II SA/Kr 611/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Piotr Fronc Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 lutego 2024 r., znak:WI-I.7840.15.8.2024.EU w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 lutego 2024 r., znak WI-I.7840.15.8.2024.EU, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania inwestora: G. S. i J. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z 22 listopada 2023 r., znak AB.6740.583.2019.DB, odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku pensjonatowego (usługowego) wraz z wewnętrznymi instalacjami wodociągowymi, kanalizacji sanitarnej, energetycznymi, ogrzewania i wentylacji mechanicznej, linią wewnętrznego zasilania energetycznego, odprowadzeniem wód opadowych do szczelnych zbiorników, separatorem tłuszczu (z części kuchennej), terenami utwardzonymi - komunikacją wewnętrzną, miejscami postojowymi, miejscami na ustawienie kontenerów na odpady stałe oraz budową murów oporowych; na działce ewid. nr [...] obręb [...] Z.. Dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy, Wojewoda w pierwszej kolejności wskazał, że - z uwagi na datę złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, tj. 16 sierpnia 2019 r. - w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane, w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.). Projekt budowlany podlega kontroli w zakresie treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). W toku prowadzonego postępowania, Starosta Tatrzański postanowieniem z 24 października 2019 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w przedłożonym projekcie budowlanym. Zakres stwierdzonych nieprawidłowości określony został łącznie w 32 punktach. W następstwie uzupełnionego projektu budowlanego i złożonych wyjaśnień, Starosta Tatrzański kolejnym postanowieniem z 13 lutego 2023 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlany. Tym razem zakres tych nieprawidłowości określony został łącznie w 39 punktach. Zdaniem Wojewody dostrzeżone przez organ I instancji wady projektu budowlanego miały charakter usuwalny, a zatem organ prawidłowo wezwał wnioskodawcę do ich usunięcia. Inwestor w oznaczonym terminie nie uzupełnił braków, co zdaniem Wojewody, samo w sobie stanowiło podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Uzasadniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że działka objęta inwestycją leży w terenach oznaczonych symbolem [...].MN - tereny zabudowy mieszkaniowej zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. Ustalenia szczegółowe tych terenów zawarte zostały w jego § 8. Starosta Tatrzański, w punkcie I.1. postanowienia z 24 października 2019 r., a następnie w punkcie I.2 postanowienia z 13 lutego 2023 r., a także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie, zdaniem Wojewody, wskazał na niezgodność inwestycji z zapisami m.p.z.p., tj. ustaleniami § 3 ust. 1 pkt 9 w związku z § 8 ust. 1 pkt 2 lit a) oraz § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a). Organ przytoczył treść § 3 ust. 1, zgodnie z którym, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: pkt 8: przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć planowany rodzaj przeznaczenia terenu inwestycji (obejmujący jedną, kilka działek ewidencyjnych lub ich część), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, który zajmuje nie mniej niż 55% jego powierzchni, wraz z elementami zagospodarowania uzupełniającego i towarzyszącego, związanymi bezpośrednio z funkcją terenu; pkt 9: przeznaczeniu dopuszczalnym - należy przez to rozumieć planowany rodzaj przeznaczenia terenu inwestycji (obejmujący jedną, kilka działek ewidencyjnych lub ich część), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, inny niż podstawowe przeznaczenie terenu, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe i z nim nie koliduje oraz nie koliduje z innym przeznaczeniem dopuszczalnym zrealizowanym na terenie inwestycji. Przeznaczenie dopuszczalne nie może przekroczyć 45% powierzchni terenu inwestycji i lokalizowane jest na zasadach określonych w ustaleniach szczegółowych; a następnie zacytował treść § 8 ust. 1 pkt 2 lit a) m.p.z.p.: Przeznaczenie dopuszczalne budownictwo pensjonatowe realizowane jako budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16 m; I treść § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a): Przeznaczenie podstawowe: budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach oraz na nowo wydzielonych działkach o szerokości nie mniejszej niż 16 m. Dla nowo wydzielonych działek obowiązuje powierzchnia nie mniejsza niż 600 m2. Zdaniem Wojewody, przepisy zawarte w § 3 pkt 8 i 9 m.p.z.p. wskazują ogólną zasadę, że przeznaczenie dopuszczalne nie może być realizowane z pominięciem (wykluczeniem) przeznaczenia podstawowego. Jego realizacja nie może wykluczyć, choćby w przyszłości, realizacji przeznaczenia