II SA/Kr 619/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o na decyzję Wojewody z dnia 17 lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych: I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 760 zł ( siedemset sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w J. dokonała w dniu 26 października 2011 r. do Starosty [...] zgłoszenia zamiaru wykonania słupków stalowych na działce nr [...] i nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Z.. Zakres wykonanych robót określono jak: wykopanie otworów (ręczne), zalanie betonem, osadzenie [...] słupków stalowych o wysokości 1 metra nad poziomem terenu w rozstawie 1,5 metra. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2011 r. znak: [...] Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku i brakujących dokumentów w terminie do dnia 21 listopada 2011 r. Organ wskazał, że należy wyjaśnić, czy roboty budowlane polegające na wykonaniu słupków stalowych związane będą z budową ogrodzenia od strony drogi, czy wykonanie ww. słupków zlokalizowanych na części działki nr [...] stanowiącej jezdnię asfaltową użytkowaną jako droga dojazdowa nie ograniczy dojazdu do innych prywatnych nieruchomości oraz czy droga ta nie stanowi drogi pożarowej dla budynków znajdujących się na tym terenie. Do wniosku należało dołączyć zgodę zarządcy drogi na lokalizację słupków stalowych. W dniu 21 listopada 2011 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora dotyczące przedmiotowego postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku i brakujących dokumentów. Z treści tego pisma wynika, że słupki metalowe będą montowane na nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawcy, nie będzie to ogrodzenie, odległość tych słupków od zewnętrznej krawędzi jezdni wynosi nie mniej niż 6 metrów i nie będą one ograniczały dojazdu dla innych osób. Decyzją z dnia 22 listopada 2011 r. znak: [...], Starosta [...], na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wykonania słupków stalowych na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...] w Z.. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor nie wywiązał się w pełni z nałożonego postanowieniem z dnia 16 listopada 2011 r. obowiązku, gdyż nie przedłożył zgody zarządcy drogi uzgadniającej lokalizację słupków w odległości mniejszej niż 6 metrów od krawędzi jezdni. W piśmie inwestora z dnia 21 listopada 2011 r. udzielono informacji, że słupki stalowe zamontowane zostaną w odległości nie mniejszej niż 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni, jednakże z załącznika graficznego w postaci kopi mapy nie wynikało, że warunek ten został spełniony oraz nie wyjaśniono, czy nie wystąpią ograniczenia w dostępie dojazdu do innych prywatnych nieruchomości oraz czy droga, na której planuje się wykonanie ww. słupków nie stanowi drogi pożarowej dla budynków znajdujących się na tym terenie. Odwołanie od tej decyzji w terminie złożyła Spółka [...] sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7, art. 9, art. 107 K.p.a. oraz naruszenie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ I. instancji nie prowadził postępowania celem wyjaśnienia istnienia drogi wewnętrznej na nieruchomości odwołującej się Spółki. Ta właśnie droga wewnętrzna nie jest ani dojazdem dla nikogo innego poza odwołującą się Spółką, ani też nie jest drogą pożarową. Dalej odwołująca się Spółka wskazała, że skoro organ I. instancji miał dalsze wątpliwości co do zgłoszenia, to zamiast wnoszenia sprzeciwu, winien ponownie zwrócić się do strony o ich wyjaśnienie. Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiednio wskazanej podstawy prawnej, a to poprzez pominiecie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Jeżeli z powodu braku uzgodnienia z zarządcą drogi Starosta [...] wniósł sprzeciw, to zobowiązany był wskazać na podstawę prawną wymagania owego uzgodnienia. Zarzucono ponadto, że bezpodstawnie Starosta domagał się wyjaśnienia, czy na działce odwołującej się Spółki jest ustanowiona służebność, czy jest tam droga pożarowa bądź usytuowanie słupków na takiej drodze ograniczy dojazd dla innych podmiotów. Podstawą do stawiania takich pytań nie jest art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego. Obowiązkiem organu było tylko dokonanie oceny zgodności z prawem projektowanej inwestycji oraz zgodności z przepisami technicznymi. