II SA/Kr 615/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 2 stycznia 2003 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej: uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu. Decyzją z dnia 10 września 2001 r. (....) na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. znr 89, poz. 415 ze zm.) Burmistrz Miasta Z. , na wniosek W.D. i S.D. ustalił dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w miejsce istniejącego budynku przeznaczonego do rozbiórki warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr ewid. [....] obr [....] w Z. W decyzji, w punkcie 4 (a-g) określono gabaryty inwestycji, w tym w podpunkcie 4b maksymalną wysokość usytuowania okapu dachu – 4,7 m, oraz w podpunkcie 4e dopuszczalną ilość kondygnacji nadziemnych (bez poddasza i piwnic)– 1. W punkcie 5 decyzji w podpunktach a-h określono warunki w zakresie formy architektonicznej. Pismem z dnia 28 września 2001 r. W.D. i S.D. wnieśli o zmianę decyzji z dnia 10 września 2001 r. w zakresie pkt 4 b i 4 e tak, aby możliwe było dostosowanie wysokości budynku i liczby kondygnacji do istniejącego budynku sąsiedniego. Decyzją z dnia 20 grudnia 2001 r. (....) na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, 3 i 4 , art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 kpa Burmistrz Miasta Z. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działki dla w/w inwestycji. W decyzji pominięto treści zawarte w punktach 4 i 5 decyzji z dnia 10 września 2001 r. W decyzji zaznaczono, że posiada ona załącznik w postaci wyrysu z mapy ewidencyjnej z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Jako załącznik nr 1 do decyzji z dnia 20 grudnia 2001 r. oznaczono wyrys z mapy ewidencyjnej z zakreślonymi na żółto granicami działki nr [....] , jako załącznik nr 2 oznaczono dokument graficzny (przedstawiający usytuowanie na mapie projektowanego budynku) nazwany "koncepcję architektoniczną budynku mieszkalnego.. na parceli nr [....] ". Organ, tak jak w poprzednio wydanej decyzji, podał, że projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą nr VII/42/94 Rady Gminy T. z dnia 17 listopada 1994 r. Inwestycja ta zlokalizowania jest w strefie podwyższonej ochrony wartości kulturowych. Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. kwestię zmiany decyzji pozostawił w gestii organu wskazując, że projektowana inwestycja znajduje się poza obszarami wpisanym i do rejestru zabytków. Wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji złożyła E.K.. Wskazała, że burmistrz miasta Z. dla tej samej inwestycji wydał z rażącym naruszeniem prawa drugą decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Podniosła, że w/w decyzją ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr [....] bez określenia gabarytów budynku oraz bez określenia jego formy architektonicznej, a więc z naruszeniem §18 ust. 2 pkt 4 i §18 ust. 2 pkt 12 planu miejscowego. Zgodnie z tym ostatnim odstępstwa od warunków określonych w pkt 4 i 5 dla budynków o nowatorskich rozwiązaniach, wysokich walorach estetycznych i nie stanowiących dysharmonii z otaczającym krajobrazem jest dopuszczalne tylko gdy wyrazi na to zgodę Zarząd Miasta. Powołując się na treść §25 ust 1 pkt 1 planu miejscowego E.K. zarzuciła nadto, że w/w decyzja wydana została bez uzgodnienia z Państwową Służbą Ochrony Zabytków w zakresie zgodności z ustaleniami obowiązującymi w strefie. Wojewódzki Konserwator Zabytków bez udziału stron, z naruszeniem art. 10 oraz art. 106 §1, § 2 i § 5 kpa pozostawił rozstrzygnięcie sprawy (wniosku o zmianę decyzji z dnia 10 września 2001 r.) w gestii Urzędu Miasta; organ I instancji nie określił w zaskarżonej decyzji gabarytów budynku i jego formy architektonicznej; decyzje wydano z naruszeniem art. 6, 7, 8, 10, 77 i 106 kpa, gdyż nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy i nie zapewniono stronom czynnego udziału w postępowaniu. Decyzją z dnia 16 września 2002 r. (....) na podstawie art. 157§1 i art. 158§1 kpa w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 grudnia 2001 r. Kolegium podało co następuje: Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ograniczone jest do oceny zgodności z prawem samej decyzji, z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Przeprowadzone