podstawowego. Przeznaczenie podstawowe ma być dominujące na danym terenie inwestycji. Stąd użycie w przepisach ogólnych zapisów: nie mniej niż oraz nie więcej niż. Tak więc przeznaczenie dopuszczalne, określone przepisami szczegółowymi może być zrealizowane pod warunkiem, że pozostanie rezerwa terenowa dla realizacji przeznaczenia podstawowego, a przeznaczenie podstawowe będzie przeważać w danym terenie. Ponadto, jeśli mowa o realizacji przeznaczenia dopuszczalnego w danym terenie, to mowa tu o łącznym wykorzystaniu w sposób dopuszczalny danego terenu. Przeznaczenie dopuszczalne w terenie [...].MN zawarte zostało w § 8 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p.: Przeznaczenie dopuszczalne: a) budownictwo pensjonatowe realizowane jako budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16 m; b) usługi podstawowe realizowane jako wbudowane, zgodnie z przepisami odrębnymi; c) zieleń urządzona z obiektami i urządzeniami małej architektury; d) obiekty budowlane infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne i miejsca postojowe; Łącznie przeznaczenie od a-d cytowanego powyżej paragrafu nie może przekroczyć 45% powierzchni terenu inwestycji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewoda ocenił, że nie jest możliwa realizacja przeznaczenia dopuszczającego w stopniu wykluczającym realizację przeznaczenia podstawowego i przekraczającym 45% terenu inwestycji. Skoro w terenie oznaczonym symbolem [...].MN (§ 8 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p.) łączna powierzchnia zabudowy na wydzielonej działce lub terenie inwestycji, nie może przekroczyć 40% ich powierzchni, to maksymalna powierzchnia zabudowy danej działki to 40% łącznie dla przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego. Przy czym, w myśl przepisów ogólnych tylko przeznaczenie podstawowe może być zrealizowane samodzielnie na danym terenie inwestycji, czyli może wyczerpać całkowicie wskaźniki powierzchni zabudowy. Jeśli będzie realizowane przeznaczenie dopuszczalne związane z zainwestowaniem, to musi uwzględnić, że nie może przekroczyć 45% powierzchni terenu inwestycji. W zapisach m.p.z.p. pod zabudowę przeznaczono maksymalnie 40% wydzielonej działki lub terenu inwestycji. Przy czym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna może wypełnić całe ww. 40%, zaś zabudowa pensjonatowa (przeczenie dopuszczalne) może zająć maksymalnie 45% z powyższych 40% terenu pod zabudowę. Obliczenia przedstawione przez organ I instancji Wojewoda uznał za prawidłowe i zgodne z przedstawionym powyżej stanowiskiem. Działka objęta inwestycją posiada powierzchnię 1325 m2 (patrz KW nr [...]). Projektant do obliczeń przyjął, że 1320 m2 tej działki zlokalizowanych jest w terenach oznaczonych symbolem [...].MN. Zatem teren przeznaczony pod zabudowę wynosić może nie więcej niż 528m2 (40% z 1320 m2). 45% z 40% czyli z 528 m2 (teren przeznaczony pod zabudowę dopuszczalną) wynosi 237,60 m2. Zatem w terenach objętych inwestycją ustalenia m.p.z.p. dopuszczają budowę budynku pensjonatowego, realizowanego jako zabudowa przeznaczenia dopuszczalnego, o powierzchni nie większej niż 237,60 m2. Tymczasem z treści projektu budowlanego wynika, że powierzchnia pensjonatu wynosi 283,55 m2 (str. 4 projektu), a co za tym idzie przekracza powierzchnię dopuszczalną ustaleniami m.p.z.p. Jeśli zaś projekt budowlany nie jest zgodny z zapisami m.p.z.p. to okoliczność ta przesądza o orzeczeniu o odmowie wnioskowanego pozwolenia na budowę. Dalej, w punkcie I.3 postanowienia z 13 lutego 2023 r., organ I instancji wskazał na niezgodność inwestycji w zakresie powierzchni biologicznie czynnej z ustaleniami § 8 ust. 1 pkt 10 m.p.z.p., który wprowadza wymóg obowiązku zachowania terenów biologicznie czynnych na nie mniej niż 50% powierzchni każdej działki. Również w tym zakresie Wojewoda uznał ustalenia organu I instancji za prawidłowe. Powierzchnia biologicznie czynna powinna wynosić dla terenów [...].MN, nie mniej niż 660 m2 (50% z 1320 m2). Pozostała powierzchnia, czyli max. 660 m2 może zostać zagospodarowana pod przeznaczenie podstawowe (min. 55%) oraz przeznaczenie dopuszczalne (max. 45%). Z tych założeń wynika, że dla terenu objętego inwestycją powierzchnia 363 m2 (55% z 660 m2) może być wykorzystania jako przeznaczenie podstawowe (§ 3 ust. 1 pkt 8 m.p.z.p.) i 297 m2 (45% z 660 m2) jako przeznaczenie dopuszczalne. Z treści rysunkowej projektu zagospodarowania działki (rys. nr 1 i 1A) oraz bilansu terenu (rys. nr 1B) wynika jednoznacznie, że powierzchnia zainwestowania przeznaczenia dopuszczalnego (dot. budynku pensjonatowego, obiekty infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne i miejsca postojowe) przekracza 45%, a co za tym idzie projektowane zagospodarowania terenu części przeznaczenia podstawowego, związanego z budynkiem mieszkalnym, wynosi mniej niż 55% terenu inwestycji. Z zestawienia