II SA/Kr 613/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2022 r. znak: WOB.7721.177.2022.JNOW w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz Stowarzyszenia [...] w B. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] w B. jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 137/2022 znak: WOB.7721.177.2022.JNOW z dnia 7 kwietnia 2022 roku, którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach z dnia 10 marca 2022 r., nr 57/2022, znak: PINB.7358/21/09/Ag, którą na podstawie art. art. 49 ust. 4 pkt. 2 i ust. 5 w związku z art. 48 ust. 5 Pr. bud. zatwierdzono "Spółce z o.o. Spółka Komandytowa [...] os[...], [...] projekt budowlany dla robót budowlanych związanych z samowolną budową wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej, zlokalizowanego na terenie ośrodka [...]" na działkach położonych w miejscowości R. (kategoria obiektu: V);" oraz nałożono "na Spółkę z o.o. Spółkę Komandytową [...] [...] os. [...], [...], obowiązek uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej na terenie ośrodka "[...]" (kategoria obiektu: V)". Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W związku z inicjatywą Stowarzyszenia [...] pismem z dnia 4 stycznia 2010r., znak: PINB.7358/21/09/Ag Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wadowicach zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie "rozpoczęcia realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie wyciągu narciarskiego krzesełkowego na stoku narciarskim należącym do Ośrodka Narciarsko - Wypoczynkowego [...]" przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, zlokalizowanego w miejscowości R. (...) " (akta PINB, k: 17). W dniu 13 stycznia 201 Or. wpłynęło do PINB pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (akta PINB, k. 20) informujące, że przedmiotowa "inwestycja została wykonana bez uzyskania wszelkich wymaganych prawem uzgodnień, pozwoleń i decyzji". Wskazano, iż Inwestor złamał zakazy obowiązujące w art. 15 ust. 1 pkt. 6) i 9), a także budując zbiornik retencyjny przy północno-zachodniej granicy rezerwatu naruszył art. 15 ust. 1 pkt. 7) i 22) oraz art. 33 ust. 1 lit. 2), 3) ustawy o ochronie przyrody. Z pisma wynikało również, że eksploatacja wyciągu narciarskiego powiązana z systemem sztucznego naśnieżania stoku "[...]" i oświetleniem stanowi złamanie zakazu wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody. Również w piśmie z dnia 11 stycznia 2010r. Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. podniesiono nieprawidłowości związane z tym przedsięwzięciem (akta PINB, k. 22). Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010r" PINB działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Pr. bud. wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych związanych "z budową wyciągu narciarskiego krzesełkowego z dolnym i górnym stanowiskiem na terenie "C. G." w miejscowości R. (...) " oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia wymienionych w nim dokumentów umożliwiających legalizację (akta PINB, k: 212-214). W toku postępowania wyjaśniającego Stowarzyszenie [...] w B. w licznych pismach wskazywało na niezgodność zrealizowanego przedsięwzięcia z obowiązującymi przepisami oraz brak wykazania się przez inwestora dokumentami, umożliwiającymi legalizację inwestycji. Postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r. (akta PINB, k: 281-282) PINB, działając z urzędu, zawiesił prowadzone postępowanie z uwagi na konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. W związku z wniesionym zażaleniem, MWINB postanowieniem z dnia 22 lipca 2011 r. (akta PINB, k: 312-313) sprostowanym postanowieniem z dnia 5 października 2011r. (akta PINB, k: 322), uchylił ww. postanowienie PINB w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie samowolnej budowy wyciągu narciarskiego. W dniu 26 listopada 2014r. pełnomocnik C. Sp. z o.o. Sp. k. przedłożył pismo wraz z nieostateczną decyzją Burmistrza A. z dnia 19 listopada 2014r., znak: BTO.6220.12.2014.MS, określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na zrealizowanej rozbudowie stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie na zboczu P. w miejscowości R. (akta PINB, k: 631). W dniu 28 listopada 2014r., PINB wydał decyzję nr 322/2014, znak: PINB.7358/21/09/AG, nakazującą firmie C. Sp. z o.o. Sp. k., rozbiórkę "samowolnie wybudowanego wyciągu narciarskiego krzesełkowego z dolnym i górnym stanowiskiem zlokalizowanego na terenie ośrodka [...] (...) " (akta PINB, k: 659). Na ww. decyzję odwołanie wniosła C. Sp. z o.o. Sp. k. działająca przez pełnomocnika, E. W.. MWINB po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania w dniu 3 sierpnia 2015 r. wydał decyzję nr 806/2015, którą uchylił decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przed organem I instancji (akta PINB, k: 755). Na decyzję organu odwoławczego wniesiona została - przez Stowarzyszenie [...] - skarga do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, która została odrzucona postanowieniem z dnia 24 listopada 2015r., sygn. akt: II SA/Kr 