II SA/Kr 617/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Mirosław Bator Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 kwietnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Uzasadnienie: Decyzją z dnia 23 października 2018 r. (Nr [...]) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), §1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1596), po rozpatrzeniu wniosku Firma C Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi, stacją trafo, parkingami zewnętrznymi, drogą wewnętrzną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] (część działki), [...], [...], [...] oraz wjazdem i infrastrukturą techniczna na działce inwestycji oraz na działce nr [...], [...], [...], [...] obr. P. jedn. ewid. P. przy ul. [...] w K.. Integralną część decyzji stanowią załączniki Nr 1 – warunki zabudowy terenu, Nr 2 – część graficzna warunków zabudowy sporządzona na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w oparciu o oryginalna kopię mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, Nr 3 – część tekstowa wyników analizy urbanistyczno- architektonicznej, Nr 4 – część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, sporządzona na mapie o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu o oryginalną kopię mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ podał, że uzyskano następujące opinie: 1. Opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 08.02.2018 r. oraz z dnia 24.09.2018 r. znak: [...] w zakresie obsługi komunikacyjnej oraz możliwości połączenia z drogą publiczną; 2. Opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 06.06.2017r. znak: [...] w zakresie ochrony środowiska. Projekt decyzji przygotowała mgr inż. arch. A. J.-G. uprawniona do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r., poz. 647 ze zm.). W załączniku nr 1: Linię zabudowy wyznaczono na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588) - w odległości 23 m od granicy działki drogowej (nr [...] i [...]) co jest równocześnie odległością 24 m od krawędzi jezdni ul. [...], zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym nr [...] do niniejszej decyzji. Wskazano, że uwzględniając lokalizację budynków wysokich w odległości ok 62 m od działki drogowej, budynek wysoki należy zlokalizować na dz. nr [...], [...] i [...]. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] (część działki), [...], [...], [...] w tym udział powierzchni biologicznie czynnej został ustalony na podstawie § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia – na poziomie od 11 % do 14%. Przy tym powierzchnia projektowanego budynku wysokiego (zlokalizowanego na dz. nr [...], [...], [...]) nie może być większa niż 500 m2. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu działki nr [...], [...], [...], [...],[...] (część działki), [...], [...], [...] ustalono w wysokości min. 50%. Szerokość elewacji frontowej (elewacji południowo-zachodniej) wyznaczono na podstawie § 6 ust. 2 w/w rozporządzenia od strony ul. [...] dla budynku wysokiego od 25 m do 40 m (budynek wysoki należy zlokalizować na dz. nr [...], [...] i [...]). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono zgodnie z §7 ust. 4 rozporządzenia dla budynku wysokiego od 34 m do 35 m do attyki (budynek wysoki należy zlokalizować na dz. nr [...], [...], [...]). Dla nowej zabudowy ustalono następujące zasady kształtowania dachu, zgodnie z §8 ww. rozporządzenia: - krycie budynku dachem płaskim, - dla budynku wysokiego ustala się wysokość (łącznie z wszystkimi urządzeniami na dachu) od 34 m do 35 m do attyki (budynek wysoki należy zlokalizować na dz. nr [...], [...], [...]), - przyjęto średnią rzędną istniejącego terenu 240,80 mnpm, całkowita wysokość nowej zabudowy nie może przekroczyć rzędnej wysokości 275,80 mnpm. Ustalono, że teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną tj. ul. [...] (pozostająca w zarządzie ZIKiT w zakresie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] natomiast niepozostającą w zarządzie ZIKiT w zakresie dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw.). W decyzji określono również warunki ochrony zdrowia, ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu; warunki ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji; wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] w K. oraz Stowarzyszenie [...]