przedstawionego na rysunku "Bilans terenu" wynika, że powierzchnia przeznaczenia dopuszczalnego wynosi ponad 377,66 m2, a zatem jest znacznie wyższa niż dopuszczone 297 m2, przy czym Wojewoda obliczając podaną powierzchnię 377,66 m2 nie uwzględnił powierzchni takich jak powierzchnia zielona parkingu, powierzchnia zielona dojazdu i dojścia, śmietniki zielone oraz powierzchni tarasu zielonego, które winny być wliczone w określonym przez projektanta procencie, w zależności od zastosowanego materiału. W tym zakresie na stronie 3 projektu wskazano, że wymienione powyżej powierzchnie winny być wliczone w 50% do terenu biologicznie czynnego i w 12% do terenu utwardzonego. Wojewoda zauważył, że suma tych wartości nie daje 100%. Zatem, w celu uniknięcia rozbieżności organ odstąpił od wliczania tych powierzchni do powierzchni zabudowy przeznaczenia dopuszczonego, albowiem pozostaje to bez wpływu na i tak stwierdzoną niezgodność inwestycji z zapisami m.p.z.p. Dalej, Starosta Tatrzański, w punkcie l.5. postanowienia z 24 października 2019 r., a następnie w punkcie I.1 postanowienia z 13 lutego 2023 r., stwierdził niezgodność inwestycji z § 8 ust. 1 pkt 13 m.p.z.p. zgodnie z którym: Obowiązuje realizacja nie mniej niż 2 miejsca postojowe na jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Do ww. miejsc postojowych wlicza się 1-no miejsce w garażu. Obowiązuje realizacja dodatkowo nie mniej niż 4 miejsca postojowych na każdej działce, na której będzie realizowana zabudowa pensjonatowa. Do ww. miejsc postojowych w zabudowie pensjonatowej wlicza się miejsca w garażu. Projekt w tym zakresie zakłada budowę 2 miejsc postojowych w obrysie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (miejsca w garażu na poziomie piwnic) oraz 4 miejsca na terenie inwestycji. Wewnątrz budynku pensjonatu nie przewidziano miejsc postojowych. Z rys. nr 1B - "Bilans terenu" (str. 9 projektu budowlanego) organ wywiódł, że zewnętrzne miejsca postojowe zostały przypisane na potrzeby użytkowania budynku pensjonatu, spełniając w zakresie budynku pensjonatu zapis cytowanego powyżej § 8 ust. 1 pkt 13 m.p.z.p. Wojewoda zgodził się z organem I instancji, że kategoryczna treść cytowanych powyżej przepisów m.p.z.p. nakazuje zaprojektowanie min. 1 miejsca postojowego poza obrysem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a likwidacja bramy garażowej nie zmienia funkcji tego pomieszczenia i stanowi ono nadal garaż, co zostało również przedstawione na części rysunkowej projektu - rys. nr PBA.03. - Rzut piwnic - budynek mieszkalny jednorodzinny, gdzie projektant pomieszczenie to nadal nazywa "garażem". Poza tym, zgodnie z treścią § 108 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: WT), garaż może być zamknięty (§ 108 ust. 1) albo otwarty (§ 108 ust. 2). Z uwagi na kategoryczną treść § 8 ust. 1 pkt 13 m.p.z.p., zdaniem Wojewody, nie sposób czynić zasadnego zarzutu błędnej wykładni tego przepisu. Kolejną stwierdzoną przez organ I instancji nieprawidłowością, rzutującą na odmowę pozwolenia na budowę, była kwestia niewykazania odpowiedniego dojazdu i dojścia do drogi publicznej oraz spełnienia § 14 WT (patrz pkt II.3. postanowienia z 13 lutego 2023 r.). Wojewoda zacytował treść art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz § 3 pkt 1a WT, po czym stwierdził, że w sprawie dostęp (faktyczny) działki inwestycyjnej do drogi publicznej nie został potwierdzony przez inwestora w przedkładanych dokumentach, w projekcie budowlanym, jak również w złożonym odwołaniu. Z treści projektu budowlanego wynikało, że działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną położoną na dz.ew.nr [...] (objęta KW nr [...]), [...] (objęta KW nr [...]), [...] (objęta KW nr [...]), [...] (objęta KW nr [...]). Z treści ww. ksiąg wieczystych wynika, że inwestor posiada udziały w tych działkach. Niemniej jednak projektant, pomimo ciążącego na nim takiego obowiązku, na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie określił przebiegu powołanej przez siebie drogi wewnętrznej i jej parametrów. Kwestia wykazania w projekcie budowlanym dostępu terenu inwestycyjnego do drogi publicznej uregulowana została w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w § 8 ust. 3 pkt 2 w którym wskazano, że część rysunkowa, sporządzona na mapie, z uwzględnieniem § 7, powinna określać m.in. układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Wojewoda stwierdził, że wspomniany "układ komunikacyjny’', to nic innego jak skomunikowanie terenu z drogą publiczną. Inwestor musi się wykazać zatem rzeczywistym prawem gwarantującym dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej. Z treści § 14 WT wynika zaś, że organ jest zobowiązany do badania szerokości jezdni, która stanowi dojazd do drogi publicznej. Zasadnie zatem organ I instancji stwierdził, że projekt budowlany nie został uzupełniony w tym zakresie, a inwestor nie wykazał faktycznego dostępu do drogi publicznej, do którego zobowiązany był na mocy § 14 WT oraz § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zdaniem Wojewody, organ I instancji trafnie stwierdził również, że inwestor nie wykazał zgodności postanowienia budynku pensjonatu względem granicy dz.ew.nr [...] (pkt II.2 postanowienia z 13 lutego 2023 r.), a nadto, że budynek nie spełnia warunków wynikających z § 12 ust. 1 WT. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Z części rysunkowej projektu zagospodarowania działki wynika bowiem, że budynek od strony południowej usytuowany został w odległości 2,48 m od granicy dz.ew.nr [...]. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że w odległości tej znajduje się ściana kondygnacji "-1", albowiem część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego jednoznacznie wskazuje, że fragment ścian i strop tej kondygnacji znajdują się 1,40 m nad poziomem terenu i w miejscu tym utworzono sztuczny nasyp mający tylko ukryć (zamaskować) wyniesienie ściany budynku ponad teren istniejący. Ponadto na niezgodność tego rozwiązania z przepisami nie ma wpływu fakt, że na tej części budynku zaprojektowano taras. Rozwiązanie to zostało jednoznacznie przedstawione na rys. nr 26 i rys. nr 27 (str. 48-49 projektu budowlanego). W ocenie Wojewody, przy tak przyjętym rozwiązaniu konstrukcyjno-budowlanym, nie ma zastosowania § 12 ust. 9 WT, zgodnie z którym, odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się. Przepis ten, ma bowiem zastosowanie tylko do części podziemnych i znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu. Prawodawca nie posłużył się przy tym pojęciem "kondygnacji podziemnej", a co za tym idzie przepisu tego nie można stosować do części budynku, które spełniają definicję "kondygnacji podziemnej". Wojewoda uznał za istotne to, że całość analizowanej części budynku czy też budowli musi znajdować się poniżej poziomu otaczającego, istniejącego terenu. Przedstawione przez projektanta rozwiązania nie spełniają tego warunku. Rozwiązanie to zostało w ocenie organu jednoznacznie przedstawione na rysunku elewacji budynku (patrz rys. nr 25 i 26). Na rysunkach tych jednoznacznie wskazano linię stanowiącą położenie poziomu gruntu. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, że zaprojektowany budynek pensjonatu narusza przepis § 12 ust. 1 WT, a podnoszone w tym zakresie zarzuty Wojewoda uznał za bezzasadne. Nie zgodził się ze skarżącym, że widoczne na części rysunkowej projektu zagospodarowania działki wartości 2,48 m i 2,49 m to odległość części podziemnej budynku od granicy dz.ew.nr [...]. Wojewoda stwierdził, że podane wymiary dotyczą odległości ścian kondygnacji podziemnej, które znajdują się powyżej poziomu otaczającego terenu. Przy takim położeniu budynku względem poziomu terenu, bez znaczenia pozostaje fakt, że na tej części kondygnacji podziemnej projektowany jest taras, a co za tym idzie przy ocenie zgodności lokalizacji ścian budynku względem granic działek sąsiednich nie może mieć zastosowania § 12 ust. 6 pkt 1 WT, zgodnie z którym: Odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Organ odwoławczy nie zaakceptował bowiem stanowiska skarżącego, że "obsypanie" ww. części budynku, skutkować będzie tym, iż ta część budynku spełnia warunki wynikającej z cytowanego § 12 ust. 9 WT, a co za tym idzie przyjęciem, że znajduje się poniżej poziomu otaczającego terenu. W kolejnym punkcie postanowienia z 13 lutego 2023 r. (dot. pkt II.4) oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ I instancji zasadnie zdaniem Wojewody stwierdził niezgodność inwestycji z § 19 ust. 1 WT. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) WT Odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż - dla samochodów osobowych - 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Projekt zakłada budowę 4 miejsc postojowych zewnętrznych umożliwiających użytkowanie budynku pensjonatu zgodnie z przeznaczeniem. Przypisanie tych miejsc postojowych na potrzeby budynku pensjonatu, wynika z zapisów m.p.z.p. (dot. § 8 ust. 1 pkt 13) oraz zostało potwierdzone rys. 1B - Bilans terenu (str. 9 projektu budowlanego). Zatem w sprawie nie może znaleźć zastosowania § 19 ust. 5 WT, który stanowi, że: Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. W ścianie zachodniej projektowanego budynku mieszkalnego (ściana usytuowana od strony projektowanych miejsc postojowych) znajdują się pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi (parter: salon/jadalnia; poddasze: pokój). Odległość miejsc postojowych od okien tych pomieszczeń wynosi od ok. 1,5 m (dot. stanowiska nr P4) do ok. 4 m (dot. stanowiska nr P3). Stanowiska te nie są stanowiskami postojowymi dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne. Odnosząc się do kolejnej kwestii, tj. odległości projektowanego budynku mieszkalnego od granicy