1310/15. W dniu 8 października 2015r. zobowiązana przedłożyła oświadczenie o przeniesieniu własności nieruchomości, na których posadowiony jest wyciąg krzesełkowy na rzecz C. sp. z o. o., sp. k. oraz zaświadczenie o zgodności z planem inwestycji (akta PINB, k: 760). W trakcie ponownie prowadzonego postępowania organ stopnia powiatowego postanowieniem z dnia 20 października 2015r., nr 151/2015 w ramach uzupełnienia materiału dowodowego nakazał C. sp. z o.o., sp. k. przedłożenie dokumentowy wymienionych w sentencji tego postanowienia (akta PINB, k: 774). Odpowiadając na ww. postanowienie w dniu 5 listopada 2015r. spółka C. przedłożyła uzupełnioną dokumentację (akta PINB, k: 784). W dniu 8 lipca 2016r. organ I instancji postanowieniem nr 53/2016, znak: PINB.7358/21/09/Ag postanowił "zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy wyciągu narciarskiego krzesełkowego (...) do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...)" (akta PINB, k: 931). W dniu 25 stycznia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję znak: SKO.Oś/4170/302/2020, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza A. z dnia 11 sierpnia 2020r" znak: BTO.6220.12.2014.MS w sprawie określenia cyt.: "na rzecz spółki C. Sp. z o. o. Sp. k., os. [...], [...] środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na zrealizowanej rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie na zboczu P. w miejscowości R., Gmina A., Powiat W." (akta PINB, k: 978-107). Postanowieniem z dnia 23 lutego 2021r., nr 39/2021 organ stopnia powiatowego podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne (akta PINB, k: 1071-1073). W dniu 24 lutego 2021r. postanowieniem nr 41/2021, znak: jw. PINB nałożył na C. Sp. z o. o., sp. k. obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji projektowej (akta PINB, k: 1081-1082). W dniu 22 marca 2021 r. zobowiązany przedłożył w PINB uzupełniony projekt budowlany (akta PINB, k: 1095). W dniu 27 maja 202lr. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wadowicach wydał postanowienie nr 142/2021, znak: PINB.7358/21/09/Ag, którym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 Pr. bud. ustalono ,,dla inwestora: Spółki z o.o. Spółka Komandytowa [...]/s [...], [...], opłatę legalizacyjną za samowolnie zrealizowaną budowę wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej, zlokalizowanego na terenie ośrodka "C. G." na działkach (...) położonych w miejscowości R. w kwocie [...]zł (słownie: [...]) (...) " (akta PINB, k: 1096-1101). Na ww. postanowienie w ustawowo przewidzianym terminie zażalenie wniosło Stowarzyszenie [...] W wyniku kontroli instancyjnej MWINB postanowieniem nr 120/2022 z dnia 14 lutego 2022r., znak: WOB.7722.178.202l.JNOW na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji (akta PINB, k: 1140-1144). W dniu 10 marca 2022r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wadowicach wydał decyzję nr 57/2022 znak: PINB.7358/21/09/Ag, którą na podstawie art. 48 ust. 5, art. 49 ust. 4 pkt. 2 i ust. 5 Pr. bud zatwierdzono "Spółce z o.o. Spółka Komandytowa [...], [...] projekt budowlany dla robót budowlanych związanych z samowolną budową wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej, zlokalizowanego na terenie ośrodka [...] " na działkach (...) położonych w miejscowości R. (...) " oraz nałożono "na Spółkę z o.o. Spółkę Komandytową [...] z/s R. os[...], [...], obowiązek uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej na terenie ośrodka " [...] (...) " (akta PINB, k: 1168-1173). Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 137/2022 z dnia 7 kwietnia 2022 roku utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach z dnia 10 marca 2022 r., nr 57/2022, znak: PINB.7358/21/09/Ag, którą na podstawie art. art. 49 ust. 4 pkt. 2 i ust. 5 w związku z art. 48 ust. 5 Pr. bud. zatwierdzono "Spółce z o.o. Spółka Komandytowa [...] projekt budowlany dla robót budowlanych związanych z samowolną budową wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej, zlokalizowanego na terenie ośrodka [...]" na działkach (...) położonych w miejscowości R. (kategoria obiektu: V); (...) " oraz nałożono "na Spółkę z o.o. Spółkę Komandytową [...], obowiązek uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej na terenie ośrodka " [...] " (kategoria obiektu: V)". W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa instalacja służąca do naśnieżania stoku narciarskiego oraz przedmiotowa instalacja oświetleniowa nie są urządzeniami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane zapewniającymi możliwość korzystania z wyciągu narciarskiego, są budowlami (obiektami liniowymi) o których mowa w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Przedstawione przez skarżącego rozumienie wzajemnego powiązania między wyciągiem narciarskim a instalacją naśnieżania oraz instalacją oświetleniową (objętą odrębnym postępowaniem) jest w ocenie organu odwoławczego błędne. Dla potwierdzenia powyższego MWINB zauważa również, że stacja narciarska (ośrodek narciarski) stanowi zespół oddzielnych obiektów