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 17 lutego 2012 r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję decyzji Starosty [...] z dnia 22 listopada 2011 r., znak: [...], wnoszącą sprzeciw na wykonanie słupków stalowych na działkach nr ewid. [...] i [...] obr. [...] w Z.. W uzasadnieniu organ II. instancji podał, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, którego treść przytoczył. Wyjaśniono, że organ I. instancji wskazał wprawdzie błędnie jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, ale postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011 r. Starosta [...] sprostował ww. omyłkę. Na postanowienie to zażalenie złożył inwestor. Organ odwoławczy prowadzi postępowanie w związku z ww. zażaleniem. Organ stwierdził, że inwestor nie udzielił żądanych wyjaśnień i nie uczynił zadość postanowieniu Starosty [...] o uzupełnieniu braków zgłoszenia z dnia 16 listopada 2011 r. Inwestor – Spółka [...] sp. z o.o. zgłosiła zamiar inwestycyjny polegający na wykonaniu niepołączonych ze sobą słupków stalowych o wysokości 1 metra w rozstawie co 1,5 metra. Starosta [...] mając wątpliwości co do przedmiotu zgłoszenia wezwał inwestora między innymi o wyjaśnienie, czy planowane do realizacji zamierzenie polegać będzie na wykonaniu ogrodzenia od strony drogi. Jednocześnie tamtejszy organ poinformował wnioskodawcę o treści art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na powyższe Spółka [...] sp. z o.o. wyjaśniła, że w treści zgłoszenia oraz na załącznikach graficznych opisano szczegółowo co inwestor zamierza zamontować w granicach własnej działki. Tym niemiej ani z treści zgłoszenia, ani z pisma stanowiącego uzupełnienie wniosku nie wynika, że inwestor zamierza zrealizować roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę podlegające zgłoszeniu. Wskazano, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego budowa ogrodzeń nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a w przypadkach wymienionych w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego budowa ogrodzeń wymaga zgłoszenia. Organ podniósł, że Spółka [...] sp. z o.o. mimo pouczenia przez Starostę [...] o treści przepisu 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i wezwania przez tamtejszy organ do uzupełnienia wniosku w zakresie udzielenia wyjaśnień, czy planowane do realizacji zamierzenie polegać będzie na wykonaniu ogrodzenia od strony drogi nie udzieliła stosownych wyjaśnień. Inwestor nie napisał, że zamierza wybudować ogrodzenie od strony drogi tylko, że zamierza zamontować słupki w granicach własnej działki. Podano, że w Prawie budowlanym brak jest definicji pojęcia ogrodzenie. Dlatego należy przyjąć definicję ze słownika języka polskiego: "konstrukcja otaczająca jakiś teren, np. płot, siatka lub mur, utrudniająca wejście lub wyjście" (Wielki Słownik Języka Polskiego PAN, wersja elektroniczna). W ocenie organu odwoławczego posadowionych na gruncie słupków, niepołączonych ze sobą, znajdujących się w rozstawie co 1,5 metra nie można uznać za konstrukcję utrudniającą wejście lub wyjście czyli ogrodzenie. Skoro Inwestor nie określił swojego zamierzenia jako ogrodzenie, to tym bardziej organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą dokonać takiej kwalifikacji tego zamierzenia. Odpowiadając na zarzuty odwołującego wyjaśniono, że bezspornym jest, że postępowanie w sprawie zgłoszenia ma charakter uproszczony w stosunku do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i w związku z tym, wnioskodawca może przedkładać odręczne szkice i nie można wymagać od wnioskodawcy profesjonalnej dokumentacji projektowej. Jednakże nie zwalnia to inwestora z obowiązku przedkładania informacji dotyczących planowanej inwestycji np. określenia odległości. Organ stwierdził, że skoro zamierzenie nie stanowi ogrodzenia i nie można go zakwalifikować do żadnych innych obiektów lub robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, należało wnieść sprzeciw w sprawie przedmiotowego zgłoszenia. W dniu 19 marca 2012 r. Spółka [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez radcę prawnego M. S., wniosła za pośrednictwem Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 lutego 2012 r., znak: [...]