działki nr [...], Wojewoda stwierdził, że część rysunkowa projektu zagospodarowania działki w zakresie poszczególnych wymiarów i odległości jest nieczytelna. Nieczytelność ta dotyczy zarówno rysunku nr 1 - "Projekt zagospodarowania terenu" (str. 7 projektu), jak również rysunku nr 1A - "Część projektu zagospodarowania terenu w skali 1:250". W zakresie posadowienia budynku mieszkalnego względem granicy dz.ew.nr [...] (granica na wschód od terenu inwestycji) projektant wskazał: 2,08, a obok odnosząc się do tej samej odległości wskazał wartość: 2,16. W dalszej części wskazano: 3,91, a obok 4,00; 3,01 i 3,10 itd. Organ podkreślił, że zadaniem projektanta jest jednoznaczne wskazanie wymiarów i odległości projektowanego budynku. Nie jest dopuszczalne wskazywanie dwóch różnych wartości dla tej samej odległości (wymiaru). Sporządzenie projektu w sposób czytelny wynika jednoznacznie z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zasadnie zatem organ I instancji stwierdził w tym zakresie nieprawidłowość. Za prawidłowe Wojewoda uznał również stwierdzenie przez organ I instancji niespójności projektu budowlanego w zakresie lokalizacji i formy muru oporowego realizowanego przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym (dot. punkt III.20 postanowienia z 13 lutego 2023 r.). Układ muru oporowego przedstawiony na części rysunkowej projektu architektonicznego: rys. PAB.02 i PAB.03 nie jest tożsamy z murem oporowym przedstawionym w branży konstrukcyjnej: rys. K-1, K-2. Ponadto przebieg muru oporowego winien zostać przedstawiony na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu. Wewnętrzna zgodność projektu budowlanego w tym zakresie ma istotne znaczenie przy późniejszym potwierdzeniu zgodności inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym (art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego). Ponadto, projekt branży konstrukcyjnej winien stanowić uzupełnienie projektu architektoniczno-budowlanego, a nie wprowadzać nowe rozwiązania. Jeżeli zatem projektant branży konstrukcyjnej uznał za zasadne wprowadzenie zmian do przyjętych rozwiązań przez projektanta branży architektonicznej, to projektant tej branży powinien uwzględnić te rozwiązania, choćby z uwagi na bezpieczeństwo konstrukcji budynku. Dalej, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Integralną częścią decyzji WKZ jest dokumentacja projektowa opieczętowana pieczęcią WKZ. Część rysunkowa dołączona do decyzji WKZ powinna być tożsama z treścią projektu budowlanego podlegającego zatwierdzeniu w formie decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem w analizowanej sprawie, inwestor już po uzgodnieniu projektu przez WKZ wprowadził zmiany rozwiązań projektowych (pozwolenie WKZ wydane 17 października 2020 r., a zmiany w projekcie wprowadzone 20 marca 2023 r.), co obligowało inwestora do wystąpienia do organu ochrony zabytków o nowe uzgodnienie, bądź pisemne zajęcie stanowiska przez ten organ, co do charakteru wprowadzonych zmian. Nie należy przy tym do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej ocena, które elementy projektowanego budynku są istotne z punktu stanowiska konserwatorskiego. Treść pozwolenia WKZ musi być zgodna z założeniami projektowymi, a wszystkie rozbieżności i ich wpływ na pozwolenie WKZ wyjaśnione przez organ ochrony zabytków. Reasumując, Wojewoda stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełniał wymogów wynikających z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Fakt ten uzasadniał nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w oznaczonym terminie. Niewykonanie prawidłowo nałożonego tym postanowieniem obowiązku, skutkowało koniecznością utrzymania odmowy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. K., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak jego oceny w oparciu o art. 80 k.p.a., a w konsekwencji niezawarcie w motywach rozstrzygnięcia istotnych dla sprawy ustaleń i wniosków; 2) art. 8 § 1 i 9 k.p.a. poprzez dopuszczenie się przez Wojewodę Małopolskiego nieprawidłowego zastosowania przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, skutkujących podważeniem zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, a w szczególności uzasadnionego oczekiwania rzetelnego i merytorycznego rozpoznania sprawy; 3) art. 7a § 1 oraz art. 8 § 2 k.p.a. poprzez zastosowanie niekorzystnej dla wnioskodawców (inwestorów) interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, których treść budzi istotne wątpliwości, jak również dokonanie wykładni tych norm prawnych w sposób odmienny od dotychczasowej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; 4) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym oraz uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie przed wydaniem decyzji przez Wojewodę Małopolskiego: 5) art. 15 k.p.a. poprzez sprowadzenie funkcji Wojewody Małopolskiego do