budowlanych, stanowiących odrębną całość techniczno-użytkową. Jednocześnie, w kwestii prowadzenia odrębnych postępowań dotyczących poszczególnych obiektów budowlanych tut. Organ wypowiedział się w postanowieniu z dnia 8 maja 2012r., nr 574/2012, znak: WOA.722.322.2011.MOWR. Podkreślono, że organ administracji przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych zobowiązany jest do zbadania zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w szczególności z zapisami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), a także kompletności projektu budowlanego, jego wykonanie przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, a ponadto ustalić, czy inwestor jest w posiadaniu wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. To, czy projekt budowlany jest kompletny, ustala się na podstawie art. 34 Pr. bud. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.). Zatem obowiązki, o których mowa powyżej zbliżone są do obowiązków określonych na etapie starań o pozwolenie na budowę. Organ zaznaczył też, że w toku sprawy C. spółka z o.o. sp. k. z/s R. uzyskała ostateczną decyzję Burmistrza A. z dnia 19 lipca 2014r., znak: BTO.6220.12.2014.MS utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2015r., znak: SKO.OŚ/4170/396/2014. Niemniej jednak w wyniku wniesienia skargi od ww. decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 2015r. sygn. akt: II SA/Kr 432/15 uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oraz decyzje ją poprzedzającą. Od ww. wyroku wniesiona została skarga kasacyjna. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2017r. sygn. akt: II OSK 172/16 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2015r. sygn. akt: II SA/Kr 432/15 oddalił skargę kasacyjną. PINB w Wadowicach postanowieniem z dnia 8 lipca 2016r., nr 53/2016, znak: PINB.7358/21/09/Ag (a więc w toku postępowania sądowo-administracyjnego tj. po wyroku WSA, lecz przed wyrokiem NSA) postanowił "zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy wyciągu narciarskiego krzesełkowego (...) do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...)". W dniu 25 stycznia 202lr. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję znak: SKO.Oś/4170/302/2020, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 11 sierpnia 2020r., znak: BTO.6220.12.2014.MS w sprawie określenia cyt.: "na rzecz spółki [...] Sp. z o. o. Sp. k., os. [...] środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na zrealizowanej rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie na zboczu P. w miejscowości R., Gmina A., Powiat W.". Postanowieniem z dnia 23 lutego 2021r., nr 39/2021, znak: PINB.7358/21/09/Ag organ stopnia powiatowego podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne. To zważywszy wskazać należy, że w głównej mierze zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczą możliwości wydania skarżonej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego, którego to istotny dla sprawy przebieg znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Jednocześnie na gruncie tego postępowania (ws. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) skarżący kwestionuje możliwość odwieszenia przez PINB postępowania administracyjnego w sprawie wyciągu krzesełkowego wskazując, iż działanie takie było nieprawidłowe a samo postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego jest przedwczesne. Reasumując powyższe, zauważyć należy, że przedstawiony w odwołaniu z dnia 22 marca 2022r. szeroko opisywany zarzut dotyczący faktu, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją prawomocną, przez co nie może stanowić podstawy "do podjęcia zawieszonego postępowania, a w konsekwencji również wydana zaskarżonej decyzji " należy w ocenie MWINB uznać za niebyły. W aktualnym stanie faktycznym MWINB powziął informację, że na decyzję SKO z dnia 25 stycznia 202lr., znak: SKO.Oś/4170/302/2020 złożona została co prawda skarga do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, jednak do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia sprawa nie została rozstrzygnięta przed WSA. Reasumując po weryfikacji powyższej dokumentacji legalizacyjnej MWINB uznał, iż dokumenty są kompletne i odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach. W ocenie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie organ I instancji zgromadził materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a jego rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, iż PINB w Wadowicach prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, wobec czego zasadnym było orzeczenie o zatwierdzeniu projektu budowlanego "dla robót budowlanych związanych z samowolną budową wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej, zlokalizowanego na terenie ośrodka " [...] " na działkach (...) położonych w miejscowości R. (...) " oraz nałożenie obowiązku ,,(...) uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej na terenie ośrodka ,, [...] " Mając na uwadze przytoczone powyżej okoliczności MWINB w Krakowie stwierdza, że organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa zobligowany był utrzymać w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie [...] w B. j, podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 49 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako "p.b.") w zw. z art. 49 ust. 4 i 5 p.b. i art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako; "k.p.a") - poprzez podjęcie i przeprowadzenie zawieszonego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego, pomimo niespełnienia wszystkich wymogów formalnych, dotyczących legalizacji samowoli budowlanej, a zwłaszcza braku prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co związane jest z wadliwym rozumieniem przez Organ II instancji pojęcia "wykonalności" i "prawomocności" decyzji administracyjnej: 2) art. 3 pkt 1 i 3 p.b. - poprzez jego niezastosowanie i rozdzielenie przedmiotu postępowania, tj. legalizacji przedsięwzięcia rozumianego jako budowa wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.u. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej, instalacji naśnieżania stoku oraz instalacji oświetleniowej stoku, w całości zlokalizowanego na terenie ośrodka "[...]", podczas gdy był to w całości obiekt budowlany, stanowiący jednolitą całość techniczno-użytkową. Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 roku zawieszono postępowanie sądowe do czasu uprawomocnienia się wyroku WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 537/21 (k. 94), którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2021 roku, znak: SKO/Oś/4170/302/2020 w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na "zrealizowanej rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie na zboczu P. w miejscowości R., Gmina A., Powiat W.". Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2026 r. podjęto postępowanie sądowe w związku z oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2025 roku, sygn. III OSK 2822/22 skarg kasacyjnych od wyroku WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 537/21 (k. 142). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że dla przedmiotowej inwestycji związanej z samowolną budową wyciągu narciarskiego krzesełkowego wraz z zasilaniem e.e.n.n. kablem ziemnym z istniejącej instalacji energetycznej kablowej, zlokalizowanego na terenie ośrodka "[...]" na działkach położonych w miejscowości R. (kategoria obiektu: V) istniał obowiązek uzyskania dla projektu instalacji naśnieżania stoku narciarskiego na terenie ośrodka "[...]", także w sytuacji samowoli budowlanej – aktualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie budzi także wątpliwości, że istniała konieczność legitymowania się taką decyzją w postępowaniu legalizacyjnym. Podzielić w tym zakresie przyjdzie stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że "ustawa z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wyklucza wydania decyzji środowiskowej również w stosunku do inwestycji rozpoczętych w warunkach samowoli budowlanej, czy też zrealizowanych. Wtedy też postępowanie o wydanie takiej decyzji będzie związanie z postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, zmierzającym do legalizacji popełnionej samowoli" (por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. II SA/Gl 275/16 LEX nr 2078009). Zauważenia wymaga, że Organ Odwoławczy oceniał tę decyzję w przedmiotowej sprawie i uznał, że nie wpłynęła na przyjęte rozwiązania techniczne. Przepis art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 t.j. ) w brzmieniu obowiązującym na chwilę wydania skarżonej decyzji, wskazywał: 1. Organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 2. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. 3. W przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ nadzoru budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2. 4. W razie spełnienia wymagań, określonych w ust. 1, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję: 1) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót; 2) o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. 4a. Decyzje, o których mowa w ust. 4, mogą być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w przypadkach gdy ocena ta jest możliwa do przeprowadzenia z uwzględnieniem analizy rozwiązań alternatywnych przedsięwzięcia i możliwości ustalenia warunków jego realizacji w zakresie ochrony środowiska. 