. Wspólnota zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że teren zamierzenia budowlanego ma dostęp do drogi publicznej; - art. 107 § 1 pkt 6 kpa w związku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak uzasadnienia dla przyjęcia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, - art. 7, art. 77 ust. 1 kpa w związku z przepisami ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a to ze względu na przyjęcie stanowiska Wydziału Kształtowania Środowiska za wystarczające (pismo z 6 czerwca 2017 r. w zakresie ochrony środowiska), mimo nieprzeprowadzenia wizji w zasadniczej części terenu zamierzenia budowlanego. Stowarzyszenie [...] decyzji organu I instancji zarzuciło naruszenie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wskazując, że w razie etapowania inwestycji inwestor ma obowiązek przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego, czego w przedmiotowym postępowaniu nie uczyniono; art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 2 pkt 5 oraz § 3 rozporządzenia wykonawczego poprzez nieprawidłową ocenę inwestycji oraz nieprawidłowe przeprowadzenie analizy urbanistycznej; art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędne założenie, że zamierzona inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; art. 7, art. 77 §1 kpa w związku z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie poprzez nieprzeprowadzenie wizji na potrzeby decyzji środowiskowej; art. 73 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niesprawdzenie i nieuwzględnienie ograniczeń wynikających bezpośrednio z Prawa wodnego dotyczących wód gruntowych i zbiorników wód śródlądowych; art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że teren zamierzenia ma dostęp do drogi publicznej oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez brak uzasadnienia dla przyjęcia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystraczające dla zamierzenia budowlanego; naruszenie aktów prawa miejscowego poprzez wykorzystanie w procesie wydawania decyzji uchylonego Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawie powołania Zespołu Urbanistycznego, gdy obowiązującym przepisem było Zarządzenie nr [...] w sprawie zmiany Zarządzenia Nr [...] z dnia 16 grudnia 2014 r. Decyzją z dnia 8 kwietnia 2019 r. ([...]) na podstawie art. 54, 59, 61, 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r., poz. 1945), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, oz. 1588) oraz art. 138 §1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, co następuje: W trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego przeprowadzono analizę, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. W obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. działki nr [...], [...] obr. [...]. Z analizy wynika, że realizacja planowanej zabudowy pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Parametry urbanistyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, na podstawie szerokiej weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. W toku postępowania wnioskodawca dokonał korekty zakresu zamierzenia inwestycyjnego ograniczając go do jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i rezygnując z budynku niższego o wysokości do 16 m. Na terenie objętym analizą usytuowana jest zabudowa wielorodzinna. Wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zatem spełniony. Linię zabudowy ustalono w odległości 23 m od granicy działki drogowej (nr [...] i [...]) zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia. Organ I instancji słusznie uwzględnił lokalizację na działkach sąsiednich budynków wysokich w odległości 62 m od działki drogowej (budynki wielorodzinne na działce nr [...]) i w związku z tym stwierdzono, że planowany wysoki budynek należy zlokalizować w podobnej odległości. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] (część działki), [...], [...], [...] wyznacza się na poziomie od 11% do 14%. Dolna granica parametru nawiązuje do wskaźnika zabudowy wielorodzinnej bezpośrednio sąsiadującej, natomiast górna granica do średniego wskaźnika w obszarze analizowanym dla budynków wielorodzinnych. Średni wskaźnik dla całego obszaru analizowanego wyniósł 25 %. Oznacza to, że Organ prawidłowo uwzględnił w rozpatrywanym przypadku charakter planowanej inwestycji, jej zakres oraz bezpośrednie sąsiedztwo, szeroko uzasadniając swoje stanowisko. Wskaźnik szerokości elewacji frontowej wyznaczono dla budynku wysokiego od 25,00 do 40,00 m. Wartość ta nawiązuje do zabudowy w obszarze analizowanym i jest zgodna