wydania rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym i brak przeprowadzenia pełnego (rozpoznawczego) postępowania administracyjnego przed organem II instancji: 6) art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. a) Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8) i 9) w zw. z § 8 ust. 1 pkt 3) m.p.z.p., polegające na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu, poprzez ustalenie wymaganych proporcji powierzchni przeznaczenia podstawowego (nie mniej niż 55%) oraz dopuszczalnego (nie więcej niż 45%) w odniesieniu do terenu inwestycji definiowanego jako maksymalna, łączna powierzchnia zabudowy (40% powierzchni działki, czyli 528 m2), podczas gdy terenem inwestycji jest obszar całej działki ewid. nr [...] obr[...] w Z., czyli 1320 m2; 7) art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. a) Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8) i 9) w zw. z § 8 ust. 1 pkt 10) m.p.z.p. polegające na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu, poprzez ustalenie wymaganych proporcji powierzchni przeznaczenia podstawowego (nie mniej niż 55%) oraz dopuszczalnego (nie więcej niż 45%) w odniesieniu do terenu inwestycji definiowanego jako różnica pomiędzy powierzchnią działki (1320 m2) a konieczną do zachowania minimalną powierzchnią terenów biologicznie czynnych działki (min. 50%) - 660 m2; 8) art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. a) Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 13) m.p.z.p. polegające na ich błędnej wykładni, w myśl której nie jest dopuszczalna realizacja 2 miejsc postojowych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wyłącznie w postaci miejsc w garażu; 9) art. 35 ust. 1 pkt 2) Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1, 6 pkt 1) i 9 WT poprzez ocenę, że kondygnacja pensjonatu od strony południowej, przy granicy z dz. ewid. nr [...], nie jest podziemną częścią budynku, która znajdować się będzie całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, a której odległości od granicy działki budowlanej nie ustala się; jak również przez brak oceny projektowanego w odległości 2,48 m od granicy z dz. ewid. nr [...] tarasu budynku pensjonatowego przez pryzmat wymogu z § 12 ust. 6 pkt 1) WT. Wobec powyższego autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także określenie wytycznych co do wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 t.j. z dnia 2023.08.17 dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., oddala skargę. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle tych kryteriów należy stwierdzić, że jest ona prawidłowa, a wniesiona skarga, jako bezzasadna podlega oddaleniu. Pozwolenie na budowę ma charakter decyzji związanej, ponieważ w razie spełnienia wymagań określonych przepisami prawa organ musi wydać decyzję o treści żądanej przez inwestora. Oznacza to, że w sytuacji kiedy organ stwierdzi, iż spełnione są przesłanki do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego zobligowany jest do wydania stosownej decyzji uwzględniającej. W sytuacji jednak, gdy którakolwiek z przesłanek ustawy nie jest spełniona, brak możliwości zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W świetle jednoznacznie wyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że planowane parametry inwestycji są niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego to jest uchwałą Nr XXVI/300/2008 Rady Miasta Zakopane z dnia 26 czerwca 2008 r w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego POD REGLAMI" oraz przepisami techniczno-budowlanymi, to jest Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. 2022,1225 ze zm.). Bezpośrednio jednak niezgodność inwestycji z przepisami prawa wynika z niewykonania obowiązku nałożonego prawidłowo przez organ I instancji postanowieniem z dnia 13 lutego 2023 r i wcześniejszym z 24 października 2019 r., wydanymi na podstawie art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414). Zakres nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym określony został w 32 punktach (postanowienie z dnia 13 lutego 2023 r). Zgodnie z tą normą prawną – w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Już sam bezskuteczny upływ terminu i niewykonanie obowiązku usunięcia nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym jest wystarczająca przesłanką do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ prawidłowo przyjął, że z uwagi na datę złożenia wniosku o pozwolenie na budowę (16 sierpnia 2019 r ) zastosowanie ma ustawa prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji , która weszła w życie 19 września 2020 r na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020.471 ze zm.). Projekt budowlany podlega wymogom w zakresie treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. 