. Zakwestionowanej decyzji zarzucono: 1) naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez zatwierdzenie przez organ II. instancji postanowienia nakładającego na Spółkę [...] w sposób bezzasadny obowiązki, które nie wynikają z obowiązujących przepisów prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wadliwe postanowienie stanowiło podstawę wydania decyzji Starosty oraz utrzymania jej w mocy decyzją Wojewody; 2) naruszenie przepisów postępowania art. 77 § 1 K.p.a. - poprzez nierozpatrzenie przez organy obu instancji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, w tym pominięcie analizy informacji dotyczących miejsca i funkcji planowanej budowy słupków, wynikających ze zgłoszenia Spółki [...] z dnia 25 października 2011 r. oraz wyjaśnień inwestora złożonych w wykonaniu postanowienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnego zakwalifikowania budowy słupków do robót budowlanych, podlegających procedurze uzyskania pozwolenia na budowę, a nie zgłoszeniu, jak również do przyjęcia, że inwestor nie wykonał postanowienia; 3) naruszenie przepisów postępowania art. 107 § 1 i 3 K.p.a. - poprzez błędne uzasadnienie skarżonej decyzji, w szczególności przez niewskazanie przyczyn, dla których organ II. instancji pominął wyjaśnienia skarżącej Spółki i dowody przedłożone przez Spółkę [...] w toku postępowania (np. dotyczące miejsca lokalizacji słupków, w tym ich odległości od drogi), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnego uznania, że skarżąca Spółka nie udzieliła żądanych wyjaśnień i nie uczyniła zadość postanowieniu, skutkując utrzymaniem w mocy sprzeciwu; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) poprzez błędne uznanie przez organ II. instancji, że budowa konstrukcji składającej się z niepołączonych ze sobą słupków stalowych, której funkcją jest ograniczenie dostępu do nieruchomości, w szczególności wjazdu na jej teren - nie stanowi ogrodzenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uznania przez organ, że zamierzona przez skarżącą Spółkę budowa słupków wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a przez to do utrzymania w mocy wadliwej decyzji Starosty; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) - poprzez uznanie przez organ II. instancji, że Spółka [...] miała obowiązek uzgodnienia z zarządcą drogi budowy słupków w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, mimo wyraźnego oświadczenia inwestora o zamiarze posadowienia słupków w odległości większej niż 6 metry od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnej oceny, że skarżąca Spółka nie uczyniła zadość postanowieniu, skutkując utrzymaniem w mocy sprzeciwu; 6) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego - przez zażądanie od Spółki [...] innych informacji lub dokumentów niż wymienione w tym przepisie, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uznania przez organy obu instancji, że Spółka [...] nie wykonała postanowienia, skutkując wydaniem decyzji Starosty i utrzymaniem jej w mocy decyzją Wojewody; 7) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego - poprzez wyznaczenie Skarżącemu zbyt krótkiego terminu, tj. do dnia 21 listopada 2011 r. (poniedziałek), na uzupełnienie zgłoszenia budowy słupków stalowych na nieruchomości, który to obowiązek został nałożony na Spółkę [...] postanowieniem wydanym w dniu 16 listopada 2011 r. (środa), co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiło Spółce [...] realne pozyskanie ewentualnych zgód, pozwoleń, opinii bądź rysunków sporządzonych przez uprawnionego geodetę lub architekta (skoro organ uznał za niewystarczające odręczne szkice i wyjaśnienia skarżącej Spółki złożone w zgłoszeniu i piśmie z dnia 17 