z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Organ ustalając dolną granicę nawiązał w tym zakresie do średniej dla budynków wielorodzinnych zlokalizowanych w obszarze analizowanym oraz do zabudowy wielorodzinnej w najbliższym sąsiedztwie (działka nr [...]). Jest to rozstrzygnięcie pozwalające zachować charakter zabudowy oraz umożliwi wpisanie się projektowanej inwestycji w zastany układ urbanistyczny. Jednocześnie wyraźnie wskazano, że budynek należy zlokalizować na dz. nr [...], [...], i [...], a zatem organ jednoznacznie determinuje inwestora co do przyszłego usytuowania planowanej zabudowy w jednej linii ze zbliżonymi co do gabarytów istniejącymi na działkach sąsiednich budynkami wysokimi. Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla budynku wysokiego wyniosła od 34 m do 35 m. Organ nawiązał do zabudowy wielorodzinnej bezpośrednio sąsiadującej, która jest charakterystyczna dla tego rodzaju zabudowy (działka nr [...]). Rozwiązanie takie również pozwoli zachować ład przestrzenny i zostało przez organ szeroko umotywowane. Ustalenie ww. parametrów pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa, a konkretne wartości parametrów urbanistycznych określono w sposób wyważony. Sporządzona w toku postępowania przed Organem I instancji analiza architektoniczno- urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ustalone warunki zabudowy nawiązują do zabudowy sąsiadującej; zabudowa objęta wnioskiem realizuje zasadę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Nie stoi w sprzeczności z przepisami określenie parametrów w wielkości od minimalnej do maksymalnej, gdyż takie rozwiązanie ułatwiające dostosowanie projektu budowlanego do decyzji o warunkach zabudowy zapewnia także zachowanie ładu architektonicznego, pod warunkiem jednakże odpowiedniego określenia tych wielkości ze wskazaniem przekonującej argumentacji (por. II SA/Kr 1290/10, II SA/Kr 1306/11). Ponadto ustalone w załączniku nr 1 do decyzji parametry urbanistyczne należy odczytywać w związku z załącznikiem nr 3, w którym w sposób jasny uzasadniono sposób ich wyliczenia. Zresztą zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno te obejmujące część tekstową wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej, jak również załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Załączniki graficzne do decyzji jak i do analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali. Należy zauważyć, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy stanowią jej integralną część, a w związku z tym parametry urbanistyczne oraz inne warunki zabudowy mogą być określane w załącznikach. Nie budzi ponadto wątpliwości, że osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów uczestniczyła w procesie orzeczniczym sporządzając analizę architektoniczną -urbanistyczną oraz projekt decyzji. Osoba ta wskazana jest również w samej decyzji kończącej postępowanie. Teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej, którą jest ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną, ul. [...], zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kategoria dostępu do drogi publicznej oznacza ustalenie dostępności komunikacyjnej na etapie decyzji o warunkach zabudowy, biorąc pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej i sytuacji, kiedy podmiot nie musi dysponować tytułem prawnym do nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie określonej decyzji. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego do korzystania z tej drogi. Dla ustalenia warunków zabudowy wystarczające jest wykazanie, że nieruchomość, dla której warunki te mają być ustalone położona jest przy drodze wewnętrznej połączonej z drogą publiczną. Spełniona jest również przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zakresie odpowiedniego uzbrojenia terenu. Trafnie wywodzi Wnioskodawca, że celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawne korzystanie z obiektów budowlanych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma obowiązku posiadania prawa do dysponowania terenem na cele budowlane, w tym dysponowania terenem na potrzeby budowy infrastruktury technicznej, a także komunikacyjnej. Projektowane uzbrojenie w zakresie obsługi komunikacyjnej zostało szeroko zweryfikowane przez Organ I instancji i odzwierciedlone w zaskarżonej decyzji (załącznik nr 1) poprzez szczegółowe wskazanie sposobu realizacji obsługi komunikacyjnej inwestycji. Wskazano między innymi na