2018.1935) Wbrew twierdzeniom skargi ustalenia obowiązującego planu są jasne i nie zawierają żadnych sprzeczności ani niejasności. W szczególności decydująca jest treść § 3 ust 1 pkt 8 tego planu, w którym wskazuje się, że jako przeznaczenie podstawowe - należy przez to rozumieć planowany rodzaj przeznaczenia terenu inwestycji (obejmujący jedną, kilka działek ewidencyjnych lub ich części), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, który zajmuje nie mniej niż 55 % powierzchni, wraz z elementami zagospodarowania uzupełniającego i towarzyszącego, związanymi bezpośrednio z funkcją terenu. Z kolei § 3 ust 1 pkt 9 jako przeznaczenie dopuszczalne wskazuje planowany rodzaj przeznaczenia terenu inwestycji (obejmujący jedną, kilka działek ewidencyjnych lub ich części), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, inny niż podstawowe przeznaczenie terenu, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe i z nim nie koliduje oraz nie koliduje z innym przeznaczeniem dopuszczalnym zrealizowanym na terenie inwestycji. Przeznaczenie dopuszczalne nie może przekroczyć 45 % powierzchni terenu inwestycji i lokalizowane jest na zasadach określonych w ustaleniach szczegółowych. Z § 8 ust 1 pkt 2 ustaleń planu wynika, że przeznaczenie dopuszczalne terenu to a/ budownictwo pensjonatowe realizowane jako budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m kw. i szerokości nie mniejszej niż 16 m. b/ usługi podstawowe realizowane jako wbudowane, zgodnie z przepisami odrębnymi. c/ zieleń urządzona z obiektami i urządzeniami małej architektury. d/ obiekty budowlane infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne i miejsca postojowe. Łącznie przeznaczenie dopuszczalne od a-d nie może przekroczyć 45 % powierzchni terenu inwestycji. Natomiast przeznaczenie podstawowe to budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach oraz na nowo wydzielonych działkach o szerokości nie mniejszej niż 16 m. Dla nowo wydzielonych działek obowiązuje powierzchnia nie mniejsza niż 600 m kw. (§ 8 ust 1 pkt 1 lit a) Paragraf 8 ust. 1 pkt 3, będący przepisem szczegółowym wskazuje, iż w terenie oznaczonym symbolem [...].MN łączna powierzchnia zabudowy na wydzielonej działce lub terenie inwestycji, nie może przekroczyć 40% ich powierzchni. Z przepisów tych wnika, że skoro w terenie oznaczonym symbolem [...].MN łączna powierzchnia zabudowy na wydzielonej działce lub terenie inwestycji, nie może przekroczyć 40% ich powierzchni, to oznacza, iż maksymalna powierzchnia zabudowy danej działki to 40% łącznie dla przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego. Jednakże jak wyżej wynika wprost z powołanych przepisów ogólnych § 3 pkt 8 i 9, tylko przeznaczenie podstawowe może być zrealizowane samodzielnie na danym terenie inwestycji, czyli może wyczerpać całkowicie wskaźniki powierzchni zabudowy. Jeśli będzie realizowane przeznaczenie dopuszczalne związane z zainwestowaniem, to musi się uwzględnić, że nie może ono przekroczyć 45% powierzchni terenu inwestycji, jak wyraźnie wskazuje § 3 pkt 9, w którym podkreślono obowiązek uzupełniania i nie kolidowania z przeznaczeniem podstawowym. Zatem w pełni uprawniona i uzasadniona treścią powyższych uregulowań jest wykładnia literalna, że dla terenu o symbolu [...].MN (a działka inwestycyjna nr [...] obr[...] Z. znajduje się w tym terenie) pod zabudowę możliwe jest przeznaczanie maksymalnie 40% wydzielonej działki, przy czym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna może wypełnić całe ww. 40%, zaś zabudowa pensjonatowa (przeznaczenie dopuszczalne) może zająć maksymalnie 45% z powyższych 40% przeznaczonego na tym terenie pod zabudowę. Z uwagi na to brak jest podstaw do uznania argumentacji skarżącego, że należy zapisy powyższe interpretować na korzyść inwestora, bo przepis "budzi istotne wątpliwości". W ocenie Sądu, z powołanego § 3 pkt 9 planu miejscowego, wprost wynika, że przeznaczenie dopuszczalne nie może kolidować z przeznaczeniem podstawowym, a jedynie w przypadku kolidowania z innym przeznaczeniem dopuszczalnym przepis odnosi się do już zrealizowanej inwestycji obejmującej takie przeznaczenie na danym terenie. Zatem w przypadku kolizji z przeznaczeniem podstawowym przepis ten nie ogranicza się tylko do już zrealizowanej inwestycji, ale wprowadza wyraźny wymóg zachowania określonej proporcji (stosunku przeznaczenia podstawowego) na przyszłość. Przeprowadzone przez organ wyliczenia są prawidłowe. Działka objęta inwestycją to powierzchnia 1325 m kw., przy czym 1320 m kw tej działki położonych jest w terenie oznaczonym symbolem [...] MN. Teren przeznaczony pod zabudowę wynosić może nie więcej niż 528 m kw. (40 % z 1320 m kw.) Natomiast teren przeznaczony pod zabudowę dopuszczalną to 45 % z tej powierzchni – 237,60 m kw. Zgodzić należy się z organem, że w terenach objętych inwestycją ustalenia mpzp dopuszczają budowę budynku pensjonatowego, realizowanego jako zabudowa przeznaczenia dopuszczalnego o