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień inwestora złożonych w związku z pismem Starostwa z dnia 30 kwietnia 2018r. oraz nałożenie na projektanta szerszego zakresu obowiązków niż tych, które wynikają z obowiązujących przepisów prawa; < naruszenie przepisu art. 35 ust 3 prawo budowlane w zw. z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż inwestor nie uwzględnił wszystkich elementów koniecznych przy wykonywaniu analizy przesłaniania; < nieprawidłowe uznanie projektowanego budynku jako jednego budynku obiektu zamiast trzech samodzielnych wraz z garażem podziemnym oraz nieprawidłowe przyjęcie, iż projektowana zabudowa stanowi zabudowę szeregową < nieprawidłowe ustalenie, iż projekt budowlany nie został należycie uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej oraz pod względem wymagań higieniczno - sanitarnych, w sytuacji gdy na zmienionych rysunkach projektu (uwzględniających żądania z postanowienia z dnia 14 lutego 2018 r.) widnieją podpisy osób posiadających stosowne uprawnienia. Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do meritum sprawy, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznawania lub o zmianę zaskarżonej decyzji w całości uwzględniającą niniejsze odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 8 listopada 2018 r., znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że objęta wnioskiem "hybrydowa" inwestycja polegająca na budowie jednego garażu podziemnego a dopiero na nim (jedynie z wyglądu) trzech samodzielnych budynków, musiała pociągnąć za sobą dużą trudność w kwalifikowaniu tej inwestycji (bryła obiektu zwarta w dolnej części pod ziemią a rozczłonkowana w górnej części nad ziemią). Po pierwsze, inwestor sam wprowadza sprzeczności, gdyż nie wiadomo z jakiego powodu uiszcza opłatę tylko za jeden budynek, jak również w odwołaniu twierdzi, iż "projektowany budynek" (czyli jeden) to "trzy samodzielne budynki". Po drugie, gdyby to były, jak twierdzi, trzy samodzielne budynki, to każdy z nich mógłby stanowić odrębny przedmiot własności (a nie może), byłoby możliwe wskazanie fundamentów poszczególnych budynków, każdy budynek miałby odrębną powierzchnię obejmującą również powierzchnię części podziemnej (garażu) każdego budynku, tymczasem powierzchnia garażu podziemnego jest wyłączona i liczona całkowicie osobno jakby garaż nie stanowił integralnej części poszczególnych budynków a tworzył oddzielny obiekt budowlany niemający nic wspólnego z obiektami wybudowanymi na nim (natomiast na wszystkich przekrojach wykazuje już integralność). Z całą pewnością należy stwierdzić, że w projekcie nie wykazano, że są to niezależne budynki. Niemniej jednak nie można też uznać, że jest to zabudowa szeregowa (pod kątem urbanistycznym) ale organ I instancji tego wcale nie twierdził a jedynie o tym wspomniał mając uzasadnione wątpliwości co do rodzaju inwestycji. Zarzut odwołującego zatem jest bezpodstawny, a świetle przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji organ I instancji miał prawo uznać, iż nie są to budynki niezależne. Odnośnie zarzutu odwołującego, iż Starosta [...] nieprawidłowo ustalił, iż projekt budowlany nie został należycie uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej oraz pod względem wymagań hig.-sanit., w sytuacji gdy na zmienionych rysunkach projektu (uwzględniających żądania opisane w postanowieniu z dnia 14 lutego 2018 r.) widnieją podpisy osób posiadających stosowne uprawnienia. Jak widać wyraźnie projekt budowlany (z 2017 r.) został uzupełniony/zmieniony w związku z postanowieniem organu I instancji (w dniu 17 maja 2018 r.). Projekt budowlany został sporządzony w kwietniu 2017 r., a zawarte w nim rozwiązania zostały uzgodnione z poszczególnymi rzeczoznawcami w dniach 11 maja 2017 r. i 15 maja 2017 r. czyli rok przed dokonaniem zmian. Projektant, w ramach wykonywania postanowienia Starosty [...] wymienił wszystkie rysunki w projekcie budowlanym, na których znajdowały się uzgodnienia rzeczoznawców. W ich miejsce wkleił zmienione rysunki (miejsce wklejenia opieczętowane na odwrocie karty) z uzgodnieniami sprzed roku (czyli z 11 i 15 maja 2017 r.) a więc z uzgodnieniami, które z całą pewnością nie obejmowały wprowadzonych rok później zmian. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie odwołującego, iż uzgodnienia z maja 2017 r. objęły również zmiany wprowadzone w projekcie budowlanym rok później w maju 2018 r. Projektant nieprawidłowo dokonał wymiany kart w projekcie budowlanym, bez wyróżnienia wprowadzonych zmian (np. kolorem), bez podania daty ich wprowadzenia oraz bez podpisu uprawnionej osoby - tworząc w ten sposób mistyfikację jakoby przedstawiane tam rozwiązania rzekomo "widniały" już w kwietniu 2017 r. więc zostały uzgodnione w maju 2017 r. przez rzeczoznawców. W aktach Starosty [...] (w osobnej teczce) znajdują się wymienione (te oryginalne z maja 2017 r.) karty projektu budowlanego, na podstawie analizy których można dopiero stwierdzić jakich zmian dokonał projektant i co w istocie zostało uzgodnione w dniach 11 i 15 maja 2017 r. z rzeczoznawcami (przed zmianami). Stwierdzić zatem należy, że projekt budowlany jest rzeczywiście co najmniej nienależycie uzgodniony, a działania Starosty [...] całkowicie prawidłowe. Zarzuty odwołującego zatem są nietrafne i bezpodstawne. W kwestii zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez organ I instancji § 8 ust. 2 pkt 4 SZPB w zw. z WT poprzez nieuprawnione (zdaniem odwołującego) przyjęcie, iż utwardzony dojazd do budynku (z płyt ażurowych) nie można wliczyć do powierzchni biologicznie czynnej. Jak wykazano wyżej, projekt budowlany został sporządzony w kwietniu 2017 r. a projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia (z kwietnia 2017 r., na podst. art. 20 ust. 4 Pb), zgodnie z którym projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wniosek o pozwolenie na budowę złożono w dniu 7 lipca 2017 r. Podkreślić zatem należy, że w czasie sporządzenia projektu budowlanego obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (WT). Zgodnie z definicją terenu biologicznie czynnego zawartą w § 3 pkt 22) rozporządzenia WT : Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: (...) terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Nie można zatem zastosować innych (późniejszych) przepisów w tej sprawie, skoro w dacie sporządzenia projektu budowlanego i w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę "inne przepisy" jeszcze nie istniały. Ponadto warto podkreślić, iż przywołane w uzasadnieniu odwołania wyroki, dotyczą "parkingów" oraz "miejsc postojowych i powierzchni do składowania śniegu" a nie drogi dojazdowej, z czego jeden wyrok dotyczy przepisów, które nie obowiązywały w czasie sporządzenia projektu budowlanego. Wojewoda podziela stanowisko Starosty [...], iż droga dojazdowa i tak nie mogłaby pozwolić na naturalną wegetację roślin. Zarzuty odwołującego są nietrafne. Odnośnie braku podania odległości pomiędzy budynkami oraz braku opisu istniejącego budynku na działce nr [...] należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniu odwołującego - rzeczywiście na projekcie zagospodarowania terenu (s. 18 i 19) zwymiarowano wszystkie sąsiednie budynki i określono czy są to budynki NRO czy RO oprócz budynku na działce nr [...]. Niezrozumiałe jest tłumaczenie, a właściwie zarzut wobec organu I instancji, że projekt jest sporządzony w skali, więc odległość ta jest określona, zwłaszcza że inne odległości (oprócz tego) podano przy pomocy linii wymiarowych. Brak też określenia czy budynek ten rozprzestrzenia ogień (RO) czy nierozprzestrzenia ognia (NRO). Braki te są bezdyskusyjne, ponadto z całą pewnością były proste do uzupełnienia a organ w sposób czytelny i zrozumiały opisał swoje żądanie, które poparł przepisem (s. 247-249 akt organu I instancji). Zarzuty odwołującego są bezpodstawne. Wyjaśnić należy, iż odwołujący nie ma racji twierdząc, iż organ I instancji nie miał prawa żądać od inwestora uwzględnienia projektowanego budynku na działce sąsiedniej nr [...] jakoby z powodu tego, iż sąsiad posiadał co prawda pozwolenie na budowę owego obiektu ale było ono nieostateczne. Organ I instancji miał wręcz obowiązek dopilnować, aby wszystkie inwestycje były realizowane zgodnie z przepisami i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bez powodowania ograniczeń w zagospodarowaniu na działkach sąsiednich. Nie ma tu znaczenia, że decyzja sąsiada była nieostateczna, ponieważ nawet na niezabudowanej działce jej właściciel ma pełne prawo wybudować inwestycję zgodną z przepisami i miejscowym planem. Wojewoda stwierdza, że w niniejszej sprawie Starosta [...] działał prawidłowo, ponadto w sposób bardzo jasny, czytelny i wyczerpujący wskazywał braki i nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Ponadto zauważono, że organ I instancji wykazał się życzliwością wobec inwestora i inwestycji, ponieważ wydłużał termin wykonania postanowienia z art. 35 ust. 3 Pb w celu umożliwienia uzupełnienia/poprawy projektu budowlanego - nie dopuszczając tym samym do automatycznego wydania odmowy po bezskutecznym upływie terminu (pierwszego), kierował również do inwestora bardzo szczegółowe opisy braków i nieprawidłowości popierając swoje żądania przepisami prawa. Nie sposób więc zgodzić się z odwołującym, iż organ I instancji czegoś nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący, tym bardziej, iż odwołujący nie wskazał w sposób wiarygodny, że jakikolwiek aspekt nadal może być niezrozumiały. W związku z powyższym należy przyjąć, że zarzuty odwołującego są nietrafne i bezzasadne. Wojewoda uznał, że wobec nieuzupełnienia nieprawidłowości projektu budowlanego organ I instancji właściwie zastosował art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i odmówił wydania pozwolenia na budowę całkowicie zasadnie. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego spółka [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K.. Zarzuciła jej obrazę prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię < § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegającą na przyjęciu, że droga dojazdowa utwardzona płytami ażurowymi nie może stanowić powierzchni biologicznie czynnej, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż organ I instancji trafnie uznał, iż skarżący w zakreślonym terminie nie usunął wskazanych przez organ nieprawidłowości polegających na pokazaniu w bilansie terenu zgodnie z § 8 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego składowych powierzchni biologicznie czynnej, a w konsekwencji utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, < § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż organ II instancji trafnie uznał, iż skarżący w zakreślonym terminie nie usunął wskazanych przez organ nieprawidłowości, a w konsekwencji utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji. Na wypadek nie uwzględnienia powyższego zarzutu zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.), art. 15 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie wynikającej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na nieuwzględnieniu w postępowaniu przed organem odwoławczym dokumentów załączonych do odwołania w postaci strony 27 projektu stanowiącej integralną część opisu technicznego w tomie I (Architektura) zawierającej uszczegółowione informacje dotyczące proponowanych rozwiązań materiałowych w zakresie zabezpieczenia okładziny drewnianej oraz projektu zagospodarowania terenu — bilansu terenu a także zdjęć wizualizacji inwestycji, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż skarżący na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy nie opisał budynku istniejącego położonego na działce nr ewiden. [...] i nie podał odległości od niego do wysuniętej nadwieszonej części projektowanego budynku, nie podał konkretnego rozwiązania zabezpieczenia drewna do stopnia nierozprzestrzeniania ognia i nie wykazał, że projektowana inwestycja obejmuje trzy niezależne budynki, a w konsekwencji utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: < poprzez pobieżne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co skutkowało błędnym przyjęciem, iż skarżący na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy nie uzgodnił należycie projektu budowlanego, a w konsekwencji utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji. < poprzez pobieżne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż projektowana inwestycja nie stanowi trzech samodzielnych budynków lecz jeden, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. < poprzez pobieżne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy skutkujące przyjęciem, że skarżący nie usunął w terminie wskazanych przez organ I instancji nieprawidłowości, podczas gdy potrzeba uzupełnienia odległości między budynkami i opisania istniejących budynków odnośnie budynku położonego na działce ewid. Nr [...] zostały podniesione dopiero w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i nie były przedmiotem wezwania do usunięcia nieprawidłowości, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji. Na podstawie tych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że decyzja ta jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Przedmiotem postępowania jest kontrola decyzji odmawiającej stronie skarżącej pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: "budowa trzech budynków pensjonatowych wraz z garażem podziemnym, miejscem gromadzenia odpadków stałych (wewnątrz budynku), zbiornikami na wodę użytkową, zbiornikiem podziemnym na wodę deszczową, na działkach ewidencyjnych nr: [...], [...] obr. [...] położonych w Z., w rejonie ul. [...]