listopada 2011 r.). W związku z powyższym skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 29 Prawa budowlanego, jakoby ten przepis dotyczący budowy ogrodzeń nie znajdował zastosowania w tej sprawie. To bowiem na organach administracji ciąży obowiązek kwalifikacji zgłaszanych robót budowlanych, a nie na inwestorze. Organy nie uwzględniły funkcji, jaka mają pełnić przedmiotowe słupki metalowe. W ocenie skarżącej Spółki tak umiejscowione słupki mają na celu utrudnienie korzystania z nieruchomości Spółki. Przez bowiem działki skarżącego przechodzą chodniki i jezdnia betonowa, korzystają z nich osoby trzecie i na takie korzystanie skarżąca Spółka nie wyraziła zgody. Parkują tam także samochody. Przedmiotowe słupki pełnią funkcje ogrodzenia ponieważ uniemożliwiają a przynajmniej znacząco utrudniają korzystanie z nieruchomości skarżącej Spółki. Wskazano, że błędnie uznał organ odwoławczy, że to skarżąca Spółka nie udzieliła informacji co do zamierzenia inwestycyjnego. W piśmie z dnia 17 listopada 2011 r. wyraźnie wskazano, że słupki te będą lokalizowane w odległości nie mniejszej niż 6 metrów od krawędzi jezdni. Tą okoliczność całkowicie pominął organ odwoławczy, a ta okoliczność przesądza o braku obowiązku uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na lokalizowanie tych słupków. Sam szkic sytuacyjny lokalizowania słupków ma charakter odręczny i nie można mu przypisywać rozstrzygającego znaczenia co do odległości słupków od krawędzi jezdni. Tym samym nie było podstaw do wnoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Błędem organów było wymaganie od wnioskodawcy wyjaśnienia kwestii obciążenia jego nieruchomości prawami na rzecz osób trzecich, skoro wnioskodawca jest właścicielem tych nieruchomości. Nie wskazano nawet jakie to dokumenty winny potwierdzać brak praw innych osób do korzystania z nieruchomości skarżącej Spółki. Ponadto wyznaczony stronie termin do uzupełnienia zgłoszenia był zbyt krótki, bo nakładał, między innymi obowiązek uzyskania zezwolenia od zarządcy drogi do dnia 21 listopada 2011 r., a samo postanowienie nakładające ten obowiązek zostało prawidłowo doręczone dopiero 21 listopada 2011 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu swoje decyzji z dnia 17 lutego 2012 r. znak: [...]. Dodatkowo wyjaśniono, że termin określony w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia wniosku i brakujących dokumentów jest terminem, którego długość określa organ. Skarżący mógł zatem wstąpić do organu o przedłużenie terminu, celem wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w skrócie jako "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, określone są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Podstawową kwestią podlegająca ocenie w tej sprawie jest zajęcie przez Sąd stanowiska co do legalności wydania w tej sprawie sprzeciwu dla zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na osadzeniu na trwale słupów metalowych na działkach strony skarżącej. W ocenie organów administracji, a w szczególności Wojewody [...] zgłoszony zamiar inwestycyjny objęty jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę i nie może być zaliczany do ogrodzeń. Strona przeciwna uważa zaś, że inwestycja polegająca na trwałym osadzeniu słupów metalowych o wysokości 1 metra i w rozstawie co 1,5 metra ma pełnić funkcję ogrodzenia. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), nie jest wymagane pozwolenie na budowę dla realizacji inwestycji polegającej na wybudowaniu ogrodzenia. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "ogrodzenie". Także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) nie definiuje tego pojęcia, aczkolwiek zawierają cały rozdział (rozdział 9) regulujący ogrodzenia. Tym samym definiując taką inwestycję jaką jest ogrodzenie, należy przede wszystkim ustalić jej cel. Jeżeli bowiem podstawowy celem realizacji danej inwestycji jest otoczenie całości lub części nieruchomości poprzez wykonanie robót budowlanych w wyniku których powstaje jakaś budowla i ma to na celu przede wszystkim ochronę lub ograniczenie terenu nieruchomości przed dostępem osób trzecich nie mających prawa dostępu na teren danej nieruchomości, to taką inwestycję należy traktować właśnie jako ogrodzenie. Nie ma istotniejszego znaczenia, w jaki sposób taka inwestycja powstaje czy też z jakich materiałów jest ona wykonywana. Ogrodzeniem może być np. mur, siatka stalowa unieruchomiona na słupach, ale także i same słupy zlokalizowane w określonej od siebie odległości. Również nie ma przesądzającego znaczenia okoliczność, że w ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej dany typ ogrodzenia może tylko częściowo spełniać swoją podstawową funkcję, ponieważ nie spowoduje radykalnego ograniczenia w przemieszczaniu się np. ludzi. Oczywiście nie można uznać za ogrodzenie takiej budowli, która co do zasady pełni inną funkcję niż tylko ograniczanie przed dostępem na dany teren, a jej funkcja podstawowa jest odmienna. Przykładowo nie będzie ogrodzeniem mur oporowy, czy też dom mieszkalny posadowiony w granicy działki i to niezależnie od tego, że przykładowo wskazane obiekty także pełnią funkcję ograniczania dostępu na dany teren. Ich podstawowa funkcja jest zupełnie inna. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że zawarta w zgłoszeniu inwestycja polegająca na wykonaniu słupów metalowych o określonej wysokości i odległości między nimi powinna być uznana w okolicznościach tej sprawy jako ogrodzenie. Takie stanowisko od początku zajmował inwestor wskazując, że mają te słupy chronić przed dostępem terenu inwestora dla parkujących tam nielegalnie pojazdów. W ocenie Sądu nie jest to wyjątkowo przypadek, w którym inwestor tak właśnie ogranicza dostęp do terenu swoje działki. Tym samym błędne dokonanie kwalifikacji zgłoszonego zamierzenia skutkowało wydaniem przez oba organy nieprawidłowych decyzji. Rację ma strona skarżąca podnosząc, że także domaganie się zezwolenia zarządu drogi publicznej na realizację przedmiotowej inwestycji było niezasadne. Skoro inwestor wyraźnie oświadczył, że słupki te stanowiące ogrodzenie będzie lokalizował w odległości nie mniejszej niż 6 metrów, a na dołączonym rysunku wskazał na odległości większe niż 6 metrów, to sama wątpliwość organu, czy rzeczywiście te słupki będą w takiej odległości w praktyce wykonywane nie mogła uzasadniać wniesienia sprzeciwu. Czym innym jest bowiem zgłoszenie zamiaru wykonania określonej inwestycji, a czym innym jej faktyczne wykonanie i faktyczne usytuowanie. Skoro w wykonaniu postanowienia Starosty [...] z dnia 16 listopada 2011 r. inwestor wyraźnie oświadczył, że te słupki nie przekroczą odległości 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni, to nie było podstaw do kwestionowania tego oświadczenia tylko z tego powodu, że na dołączonym rysunku odległości te były zaznaczone jako ponad 6 metrów (< 6), ale mogły one nie być precyzyjnie narysowane. Gdyby Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu to nie oznaczałoby w okolicznościach tej sprawy, że zgodził się na wykonanie ogrodzenia w odległości mniejszej niż 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w związku z błędnym zakwalifikowaniem zgłoszonej inwestycji i brakiem należytego rozpoznania zgromadzonego materiału dowodowego, organy obu instancji naruszyły i przepisy postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji naruszyły także prawo materialne polegające na przyjęciu błędnej kwalifikacji zgłoszonej inwestycji jako innej budowli niż ogrodzenie, nie kwalifikując przy tym, co to za budowla. Stanowiło to naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego i to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Tym samym w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zobowiązany jest na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylić zaskarżone decyzje. Wstrzymanie wykonywania zaskarżonej decyzji Sąd oparł o treść art. 152 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej koszty postępowania obejmujące kwotę uiszczonego wpisu sądowego, koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika będącego radcą prawnym oraz zwrot kwoty opłaty za udzielenie pełnomocnictwa.