II SA/Kr 610/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S., M. M., K. S. i K. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2009 r., znak [...] w przedmiocie przekazania wniosku postanawia: skargę odrzucić Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. skarżący J. S., M. M. i K. S. oświadczyli, że ich skarga z dnia 27 stycznia 2010 r. jest skargą na szereg aktów administracyjnych wydanych przez Wojewodę [...], w tym na decyzję Wojewody z dnia 14 grudnia 2009 r. adresowaną do K. S.. Skarżący nie podali jednak oznaczenia tej decyzji. Ponieważ Sąd wyłączył do odrębnego postępowania skargę skarżących na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2009 r. znak [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2009 r. znak [...], a w aktach sprawy znajdowało się dodatkowo jedynie postanowienie Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2009 r. znak [...], Sąd podjął czynności zmierzające do ustalenia przedmiotu zaskarżenia w tej sprawie. Dążąc do rozpoznania skargi zgodnie z intencją skarżących, Sąd wezwał skarżących do wyjaśnienia, jaki akt administracyjny objęty jest skargą w tej sprawie, wyjaśniając jednocześnie, że przedmiotem odrębnego rozpoznania będą decyzje Wojewody [...] z dnia 15 grudnia 2009 r. znak [...] i znak [...]. Sąd również wezwał skarżących do wskazania, czy w tej sprawie skarżą oni postanowienie Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2009 r. znak [...], z tym, że jeżeli skarżący w zakreślonym 7-dniowym terminie nie udzielą żadnych odpowiedzi – Sąd przyjmie, że w tej sprawie skarżący zaskarżyli właśnie ww. postanowienie (akta sądowe, karta nr 14). Sąd również wezwał skarżących do wskazania, czy przed wniesieniem skargi składali jakiekolwiek zażalenie na to postanowienie do organu odwoławczego. Mimo otrzymania wezwania w dniu 12 lipca 2011 r. (z wyjątkiem K. S., która potwierdziła otrzymanie wezwania w dniu 15 lipca 2011 r.), skarżący nie udzielili żadnej odpowiedzi w żadnym terminie. Tym samym Sąd przyjął, że w tej sprawie skarga obejmuje postanowienie Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2009 r. znak [...] przekazujące Staroście [...] pismo K. S. dotyczącą ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu zajęcia pod drogę publiczną działki nr "1" w J.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, między innymi, orzekanie na zaskarżalne postanowienia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej daje w skrócie "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie skarga wniesiona przez skarżących podlega odrzuceniu, w tym samym niedopuszczalnym jest merytoryczna ocena sprawy przekazania wniosku Staroście Powiatu [...]. Skarżący wnieśli skargę na postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie przekazania wniosku bez poprzedzenia tej skargi wniesieniem zażalenia do organu wyższej instancji. Od takiego postanowienia przysługiwało w pierwszej kolejności zażalenie i takie pouczenie znajduje się w zaskarżonym postanowieniu informując, że przysługuje na nie zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego jej wniesienia jest wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego - art. 52 § 1, 3 i 4 P.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne nie zastępuje postępowania administracyjnego i nie może być uruchomione, jeżeli nie zostały uruchomione środki weryfikacji kwestionowanego postanowienia organu, które to środki były dostępne skarżącym w postępowaniu administracyjnym. Wykluczone jest natomiast skuteczne wniesienie skargi na postanowienie organu administracji z pominięciem trybu instancyjnego. Tym samym należy wskazać, że tylko wówczas, gdyby strona złożyła takie zażalenie do organu wyższego stopnia, byłaby możliwość rozpoznania skargi ale na postanowienie organu odwoławczego, czyli w tej sprawie ewentualnie postanowienie właściwego ministra. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. należy zaliczyć zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 141 K.p.a. Sąd w tej sprawie zwrócił się do skarżących o wyjaśnienie, czy przed wniesieniem skargi składali oni jakiekolwiek zażalenie na zaskarżone postanowienie i na to pytanie skarżący nie udzielili żadnej odpowiedzi. Potwierdza to stanowisko zajęte przez Wojewodę [...] w odpowiedzi na skargę, że skarżący nie poprzedzili wniesienia skargi złożeniem zażalenia do organu wyższej instancji. Tym samym nie został spełniony warunek poprzedzenia wniesienia skargi złożeniem do organu wyższego stopnia (Ministra Spraw Wewnętrznych) zażalenia na postanowienie o przekazaniu wniosku. Nie wnosząc przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie takiego zażalenia do organu wyższego stopnia, skarżący nie wyczerpali stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. W związku z tym skargę należy uznać za niedopuszczalną, a tym samym podlega ona odrzuceniu. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.