konieczność realizacji projektowanego zjazdu, powołano się na stosowną umowę nr [...] z dnia 7 lutego 2018 r. Ponadto inwestor został zobowiązany do rozbudowy ulicy [...] na podstawie tzw. decyzji ZRID, którego wydanie określa ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem przepisy te nie znajdują zastosowania na etapie ustalania warunków zabudowy. W toku postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie przedkłada się projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja nie narusza ponadto regulacji ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a w szczególności przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji środowiskowej, ponieważ planowane parametry inwestycji nie przekraczają wartości określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja organu I instancji zawiera także szczegółowe uwarunkowania w zakresie ochrony wód gruntowych. W decyzji wskazano w szczególności, że w przypadku odwodnienia wykopów budowlanych oraz odprowadzania wód z wykopów budowlanych może być wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego bądź zgłoszenia zgodnie z przepisami Prawa wodnego. Ponadto niedopuszczalna jest zmiana ukształtowania terenu, która doprowadzi do zakłócenia stosunków wodnych niekorzystnie wpływających na grunty sąsiednie, a w przypadku dokonywania zmian ukształtowania terenu w tym zakresie należy zastosować rozwiązania techniczne zabezpieczające przed niekorzystną zmianą stanu wód na gruntach sąsiednich. Na powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Strona skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na błędnym przyjęciu, że teren zamierzenia budowlanego ma dostęp do drogi publicznej; - art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 61 ust. 5 tej ustawy polegające na błędnym przyjęciu, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, w szczególności w wyniku umowy zawartej przez Wnioskodawcę; - art. 77 §1 kpa i art. 7 kpa polegające na braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez pominięcie i przemilczenie istotnych okoliczności wskazanych w odwołaniu Skarżącego od decyzji organu I instancji, co w rezultacie doprowadziło również do naruszenia przepisu art. 107 §3 kpa polegającego na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uznało za uzasadnione zarzutów Skarżącego przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; - art. 138 §1 pkt pkt 1 kpa, art. 6 kpa i art. 8 kpa polegające na nieprawidłowym i nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 23 października 2018 r. – zamiast uchylenia tejże decyzji ze względu na naruszenie ww. przepisów materialnych jak i przepisów postępowania i dalszego stosownego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 138 kpa. Wskazano, że nieruchomości zajęte pod drogę wewnętrzną - ul. [...] - należą do różnych właścicieli lub użytkowników wieczystych. Co istotne, między innymi działki ewidencyjne nr [...] i nr [...], stanowiące teren dojazdowy z nieruchomości planowanego zamierzenie budowlanego do drogi publicznej, a także lokalizacji wjazdu i zjazdu zamierzenia budowlanego, są w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej [...]księga wieczysta nr [...] z nieujawnionymi jeszcze podziałami, w wyniku których powstały obecne działki; księga wieczysta wskazana również w aktach sprawy organu I instancji). Podkreślenia wymaga, że droga wewnętrzna nazwana ul. [...] pozostaje w zarządzie ZlKiT tylko częściowo - w zakresie 7 z 12 działek łączących ul. [...] (droga publiczna) z terenem zamierzenia budowlanego. We wcześniejszym piśmie ZlKiT (bez daty), w którym przedstawiono negatywną opinię wniosku o ustalenie warunków zabudowy w sprawie, wskazano zaś, że konieczne jest uregulowanie stanu prawnego nieruchomości zagospodarowanych jako ul. [...]