II SA/Kr 62/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Decyzją nr [...] z dnia 23 czerwca 2015 r., znak: [...] w oparciu o art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U z 2013 poz. 1409 z późn. zm., dalej: u.p.b.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał inwestorowi - Gminie [...] - wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanej drogi o długości 73 m, szerokości 3 m o nawierzchni asfaltowej na terenie działki nr [...] wzdłuż działek na [...] i [...] w miejscowości B., gm. [...]. Odwołanie od decyzji wniosła Gmina [...] działająca przez Burmistrza, zarzucając jej naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 12, art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez bezzasadne przyjęcie, że wykonywanie robót budowlanych przy budowie drogi o powierzchni asfaltowej wymagało uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, a także naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 21 grudnia 2015 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 u.p.b. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 18 września 2014 r. przeprowadzono czynności kontrolne na dz. nr [...] w miejscowości B., gm. [...]. W protokole stwierdzono: na działce nr [...] od strony dz. nr [...] na długości 73 m i szerokości 3 m istnieje droga o nawierzchni asfaltowej. Pobocze obsypane kruszywem szer. 0,5 m. Załączono dokumentację zdjęciową. W aktach sprawy zalega kopia zgłoszenia modernizacji - remontu odcinka drogi wewnętrznej dojazdowej do gruntów rolnych "[...]" w B. w km 0+390-0+660. (...) Zakres robót związanych z remontem ww. odcinka drogi obejmuje wykonanie robót polegających na remoncie drogi na odcinku dl. 270 mb w istniejącym jej przebiegu poprzez: - remont warstw konstrukcyjnych tj. dolnej i górnej warstwy podbudowy - remont nawierzchni z mieszanki mineralno- asfaltowej - remont nawierzchni na zjazdach i placu manewrowym - remont odwodnienia drogi (udrożnienie rowu), - uzupełnienie i utwardzenie poboczy. Parametry techniczne: jezdnia szerokości 3,00 m, pobocza 0,50 m. Za pismem z dnia 15 października 2014 r., znak: [...], Burmistrz Miasta [...] poinformował, że budowa drogi na działce [...] jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu na cele komunikacyjne. W dniu 10 grudnia 2014 r. W. T. przedłożył do akt PINB kserokopie zdjęć lotniczych wykonanych w obrębie działek [...] i [...] w miejscowości B.. PINB w dniu 10 grudnia 2014 r. uwierzytelnił kserokopie tych zdjęć. Ponadto w aktach sprawy zalegają dwa wydruki z nośnika pamięci udostępnionego przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej: ortofotomapy z 2009 r. i fotogrametrycznego zdjęcia lotniczego z 20 maja 2012 r. znajdujące się na kartach nr 63 i 64 akt PINB. Postanowieniem nr [...] z dnia 5 stycznia 2015 r., znak: [...] w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b., PINB nakazał wstrzymać roboty budowlane prowadzone przy budowie drogi z uwagi na ich prowadzenie bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz nałożył obowiązek przedłożenia wskazanych dokumentów do 30 kwietnia 2015 r. celem przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Pismem z dnia 25 marca 2015 r., znak: [...], Burmistrz [...] zwrócił się do PINB z wnioskiem o przedłużenie terminu do przedłożenia wskazanych dokumentów do dnia 31 grudnia 2015 r., jednakże wobec braku reakcji strony na wezwanie przez organ do złożenia wyjaśnień, PINB postanowieniem nr [...] z dnia 28 maja 2015 r., znak: [...] odmówił zmiany własnego postanowienia nr [...] z dnia 5 stycznia 2015 r., znak: [...], a następnie ze względu na niewykonanie obowiązków wskazanych w postanowieniu wydał decyzję o nakazie rozbiórki drogi. Organ odwoławczy uznał za prawidłowy przyjęty przez PINB krąg stron postępowania, który pozostał tożsamy w postępowaniu odwoławczym przed WINB. Za strony uznano Inwestora - Gminę [...] oraz właścicieli działki nr [...] w B. – E. T. i W. T.. Dalej wyjaśniono, że droga stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Oraz obiekt liniowy w rozumieniu art. 3 pkt 3a u.p.b. Dla tej klasyfikacji nie ma znaczenia fakt, że przedmiotowa droga nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 z późn. zm.). Zgodnie z treścią zgłoszenia z dnia 3 czerwca 2014 r. złożonego do Starostwa Powiatowego w [...] w dniu 6 czerwca 2014 r. przez Burmistrza [...], planowane roboty budowlane określono, jako modernizacja - remont odcinka drogi wewnętrznej dojazdowej do gruntów rolnych "[...] " w B. w km 0+390 - 0+660. Tymczasem analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że w rzeczywistości wykonano nową budowlę o nawierzchni asfaltowej, pobocza obsypano żwirem. Podczas kontroli w dniu 18 września 2014 r. pracownicy PINB stwierdzili: na działce nr [...] od strony dz. nr [...] na długości 73 m i szerokości 3 m istnieje droga o nawierzchni asfaltowej, pobocza obsypano kruszywem szer. 0,5 m. Z kolei materiał dowodowy wskazuje, że poprzednia forma