postępowanie przedmiotowej sprawy nie wykazało, by w/w decyzji można było zarzucić rażącą obrazę przepisów materialno - procesowych w zrozumieniu an 156 §1 kpa. O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym, decyduje bowiem ocena skutków społeczno – gospodarczych oraz ocena, czy w wyniku naruszenia powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Co prawda w obrocie prawnym pozostają dwie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (z dnia 10.09.2001 r. i z dnia 20.12 2001 r.), jednakże w świetle art. 46 ust 1 ustawy nie stanowi to naruszenia prawa, tym bardziej naruszenia rażącego i fakt ten nie może stanowić samodzielnej przesłanki wzruszenia decyzji z dnia 20 grudnia 2001 .r. Miasto Z. posiada miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Nr VII/42/94 Rady Gminy T. z dnia 17 listopada 1994 r (Dz. Urz. Woj. ....Nr 23/94, poz. 232). §18 ust. 2 pkt. 4 i 5 planu zawiera wytyczne w zakresie gabarytów, propozycji i formy architektonicznej obiektów, od których odstępstwa wymagają akceptacji Zarządu Miasta (§18 ust 2 pkt 12). Wnioskodawca wraz z żądaniem zmiany warunków ustalonych w decyzji z dnia 10 września 2001 r. przedstawił koncepcję architektoniczną projektowanego budynku mieszkalnego. Jedną z zasad przyjętych w koncepcji jest zrównanie poziomu "zerowego" obu budynków, w elekcie czego projektowany budynek będzie posiadał dwie kondygnacje naziemne, podczas gdy przepis §18 ust 2 pkt 5 dopuszcza tylko jedną kondygnację nadziemną. Koncepcja ta została przyjęta przez organ i stanowi załącznik do decyzji z dnia 20 grudnia 2001 r. Z powyższego wynika, że nietrafny jest zarzut wydania decyzji bez określenia gabarytów budynku i jego formy architektonicznej. Co prawda decyzja została wydana z naruszeniem jednego z elementów kształtowania gabarytów projektowanego budynku, jednak nie stanowi to rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do argumentacji zawartej w piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2002 r., to Wojewódzki Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 17 października 2001 r. pozostawił w gestii Burmistrza Miasta Z. rozstrzygnięcie co do akceptacji proponowanych zmian w formie i kształcie architektonicznym projektowanego budynku. Przedmiotowa inwestycja znajduje się bowiem "poza obszarami wpisanymi do rejestru zabytków", przy czym zastrzeżenia odnośnie podejmowania tego typu ustaleń konserwatorskich "bez udziału stron", skarżący mogą kierować wyłącznie do Generalnego Konserwatora Zabytków, gdyż pozostają one poza właściwością Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wobec przedłożenia przez Inwestora koncepcji architektonicznej budynku, jej przyjęcia przez organ administracji i braku uwag ze strony Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – nie było konieczności ustalania w decyzji warunków w zakresie kształtowania architektury i formy obiektu. Rozwiązanie przedstawione przez inwestora (poza liczbą kondygnacji nadziemnych) warunki te spełnia. Odstępstwo od ustalonej w planie miejscowym liczby kondygnacji nadziemnych nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie może być przesłanką do wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym. W świetle powyższych ustaleń nieuzasadnione są też zarzuty niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, nie rozpatrzenia dowodów, czy też niezapewnienia czynnego udziału strono w postępowaniu. Pismem z dnia 22 października 2002 r. E.K. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 11 października 2002 r. i stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 grudnia 2001 r. Wnioskująca podtrzymała swe stanowisko. Podkreśliła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło fakt, że organ I instancji nie powiadomił stron o ponownym skierowaniu sprawy do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a zajęcie stanowiska przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w art. 106 kpa. Organ odwoławczy pominął fakt, że w aktach sprawy znajdują się dwie koncepcje architektoniczne, przy czym koncepcja z dnia 26 września 2001 r. została "uzgodniona" pismem z dnia 17 października 2010 r. przez Konserwatora Zabytków, a druga