5. W decyzji, o której mowa w ust. 4, nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu do wyroku NSA z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. II OSK 172/16. odnośnie istotnego dla tej sprawy ustępu 4a wskazano, że "Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej art. 49 ust. 4a Prawa budowlanego wynika, że celem wprowadzonej zmiany jest usunięcie wątpliwości co do możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego przy zagwarantowaniu zachowania zgodności z celami aktualnie obowiązującej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.Urz.UE. L 26 z 28 stycznia 2012 r., s. 1.). W preambule ww. dyrektywa odwołuje się m.in., do celów w postaci zasad ogólnych prawa ochrony środowiska obejmujących: zasadę przezorności, zasadę prewencji, zasadę naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła oraz zasadę "zanieczyszczający płaci". Nowe brzmienie art. 49 ust. 4a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane dopuszcza zatem możliwość wydania decyzji środowiskowej w przypadkach, gdy ocena ta jest możliwa do przeprowadzenia z uwzględnieniem analizy rozwiązań alternatywnych przedsięwzięcia i możliwości ustalenia warunków jego realizacji w zakresie ochrony środowiska odwołującej się do ww. zasad ogólnych. Oznacza to, że organ wydający decyzję środowiskową dla zrealizowanego przedsięwzięcia powinien mieć swobodę wyboru w ramach przedstawionych w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia. W miarę ograniczania rozwiązań alternatywnych maleje swoboda organu w zakresie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla zrealizowanego przedsięwzięcia i możliwości ustalenia warunków jego realizacji w zakresie ochrony środowiska. Efektywność oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia zrealizowanego, zależy przede wszystkim od przyjętych kryteriów wyboru rozwiązań alternatywnych przedsięwzięcia oraz informacji, jakimi dysponuje organ prowadzący postępowanie na temat zrealizowanego przedsięwzięcia. Istotne będą zatem zastosowane przez organ mierniki oceny rozwiązań alternatywnych przedsięwzięcia. Stosowanie zasady prewencji w procedurze legalizacji samowoli budowlanej oznacza takie zapobieganie negatywnemu oddziaływaniu na środowisko (art. 6 ust. 1 p.o.ś.) zrealizowanej inwestycji, by nie dopuścić do zmiany na gorsze stanu środowiska". Z kolei w uzasadnieniu do wyroku NSA z dnia 13 marca 2024 r., sygn. II OSK 87/23, wskazano, że "Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym kwestia prawidłowości złożonego przez inwestora projektu budowlanego i jego zgodności z prawem i decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach podlega wiążącemu przesądzeniu przez organ nadzoru budowlanego w kończącej postępowanie legalizacyjne decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 4 p.b., a nie w postanowieniu wymienionym w art. 49 ust. 1 p.b. W sytuacji, gdy po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej wystąpią następcze okoliczności czyniące wcześniejsze ustalenie potwierdzające zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kompletność projektu budowlanego i dysponowanie przez inwestora wszystkimi wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami nieaktualnym, powinny one podlegać uwzględnieniu przez organ nadzoru budowlanego, jako że stanowią one element podstawy wydawanej decyzji. Zakresem tego rodzaju sytuacji jest objęty m.in. przypadek stwierdzenia, że w następstwie przeprowadzenia kontroli sądowej, bądź wszczęcia postępowania nadzwyczajnego doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co uniemożliwia wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (i pozwoleniu na wznowienie robót, jeżeli budowa nie została zakończona). Powyższy wniosek powinien mieć charakter niesporny, tak jak i towarzysząca mu ocena, że wydanie decyzji środowiskowej dla zrealizowanego przedsięwzięcia w ramach procedury jego legalizacji ma charakter wyjątku od zasady i musi pozostawać zgodne z celami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.Urz.UE. L 26 z 28 stycznia 2012 r., s. 1). W swoim orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości UE wielokrotnie wskazywał, że w wypadku zaniechania przeprowadzenia wymaganej dyrektywą oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o ile na państwach członkowskich spoczywa obowiązek usuwania sprzecznych z prawem skutków tego zaniechania, o tyle prawo Unii nie stoi na przeszkodzie temu, by ocena tego oddziaływania została przeprowadzona tytułem legalizacji, pod warunkiem że, po pierwsze, przepisy krajowe umożliwiające tę legalizację nie stwarzają zainteresowanym okazji do obejścia norm prawa Unii lub uchylenia się od ich stosowania oraz, po drugie, ocena przeprowadzona tytułem legalizacji nie dotyczy jedynie oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko w przyszłości, ale uwzględnia także skutki dla środowiska, które wystąpiły od czasu jego realizacji (por. wyrok z 29 lipca 2019 r., Inter-Environnement Wallonie i in., C-411/17, EU:C:2019:622, pkt 175; wyrok z 26 lipca 2017 r., Comune di Corridonia i in., C–196/16 i C–197/16, EU:C:2017:589, pkt 43; wyrok z 28 lutego 2018 r., Comune di Castelbellino, C–117/17, EU:C:2018:129, pkt 30)". W tym świetle nie budzi wątpliwości konieczność legitymowania się przez inwestora w postępowaniu legalizacyjnym w zakresie przedmiotowej inwestycji – decyzją środowiskową. Tymczasem, jak to już wskazano na wstępie, wyrokiem WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 537/21, uchylono decyzję środowiskową, zaś wyrokiem z 4.11.2025 r. sygn. akt III OSK 2822/22 oddalono wniesioną od tego wyroku skargę kasacyjną. Tym samym, skoro nie są spełnione wszystkie wymogi ustawowe dla właściwej legalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.