drogi była charakterystyczna dla drogi gruntowej. Według przedłożonej przez E. T. kopii mapy zasadniczej, droga ta oznaczona była symbolem: "j.z. sz.2.0" (czyli jezdnia zielona). Również kopia mapy ewidencyjnej posiadająca pieczęć o treści: "oświadcza się zgodność niniejszej kopii z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego" przekazana przez Starostę [...] za pismem z dnia 15 października 2014 r., znak: [...] w zakresie dz. [...] opatrzona jest tym samym zapisem tj. "dr. j.z. sz.2.0". Ponadto PINB pozyskał do akt sprawy uwierzytelnione za zgodność z oryginałem zdjęcia lotnicze dla przedmiotowej działki nr [...] z lat 1997, 2003 i 2012, z których również wynika, iż wzdłuż działek nr [...] i [...] nie istniała droga w obecnej formie. Uprzednio w tym miejscu nie było drogi utwardzonej. Ponadto w odwołaniu strona wskazała: "Strona skarżąca w okresie od dnia 19.08.2014 r. do dnia 15.08.2014 r. wykonała budowę obiektu budowlanego tj. drogi o długości 73 m, szerokości 3 m o nawierzchni asfaltowej na terenie działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości B. Gm. [...]". Mając na uwadze te ustalenia przyjęto, że dopiero całość czynności wykonanych przez inwestora doprowadziła do powstania drogi, bez zgody organu administracji architektoniczne - budowlanej. Zgodnie z orzecznictwem, remontem nie są roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i budowie obiektu nowego, nawet jeśli budowa polega na odbudowie obiektu istniejącego z ewentualnym wykorzystaniem materiałów pozostałych po rozbiórce obiektu dotychczasowego. W przypadku remontu musi bowiem istnieć remontowany obiekt, a remont polega na wymianie jedynie poszczególnych elementów i zastąpieniu ich nowymi. WINB w pełni podzielił kwalifikację robót budowlanych wykonanych przez inwestora, dokonaną przez organ I instancji. Nie można również wykonanych robót zakwalifikować jako remontu istniejącego obiektu budowlanego lub przebudowę drogi. Nawet jeśli w tym miejscu istniała nieutwardzona droga polna czy leśna to poprzez nawiezienie żwiru a następnie utwardzenie czyli przystosowanie jej do przejeżdżania i przechodzenia inwestor wykonał obiekt budowlany w rozumieniu omawianych przepisów. Sama droga gruntowa niczym nie utwardzona nie jest obiektem budowlanym, który można by poddać remontom. Zatem zasadnie organ I instancji prowadził postępowanie w trybie art. 48 u.p.b. W konsekwencji, postanowieniem z dnia 5 stycznia 2015 r., nałożono na inwestora drogi zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B., obowiązek przedłożenia niezbędnych do legalizacji dokumentów zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b., a następnie nakazał rozbiórkę drogi. Jak wyjaśnił organ II instancji decyzja rozbiórkowa została wydana, jako konsekwencja niewypełnienia przez inwestora obowiązku nałożonego przez organ I instancji po wdrożeniu procedury legalizacyjnej. Decyzję organu II instancji zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie gmina [...], zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w tym w szczególności czy droga, której przebudowy dokonano była nowa, czy tez nie. Zarzucono również naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 12, art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. poprzez dowolne przyjęcie, że wykonanie robót budowlanych przy budowie drogi o nawierzchni asfaltowej wymagało uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia, czym podważono stanowisko Starosty [...] uznającego, że budowa drogi nie wymaga pozwolenia na budowę, a także naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez pominięcie roli organu administracji architektoniczno - budowlanej, właściwego do wnoszenia sprzeciwu jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że strona skarżąca w okresie od dnia 19.08.2014 r. do dnia 15.09.2014 r. wykonała przebudowę obiektu budowlanego tj. istniejącej drogi żwirowej o długości 73 m i szerokości 3 polegającą na położeniu nawierzchni asfaltowej oraz z wymiany podbudowy na terenie działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości B.. Przed rozpoczęciem robót budowlanych strona skarżąca, jako inwestor przedmiotowej drogi żwirowej, uznając roboty budowlane za przebudowę przedmiotowej drogi, wystąpiła do Starosty [...] ze zgłoszeniem o zamiarze rozpoczęcia realizacji inwestycji. Zgłoszenie to zostało złożone w Starostwie Powiatowym w [...] w dniu 06.06.2014 r. Pismem z dnia 11.06.2014 r. Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu, co do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie strony skarżącej nie doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego, z których wynikałby obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego (drogi). Powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na zdjęcie lotnicze przesłane przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W., z których wynikałoby, że na terenie działki nr [...] nie są widoczne ślady drogi należy uznać za chybione. Jest to dowolna ocena dowodu, która nie ma uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zdjęcie lotnicze są niedoskonałe o małej rozdzielczości, przez co są nieczytelne. Bez posłużenia się opinia biegłego z zakresu interpretacji zdjęć lotniczych dla potrzeb ustalenia granic działek ewidencyjnych oraz sposobu ich użytkowania, czyni ten dowód niewiarygodny. Przedmiotowa droga znajduje się w dolinie rzeki [...]