. ZlKiT nie mógł zatem wystarczająco dla wydania decyzji w l instancji - uzgodnić dostępu terenu zamierzenia budowlanego do drogi publicznej, gdyż nie był zarządcą całej drogi wewnętrznej. Organ l instancji nie wykazał zaś, by inne uzgodnienie nastąpiło. Podniesiono, że wnioskodawca nie musi dysponować tytułem prawnym do nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jednak nie można z tego wyprowadzać uzasadnienia dla twierdzenia, że wnioskodawca nie musi posiadać jakiegokolwiek uprawnienia do korzystania z drogi wewnętrznej, która ma zapewniać dostęp nieruchomości do drogi publicznej. Gdyby ustawodawca nie wymagał zapewnienia prawnego dostępu do drogi publicznej w czasie rozpatrywania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, to nie definiowałby dostępu do drogi publicznej w art. 2 pkt 14 ww. ustawy, wymagając ustanowienia odpowiedniej służebności drogowej. Takie uregulowanie byłoby bezcelowe, gdyż w każdym przypadku, po ustanowieniu warunków zabudowy, właściciel nieruchomości może uzyskać odpowiednią służebność drogi koniecznej podstawie art. 145 Kodeksu cywilnego. Tymczasem w niniejszej sprawie dostęp do drogi publicznej realizowany miałby być przez drogę wewnętrzną, do korzystania z której wnioskodawca nie miałby uprawnień. Według strony skarżącej wnioskodawca winien wykazać, a organy administracyjne ocenić i ustalić, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawne korzystanie z obiektów budowlanych. W toku postępowania administracyjnego uzyskana została opinia ZIKiT, który przedstawił negatywne stanowisko w zakresie infrastruktury i obsługi komunikacyjnej wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Zdaniem ZIKiT przyległy układ drogowy nie jest w stanie zapewnić bezpiecznej obsługi ruchu pieszego do terenu inwestycji oraz, że skrzyżowanie ulic [...] nie jest w stanie przenieść zwiększonych potoków ruchu; nadto ZIKiT nie jest zarządcą całej drogi wewnętrznej, prowadzącej do terenu planowanego zamierzenia budowlanego oraz wskazał na potrzebę uregulowania stanu prawnego nieruchomości zagospodarowanych jako ul. [...]. Późniejszym pismem z 8 lutego 2018 r. ZIKiT przedstawił pozytywną opinię zamierzenia budowlanego. Zmiana opinii ZIKiT wynikała z podpisania przez wnioskodawcę umowy nr [...] z dnia 7 lutego 2018 r. Również w tym piśmie ZIKiT wskazał szczegółowo na fakt, iż droga wewnętrzna prowadząca do terenu planowanego zamierzenia budowlanego jest tylko w części w zarządzie ZIKiT. W zarządzie ZIKiT pozostaje 7 z 12 działek wymienionego odcinka drogi wewnętrznej. Poza zarządem ZIKiT pozostają w szczególności działki nr [...] i nr [...], łączące teren zamierzenia budowlanego z drogą wewnętrzną, prowadzącą do drogi publicznej, stanowiące przedmiot prawa użytkowania wieczystego Spółdzielni Mieszkaniowej [...]". ZIKiT był więc uprawniony do podpisania umowy dotyczącej ewentualnej przebudowy lub rozbudowy drogi wewnętrznej (ul. [...] w zakresie nieruchomości pozostających w jego zarządzie. Takiego uprawnienia nie miał jednak w zakresie nieruchomości pozostających poza jego zarządem. Zdaniem strony skarżącej doszło do naruszenia przepisów art. 7 i 77 kpa, a w konsekwencji do naruszenia art. 107 §3 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostały bowiem wskazane przyczyny, z powodu których organ nie uznał za uzasadnione zarzutów Skarżącego przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto, w zakresie ochrony zieleni wskazano szczegółowo na regulacje przepisów ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, które to przepisy w czasie wydania decyzji organu I instancji już nie obowiązywały. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Oceny tej Sąd dokonuje uwzględniając stan prawny z daty wydania skarżonego aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Wynik sądowej kontroli zaskarżonej decyzji jest pozytywny. Żaden z zarzutów skargi nie jest uzasadniony. W szczególności zaś nie można skutecznie zakwestionować stanowiska organów co do tego, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Niewątpliwie ulica [...] nie jest drogą publiczną, a jedynie drogą wewnętrzną, zajmującą także kilka działek niestanowiących własności Gminy ([...], [...], [...]) oraz dwie działki obciążone służebnością na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" [...], [...]). Nie ma jednak racji skarżąca Wspólnota twierdząc, że taki prawny status ulicy [...] jest jednoznaczny z brakiem gwarancji dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 sierpnia 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ulica [...] bowiem jest wyasfaltowaną ulicą miejską, ogólnie dostępną dla każdego uczestnika ruchu drogowego, wkomponowaną w istniejący układ drogowy miasta. Łączy ze sobą kilka dużych dróg publicznych ( ul. [...], ul. [...], ul. [...]). Nikt też, w tym mogący mieć prawa do niektórych nieruchomości składających się na tę drogę, nie sprzeciwia się takiemu jej wykorzystaniu. Co więcej, zapewne z drogi tej korzystają także członkowie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. W tych warunkach przyjąć należy, że ulica [...] jest drogą wewnętrzną w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc zapewniającą należycie dostęp drogi publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 II OSK 370/15). Zwrócić także należy uwagę, że zawarta w dniu 7 lutego 2018 r. umowa dotycząca rozbudowy ulicy [...] (przedłożona na rozprawie sądowej) zobowiązuje inwestora do uzyskania i wykonania decyzji w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, co oznacza nie tylko to, że ulica [...] zostanie doprowadzona do stanu gwarantującego prawidłową obsługę komunikacyjną (art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ale też, że docelowo ma stać się drogą publiczną. Zgodnie zaś z treścią umowy wszelkie zobowiązania finansowe związane z realizacją inwestycji obciążać będą inwestora. Prawdą jest, że w pierwszym etapie inwestycja nie uzyskała pozytywnej opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportowej w K.. Brak uzgodnienia był podyktowany oceną, że "przyległy układ komunikacyjny nie jest w stanie zapewnić bezpiecznej obsługi ruchu pieszego do terenu inwestycji" (k.129 akt. adm.). Wskazanie, że nie wszystkie działki składające się na ulicę [...] pozostają w zarządzie ZIKiT stanowiło tylko informację i nie mogło przesądzić o braku prawnie zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej. W zakresie tej oceny bowiem kompetencje posiada organ rozstrzygający sprawę, a nie jednostka komunalna gminy na prawach powiatu. Jest oczywiste, że stanowiska ZIKiT w omawianym przedmiocie, po zawarciu umowy o realizację inwestycji drogowej ulec musiało zmianie, skoro w wyniku realizacji tejże inwestycji ma nastąpić poprawa warunków drogowych. Zmiana stanowiska zaś znalazłaś wyraz w pozytywnej opinii z dnia 8 lutego 2018 r. Rację ma skarżąca Wspólnota, że w załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji zamieszczono przepisy ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. w ich nieaktualnym brzmieniu, a błąd ten nie został naprawiony przez organ drugiej instancji. Nie jest to jednak na tyle istotne uchybienie, aby powodować miało konieczność uchylenia decyzji. Jest bowiem oczywiste, że o prawie do usunięcia drzew i obowiązku uzyskania stosownych pozwoleń lub dokonania zgłoszeń decydują obowiązujące przepisy ustawy o ochronie przyrody, a nie treść decyzji wz. Tak jak twierdzi strona skarżąca, w piśmie Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. z dnia 6 czerwca 2017r. podano, że z uwagi na istniejące ogrodzenie nie dokonano oględzin zachodniej części terenu inwestycji (za budynkiem [...]). W piśmie tym jednak nie stwierdzono, aby okoliczność ta miała wpływ na treść opinii. Nadto w analizie ta część terenu inwestycji została opisana, jako tereny drobnej zabudowy usługowej i potwierdza to powszechnie dostępna "mapa satelitarna". Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, mimo pewnych mankamentów, opracowane zostało prawidłowo. Wynika z niego, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę w całości i nie podzielił zarzutów odwołań. Nie ustosunkował się organ odwoławczy do zarzutu odwołania dotyczącego stanowiska Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska, to uchybienie jednak nie ma na tyle istotnego charakteru, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy więc stwierdzać, że zarzuty skargi nie są uzasadnione. Badając sprawę w zakresie wyznaczonym przepisem art. 135 ppsa, Sąd nie dopatrzył się uchybień mogących prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i podziela uwagi i oceny zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ramach postępowania dokonano analizy architektoniczno-urbanistycznej w prawidłowo wyznaczonym obszarze. Określone zaskarżoną decyzją parametry i wskaźniki planowanej zabudowy nie odbiegają od tych, którym odpowiadają znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie budynki wielorodzinne należące do skarżącej Wspólnoty. Zastosowane w ich zakresie odstępstwa od zasad uzasadniają wyniki analizy, a w szczególności różnorodność zabudowy znajdującej się w obszarze analizy. Decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy. Wskazać jedynie można na pewną niedbałość w sformułowaniach decyzji, w której organ posługuje się pojęciem "budynku wysokiego", chociaż po korekcie wniosku przez inwestora przedmiotem ustaleń jest tylko ten właśnie budynek, a nie-jak pierwotnie- dwa budynki (wysoki i niski). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.