koncepcja z dnia 19 grudnia 2001 r. stanowi załącznik do decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 grudnia 2001 r. Organ błędnie przyjął, że wydanie decyzji z naruszeniem jednego elementu kształtowania gabarytów projektowanego budynku nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Z treści §15 ust. 3, §25 ust. 4 pkt 2 lit. b, §25 ust. 4 lit. a wynika, że decyzja nie tylko została wydana z naruszeniem jednego z elementów kształtowania gabarytów budynku, ale również z naruszeniem elementu kształtowania formy architektonicznej. Wysunięcie połaci dachu poza lico ściany szczytowej osłaniającej przyczółki jest bowiem sprzeczne z §25 ust. 4 pkt 2 lit. b planu. Powyższe wskazuje na zaistnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. Decyzją z dnia 2 stycznia 2003 r. (....) na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 127§3 kpa oraz art. 40 ust. 1, art. 43 i art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy decyzję z dnia 16 września 2002 r. podając co następuje: W myśl ustaleń obowiązującego planu miejscowego wszelkie działania projektowe i realizacyjne w strefie podwyższonej ochrony wartości kulturowych podlegają uzgodnieniu z Państwową Służbą Ochrony Zabytków (§ 25 ust. 1 pkt 1 planu). Ten warunek, wbrew twierdzeniom E.K. , został w całości spełniony. Organ I instancji uzyskał uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 26 lipca 2001 r. (.....) w formie postanowienia. Natomiast po wystąpieniu inwestora o zmianę części warunków realizacyjnych - organ ochrony konserwatorskiej po przedłożeniu przez Burmistrza m. Z. koncepcji architektonicznej zawierającej proponowane zmiany, nie wniósł zastrzeżeń, pozostawiając rozstrzygnięcie w gestii organu orzekającego w sprawie wydania warunków zabudowy zagospodarowania terenu. Wojewódzki Konserwator Zabytków w oparciu o § 25 ust, 1 pkt 5 planu miejscowego uznał bowiem, że ingerencja konserwatorska nie jest konieczna. Nie jest tez oczywiste, że stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zawarte w piśmie z dnia 17 października 2001 r. (....) winno posiadać formę postanowienia. Nadto skoro Wojewódzki Konserwator Zabytków wykazał brak zainteresowania zmianami w koncepcji architektonicznej, nie może być poczytane za istotne uchybienie (zwłaszcza w kategorii "rażącego naruszenia prawa") niezawiadomienie stron przez organ o ponownym wystąpieniu do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Niezależnie od powyższego, w razie zastrzeżeń co do formy i istoty stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków właściwym do rozpatrzenia sprawy będzie Generalny Konserwator Zabytków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może orzekać w sprawach pozostających właściwości innych organów. Co się zaś tyczy zarzutu wydania decyzji z naruszeniem planu miejscowego, to aktualne są argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 16 września 2002 r. Z kolei jeśli chodzi o zarzuty dotyczące wysokości podmurówki budynku i ilości kondygnacji nadziemnych, to istotnie nie są one zgodne z literalnymi ustaleniami planu miejscowego (§ 25 ust. 1 pkt. 2), jednak naruszenia te nie mogą być rozpatrywane w kategorii rażącego naruszenia prawa. Zatem nie mogą stanowić przesłanki do wzruszenia decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 grudnia 2001 r. Za słusznością takiego poglądu przemawia też okoliczność, że organ Państwowej Służby Ochrony Zabytków nie wyraził sprzeciwu, a także ogólna zasada trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § i kpa). Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia § 25 ust. 1 pkt. 2 planu miejscowego, to wnioskodawczyni nie uwzględniła faktu, że przepis dotyczy "rozbudowy i przebudowy" istniejących budynków sprzed 1940 r., a nie odnosi się do nowych obiektów. Przedmiotem decyzji z dnia 20 grudnia 2001 r. jest realizacja nowego obiektu; poprzednio istniejący budynek został na podstawie ostatecznej decyzji Starosty Powiatu T. rozebrany. Odnoście naruszenia § 25 ust. d pkt. 2 lit. b planu miejscowego wskazać należy, że wykładnia pojęcia "dalekie wysunięcie" (w nin. sprawie połaci dachowej poza lico ściany szczytowej) nie jest w sprecyzowana. Ocena zachowania tego warunku pozostaje w gestii organu orzekającego. Na powyższe rozstrzygnięcie E.K. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 16 września 2002 r. Zaskarżonej decyzji jak i decyzji z dnia 16 września 2001 r. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest art. art. 156§ 1pkt 7 w zw. z art. 46 a ust.1 pkt 1 kpa przez przyjęcie, że brak jest przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 grudnia 2001 r., oraz naruszeni prawa procesowego, t .j. art. 6, 7, 8,77, 80 kpa. Powtórzyła, że organy administracji w trakcie postępowania uchybiły zasadzie praworządności, nie podejmowały wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jak i nie działały na podstawie przepisów prawa. Uzasadniając powyższe skarżąca powtórzyła argumenty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Dodał, że w decyzji z dnia 16 września 2002 r. uzasadniono kwestię "oczywistego" zdaniem skarżącej naruszenia prawa, a polegającego na dopuszczeniu do realizacji budynku o dwóch kondygnacjach nadziemnych, podczas gdy §18 ust. 2 pkt 5 planu miejscowego ustala gabaryt budynku na 1 kondygnację. Powtórzył organ, że wśród licznych parametrów i wskaźników ustalonych w planie miejscowym dla projektowanej zabudowy ilość kondygnacji nadziemnych, nie jest najważniejszym (biorąc pod uwagę usytuowanie projektowanego budynku od strony północnej w stosunku do budynku skarżącej w odległości ok. 15m), a nadto nie skutkującym zwiększeniem gabarytu projektowanego budynku w stosunku do istniejącej zabudowy. W związku z powyższym organ odwoławczy powyższego naruszenia nie potraktował, jako naruszenia rażącego. Co się zaś tyczy zarzutu nieokreślenia w decyzji pierwszoinstancyjnej gabarytu projektowanego budynku oraz jego formy architektonicznej, organ odwoławczy powtórzył, że załącznik nr 2 do decyzji z dnia 20 grudnia 2001 r. jest koncepcją architektoniczną, co jest równoznaczne z określeniem zarówno formy architektonicznej budynku, jak i jego gabarytów. Nieuzasadniony jest zatem zarzut "niezauważenia" przez organ odwoławczy, że akta sprawy zawierają dwie koncepcje. Pierwsza z nich (k. 9-12 akt I instancji) jest nieaktualna i nie była brana pod uwagę jako dowód w sprawie. Bezzasadny jest również zarzut dotyczący dopuszczenia odstępstwa od warunków projektowania bez zgody Zarządu Miasta (§18 planu miejscowego). Warunek takiego uzgodnienia dotyczy bowiem budynków o nowatorskich rozwiązaniach architektonicznych. Przedmiotowy budynek nie wyróżnia się rozwiązaniami nowatorskimi, nie odbiega od przeciętnych form architektonicznych realizowanych powszechnie na terenie miasta Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie "ppsa"). Zadaniem sądów administracyjnych jest zasadniczo kontrola działalności administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem. Kontrolę tę sądy administracyjne sprawują rozpoznając skargi m. innymi na decyzje administracyjne, przy czym bez wpływu na kryteria sądowej kontroli pozostaje data rozpoznania skargi. Choć zatem w rozpoznawanej sprawie upłynął dość długi okres od wszczęcia postępowania sądowego, to zasadność skargi badana jest wedle kryterium zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, którego celem było stwierdzenie czy i jaką wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 156 § 1 kpa, dotknięta jest poddana ocenie decyzja. Jest oczywiste, że także i w takim postępowaniu nadzwyczajnym wzorcem oceny są przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji weryfikowanej. Chodziło więc o zbadanie, czy wskazana przez wnioskodawczynię decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 grudnia 2001 r. naruszała prawo obowiązujące w dacie jej wydania. Decyzja ta wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jej art. 46 ust. 1 dla tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Powołując się na ten przepis Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że pozostawanie w obrocie dwóch decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza prawa. Z tym stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Cytowana powyżej norma dotyczy sytuacji, w której o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tego samego terenu występują różne podmioty. Żadną miarą z treści przepisu art. 