powierzchni nie większej niż 237,60 m kw. z treści projektu budowlanego wynika , że powierzchnia pensjonatu wynosi 283,55 m kw. (str 4 projektu) więc przekracza powierzchnię dopuszczalną. Trafnie organ wskazał na niezgodność inwestycji w zakresie powierzchni biologicznie czynnej z ustaleniami § 8 ust 1 pkt 10 m.p.z.p., który stanowi o obowiązku zachowania terenów biologicznie czynnych na nie mniej niż 50% powierzchni każdej działki. Dla inwestycji jest to 660 m kw (50 % z 1320 m kw). pozostała powierzchnia czyli max. 660 m kw. może zostać zagospodarowania pod przeznaczenie podstawowe (min 55 %) i przeznaczenie dopuszczalne (max. 45 %). Wbrew temu z części rysunkowej projektu zagospodarowania działki (rys nr 1 i 1A) oraz bilans terenu (rys. nr 1 B) wynika jednoznacznie, że powierzchnia zainwestowania przeznaczenia dopuszczalnego (budynek pensjonatowy, obiekty infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne i miejsca postojowe) przekracza 45%, a co za tym idzie projektowane zagospodarowanie terenu części przeznaczenia podstawowego związanego z budynkiem mieszkalnym , wynosi mniej niż 55 % terenu inwestycji. Podobnie występuje niezgodność projektowanej inwestycji z § 8 ust 1 pkt 13 m.p.z.p, który nakazuje zaprojektowanie minimum jednego miejsca postojowego poza obrysem budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W tej sytuacji likwidacja bramy garażowej nie zmienia funkcji tego pomieszczenia i stanowi on nadal garaż, co zostało również przedstawione na części rysunkowej projektu – rys. nr PBA.03- rzut piwnic budynek mieszkalny jednorodzinny, gdzie projektant pomieszczenie to nazywa nadal "garażem’. Następnie zgodzić należy się z organem, ze inwestor nie wykazał, by nieruchomość objęta planowaną inwestycja posiadała prawny i faktyczny dostęp do drogi publicznej. Powinna to być realna możliwość skomunikowania nieruchomości z drogą publiczną oraz wskazana lokalizacja zjazdu z do drogi publicznej. Brak określenia przebiegu powoływanej drogi wewnętrznej i jej parametrów w części rysunkowej projektu, co uniemożliwia ocenę. Inwestor nie wykazał zgodności posadowienia budynku pensjonatu względem granicy dz. ew. nr [...] (pkt II 2 postanowienia z 13 lutego 2023 r). Z części rysunkowej projektu zagospodarowania działki wynika, ze budynek od strony południowej usytuowany został w odległości 2,48 m od granicy z dz. ew. nr [...] , co nie spełnia warunków wynikających z § 12 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022.1225 ze zm.). Następnie w ścianie zachodniej projektowanego budynku mieszkalnego stwierdzono (od strony projektowanych miejsc postojowych) że znajdują się tam pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi (salon, jadalnia) a odległość miejsc postojowych od okien tych pomieszczeń wynosi ok. 1,5 m (stanowisko nr P4) do ok. 4m (stanowisko nr P3), co jest niezgodne z § 19 ust 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W zakresie posadowienia budynku względem działki nr [...] występują w projekcie rozbieżności, bowiem wskazywana odległość jest różna, co powoduje brak możliwości jej rzeczywistej weryfikacji. Podobnie układ muru oporowego przedstawiony na części rysunkowej projektu architektonicznego: rys. PBA.02 i PBA.03 nie jest tożsamy z murem oporowym przedstawionym w branży konstrukcyjnej; rys. K-1, K-2. Organ działając w granicach i zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a. (zasadą prawdy obiektywnej) wyjaśnił szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki jakimi się kierował przy wydawaniu decyzji. Wszystkie istotne aspekty sprawy zostały przez organ w wystarczającym stopniu zbadane, a następnie wyłożone w uzasadnieniu decyzji, wraz z prawidłowo zastosowanymi przepisami prawa. Sam skarżący nie zaprzecza ,że przedłożony projekt budowlany nie został uzupełniony zgodnie z wydanymi w sprawie postanowieniem, o którym mowa w art. 35 ust 3 prawa budowlanego. Przeprowadzona przez organ wykładnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była prawidłowa. Wbrew zarzutom skargi organ II instancji bardzo wnikliwie ocenił stan faktyczny sprawy i przeprowadził postępowanie w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1, art 80 i art 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 30 , poz. 168 ze zm. ), a także w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w art. 8, art. 9 i art. 7a k.p.a. W sprawie nie naruszono zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a) organ II instancji rozpoznał sprawę ponownie i merytorycznie. Skarżący miał swobodną i nieskrępowaną możliwość wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. na każdym etapie postępowania administracyjnego. W szczególności miał wyznaczony odpowiedni termin na usunięcie wskazanych nieprawidłowości i braków projektu budowlanego. Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 t.j. z dnia 2023.08.17).