. Opis infrastruktury zewnętrznej: kanalizacja deszczowa wraz ze zbiornikiem retencyjno-rozsączającym, instalacje elektryczna i telekomunikacyjna, zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej, instalacja hydrantowa, układ komunikacyjny dojazd do garażu, dojścia do budynków i schody terenowe". Zakres postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę został określony w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Na podstawie tego właśnie przepisu Starosta [...] wydał postanowienie z dnia 14 lutego 2018 r. nakładające na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych tam nieprawidłowości i braków projektu budowlanego. Postanowienie to jest bardzo obszerne i szczegółowo wskazuje braki i uchybienia wymagające uzupełnienia. Na wniosek inwestora, motywowany znacznym zakresem koniecznych do wprowadzenia poprawek projektu budowlanego, postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. organ I instancji o miesiąc wydłużył czas wykonania przez inwestora obowiązku. W dniu 10 kwietnia 2018 r. do organu I instancji wpłynęła odpowiedź na postanowienie, jednakże Starosta [...] w piśmie z dnia 30 kwietnia 2018 r. wyjaśnił, że nie wszystkie punkty postanowienia z 14 lutego 2018 r. zostały prawidłowo uzupełnione. Na trzech stronach tego pisma wyliczono o jakie konkretnie wady i uchybienia chodzi, uprzedzając jednocześnie, że nieuzupełnienie projektu skutkować będzie wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem wnioskodawcy. Już na tym etapie postępowania Starosta [...] mógł wydać decyzję odmowną, jednakże po raz kolejny umożliwił inwestorowi uzupełnienie przedstawionego projektu budowlanego. Podkreślić również należy, że w piętnastu punktach tego wezwania organ administracji architektoniczno – budowlanej w sposób szczegółowy opisał swoje zastrzeżenia. Inwestor uzupełnił projekt budowlany, jednakże w dalszym ciągu nie wypełnił wszystkich wskazań i wymogów organu I instancji. W tej sytuacji Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wskazując w decyzji, że "większość nieprawidłowości została usunięta, ale inwestor nadal nie wywiązał się w pełni z następujących punktów ww. postanowienia z 14 lutego 2018 r.", po czym wymieniono w sześciu punktach zastrzeżenia do przedłożonej dokumentacji. Składając odwołanie od decyzji organu I instancji inwestor załączył do niego str. 27 projektu, "stanowiącą integralną część opisu technicznego w tomie I (Architektura), zawierającą informacje dot. proponowanych rozwiązań materiałowych w zakresie zabezpieczenia okładziny drewnianej" a także projekt zagospodarowania terenu – bilans terenu. Prawdą jest, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tych dokumentów, pomijając je milczeniem. Nie czyni to jednak tej decyzji wadliwą w takim stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., bowiem to naruszenie przepisów postępowania w istocie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd podziela stanowisko Wojewody w kwestii niemożliwości zakwalifikowania ażurowej nawierzchni drogi za powierzchnię biologicznie czynną. Zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzania projektu budowlanego ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Od 1 stycznia 2018 r. (a więc w trakcie postępowania administracyjnego) nastąpiła zmiana tego przepisu poprzez dodanie po słowach "stropodachów z taką nawierzchnią" słów "oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin". Prawdą jest, że projekt budowlany został sporządzony i przedłożony wraz z wnioskiem o wszczęvcie postępowania jeszcze w 2017 roku, a zatem przed wejściem w życie omawianej zmiany. Sąd jednak odmiennie niż organ odwoławczy ocenia możliwość zastosowania nowego brzmienia cytowanego przepisu. O ile brak jest szczególnych przepisów intertemporalnych, przy wydawaniu decyzji administracyjnej winny znaleźć zastosowanie przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie orzekania, nie zaś w dacie złożenia wniosku. Sąd jednak zgadza się ze stanowiskiem organów obydwu instancji, iż droga dojazdowa – nawet przy zastosowaniu płyt ażurowych - nie jest w stanie "zapewnić naturalnej wegetacji roślin". Zasadne są również wątpliwości organów obu instancji co do oceny, czy mamy do czynienia z trzema odrębnymi budynkami. Niewątpliwie planowana inwestycja obejmuje trzy odrębne bryły budynków, jednakże na poziomie garażu podziemnego brak jest wyodrębnienia. Można więc wątpić, czy każda bryła jest w pełni samodzielna. W ocenie Sądu okoliczność ta, gdyby była jedyną stwierdzoną w postępowaniu wadliwością projektu, nie musiałaby skutkować odmową jego zatwierdzenia i wydania pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie nagromadziło się jednak więcej uchybień i to właśnie ich suma powoduje, że zaskarżona decyzja – negatywna dla inwestora – jest prawidłowa. Strona skarżąca podnosi, że "dopiero w uzasadnieniu decyzji organu I instancji pojawiło się twierdzenie, iż na rysunku projektu zagospodarowania terenu nie opisano budynku istniejącego na działce