46 ust. 1 nie wynikało uprawnienie do wydawania kolejnych decyzji wzizt dla tego samego terenu, na wniosek tego samego podmiotu i dla tej samej inwestycji. Zarówno decyzja z dnia 10 września 2001 r., jak i decyzja z dnia 20 grudnia 2001 r. wydane zostały na wniosek W.D. i S.D. , obiema decyzjami ustalono warunki dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w miejsce istniejącego budynku przeznaczonego do rozbiórki na działce nr [....] . Nie ulega wątpliwości, że decyzja z dnia 20 grudnia 2001 r. nie była taką, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 ustawy, lecz dotyczyła tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Co więcej decyzja ta, wbrew przepisowi art. 41 ust. 1 ustawy (ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego), wydana została bez wniosku. W.D. i S.D.w piśmie z dnia 28 września 2001 r. domagali się bowiem zmiany decyzji z dnia 10 września 2001 r., a nie wydania nowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Już tylko te okoliczności wskazują, że deklaracja o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 20 grudnia 2001 r. nie wytrzymuje krytyki w świetle art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 kpa. Zwrócić jednak trzeba uwagę także i na inne wady rozumowania organów. Otóż zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określała rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji. Żaden z przepisów ustawy nie przewiduje możliwości zastąpienia warunków zabudowy wynikających z planu zagospodarowania, koncepcją architektoniczną opracowaną na zlecenie inwestora. Koncepcja zresztą, którą oznaczono jako załącznik nr 2 do decyzji z dnia 20 grudnia 2001 r. – to w istocie kopia projektu zagospodarowania terenu, a kolejne karty – to rysunki elewacji budynku. Karty te zresztą zostały opatrzone jedynie pieczątką organu, a nie podpisem, stąd nie można ich uznać za część składową (załącznik) decyzji. W samej zaś decyzji w ogóle nie zaznaczono, aby jej częścią miał być załącznik nr 2. W istocie więc przyjąć należy, że decyzja z dnia 20 grudnia 2001 r. – wbrew oczywistemu przepisowi ustawy nie zawiera podstawowego jej elementu : określenia warunków wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego. W § 15 pkt 3 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopanego ustanowiono regułę, wedle której w razie kolizji ustaleń dla stref z ustaleniami szczegółowymi obowiązującymi są ustalenia dla stref. § 18 regulujący przeznaczenie terenów 2 MN w jednostce strukturalnej "[....] " ograniczał przewidzianą jako podstawową zabudowę mieszkaniową pod względem wysokości, liczby kondygnacji, liczby kondygnacji w dachu, kata nachylenia połaci dachowych, czy wysokości podmurówki. Ograniczenia w tym zakresie wynikały także z § 25 ("strefa podwyższonej ochrony wartości kulturowych") pkt. 4, w którym dla zabudowy przy ul. [....] przewidziano m.in. maksymalną wysokość okapu dachu od poziomu terenu - 4,7 m,, maksymalną wysokość podmurówki – 1,5 m, dopuszczalną ilość kondygnacji nadziemnych – 1. Podstawowym obowiązkiem organu było zatem określenie tych ograniczeń w decyzji, względnie wykazanie podstaw faktycznych i prawnych do odstąpienia od tych warunków. Zupełne ich świadome pominięcie rozważać należy w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Bez znaczenia natomiast dla rozpatrywanej sprawy pozostaje kwestia ewentualnego braku wymaganego uzgodnienia z Konserwatorem Zabytków. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 6 wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Podstawy " wznowieniowe" i "nieważnościowe" są różnymi i rozłącznymi kategoriami prawnymi. Pomijając tę kwestię stwierdzić jednak należy, że zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane zostały z istotnym naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu art. 156 § 1 pkt 3 kpa w zw. także z art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. oraz art. 42 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy , a uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy. W ponownym postępowaniu organ uchybienia te wyeliminuje. Mając powyższe na względzie należało, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić obie wyżej opisane decyzje.