nr [...], która notabene nie jest działką sąsiednią, oddziela ją bowiem działka nr ewid. [...]". Tymczasem na str. 2 pisma Starosty z dnia 30 kwietnia 2018 r. w pkt II.3. wskazano m. in. na konieczność uzupełnienia odległości pomiędzy budynkami oraz opisania istniejących budynków (konstrukcja ścian, rodzaj pokrycia dachu – rozprzestrzeniające, nierozprzestrzeniające ognia) zaznaczając, że chodzi o budynki sąsiednie, nie zaś o budynki na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Ponadto w pkt II.6 pisma Starosty wyjaśniono, że inwestor w sposób niewystarczający odniósł się do konieczności opisu zabezpieczenia ścian zewnętrznych. Wprost wskazano: "Konkretny opis tych materiałów winien znaleźć się w projekcie budowlanym" (chodziło o materiały impregnujące). Tymczasem brak ten inwestor uzupełnił dopiero wraz z odwołaniem. W świetle tych okoliczności nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż wezwania miały charakter ogólnikowy bez podania o jakie konkretnie dane organ wzywa. Zarówno postanowienie z 14 lutego 2018 r., jak i pismo z 30 kwietnia 2028 r. obszernie, szczegółowo i jednoznacznie wskazywały na wymagające usunięcia nieprawidłowości. W tym kontekście twierdzenie, że "zasadnym było ponowne wezwanie skarżącego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (...) a nie wydawanie od razu odmownej decyzji" – nie znajduje żadnego uzasadnienia. W kontrolowanym postępowaniu organ I instancji dwukrotnie wzywał, a inwestor trzykrotnie (dwa razy na wezwanie Starosty i dodatkowo wraz z odwołaniem) nanosił poprawki na pierwotnie przedłożony projekt budowlany. Doprowadziło to do chaosu, niejednoznaczności, a stworzona kompilacja nie jest w pełni czytelna. Dotyczy to choćby istotnej kwestii uzgodnień projektu budowlanego. Jak zwrócił uwagę Wojewoda wymienione w trakcie postępowania (tj. w 2018 roku) karty projektu budowlanego posiadają uzgodnienia datowane na maj 2017 r. Strona skarżąca zastrzega wprawdzie w skardze, że nowe rysunki zostały ponownie opieczętowane przez właściwych rzeczoznawców z uwzględnieniem daty pierwotnego wniosku, jednak budzi to poważne wątpliwości. Przeykładowo pieczątki stanowiące niejako treść uzgodnienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej ("Zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdzam") zawierają również fragment "C., dnia.....", gdzie niewątpliwie należy wpisać datę dokonania stosownego uzgodnienia projektu, nie zaś datę sporządzenia poprzedniej, nieaktualnej wersji projektu. Sąd całkowicie podziela ocenę omawianej kwestii dokonaną przez Wojewodę. Trzeba zwrócić uwagę, że projekt budowlany to istotna część decyzji administracyjnej determinującej kształt przyszłej inwestycji. Zarówno na etapie jego zatwierdzania, jak i na etapie realizacji inwestycji i w końcu przyjęcia zakończonej inwestycji do użytkowania ważne jest, by jasno i klarownie móc ustalić sposób realizacji planowanych robót. Projekt musi więc być czytelny nie tylko dla inwestora, ale również dla organów nadzoru budowlanego, które badają, czy wykonana (bądź też będąca w trakcie realizacji) budowa jest z nim zgodna. Niezgodność inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym może mieć daleko posunięte konsewkencje, określone m. in. w art. 36a, art. 50, ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 59a ust. 2 w zw. z art. 59f ustawy Prawo budowlane. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że nic nie stoi na przeszkodzie ażeby inwestor zamiast po raz kolejny uzupełniac i przekształcać pierwotny projekt budowlany - sporządził go na nowo, zgodnie z wytycznymi wynikającymi z niniejszego postępowania, dokonał właściwych uzgodnień i złożył nowy, kompletny i niebudzący zastrzeżeń wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Reasumując powyższe rozważania należy podkreślić, że organ I instancji – wzywając dwukrotnie o uzupełnienie projektu i bardzo szczegółowo wskazując na stwierdzone uchybienia – wykonał obowiązki wynikające z zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli (art. 7 i art. 8 k.p.a.). W piśmie z dnia 30 kwietnia 2018 r. uprzedził inwestora na mocy art. 79a k.p.a., że nieuzupełnienie projektu budowlanego zgodnie z treścią tego pisma będzie skutkować wydaniem decyzji negatywnej dla wnioskodawcy. Ponieważ inwestor wskazanych braków nie uzupełnił, Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę. Również na etapie decyzji organu odwoławczego braki te nie zostały uzupełnione, a zatem organ II instancji prawidłowo utrzymał w mocy decyzję odmowną. Ponieważ zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja prawidłowa – Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.