. Była utwardzona żwirem, a tym samym była drogą zieloną porośniętą trawą, co wynikało z niniejszego jej użytkowania przez pojazdy. Z tych też względów uznanie zdjęć lotniczych, jako dowodu potwierdzającego brak drogi narusza art. 7, 77 § 1 KPA poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja narusza art. 29 ust. 2 pkt 12 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez dowolne przyjęcie, że wykonywanie robót budowlanych przy budowie drogi o nawierzchni asfaltowej wymagało uzyskania przez stronę skarżącą pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia, czym podważono stanowisko Starosty [...], który potwierdził, że przebudowa drogi (modernizacja - remont) nie wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie dróg. W przedmiotowej sprawie doszło do zmiany parametrów technicznych i użytkowych istniejącego obiektu budowlanego. Jest zatem całkowicie chybiony pogląd, że doszło do wybudowania nowej drogi. Podkreślono, że w zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 30 ust 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Zlekceważono kompetencje organu administracji architektoniczno - budowlanej (Starosty [...]) do ustawowego uprawnienia wnoszenia sprzeciwu, jeśli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem wydania pozwolenia na budowę. Żaden przepis prawa nie daje uprawnienia organom nadzoru budowlanego do kontroli stanowiska organu administracji architektoniczno - budowlanej właściwego do wnoszenia sprzeciwu. Tego rodzaju działania zdaniem strony skarżącej naruszają konstytucyjną zasadę państwa prawa. Strona skarżąca otrzymując od Starosty [...] stanowisko, że modernizacja - remont przedmiotowej drogi nie wymaga pozwolenia na budowę w ramach zaufania do instytucji państwowych nie była zobowiązana do ubiegania się o pozwolenia na budowę. Nie stało również nic na przeszkodzie, aby organ administracji architektoniczno - budowlanej dokonał kontroli w ramach posiadanych kompetencji, czy w przedmiotowej sprawie wystarczy zgłoszenie robót budowlanych, czy należy ubiegać się o pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Kontrolując zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia powyższych zasad Sąd doszedł do przekonania, że skarga jako nieuzasadniona musiała podlegać oddaleniu, bowiem jej zarzuty są całkowicie bezzasadne, natomiast zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Strona skarżąca popada w sprzeczność używając dla określenia wykonanych przez siebie robót budowlanych zamiennie określeń "przebudowa" i "remont", podczas gdy każde z tych określeń ma odmienny zakres znaczeniowy. Zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W myśl art. 3 pkt 8 pod pojęciem remontu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W obu przypadkach musi jednak istnieć obiekt budowlany, na którym prace budowlane polegające na remoncie albo przebudowie zostaną wykonane. W niniejszej sprawie taki obiekt nie istniał. Wynika to również z treści skargi, gdzie zarzucono "naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 12, art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. poprzez dowolne przyjęcie, że wykonanie robót budowlanych przy budowie drogi o nawierzchni asfaltowej wymagało uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia". W innym miejscu skargi w odniesieniu do drogi istniejącej przed wykonaniem przedmiotowych robót budowlanych napisano: "Była ona utwardzona żwirem, a tym samym była drogą zieloną porośniętą trawą (...)". Droga może być albo utwardzona żwirem, albo porośnięta trawą, istnienie jednego z tych dwóch rodzajów nawierzchni wyklucza możliwość jednoczesnego istnienia drugiego rodzaju nawierzchni. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że przed wykonaniem robót budowlanych będących przedmiotem postępowania na terenie działki nr [...] wzdłuż działek nr [...] i [...] istniała droga gruntowa. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie całkowicie podziela ocenę materiału dowodowego przeprowadzoną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Wydruki ze strony internetowej Geoportalu, zdjęcia lotnicze, a także oznaczenie drogi na mapie zasadniczej i ewidencyjnej jako "jezdnia zielona" potwierdzają, że przed rozpoczęciem przedmiotowych robót budowlanych nie istniał na tym terenie żaden obiekt budowlany będący drogą. Sąd nie podziela zarzutów dotyczących nieczytelności zdjęć lotniczych i konieczności powołania biegłego celem ich interpretacji. Zdjęcia są czytelne, nie wymagają specjalistycznej wiedzy, "gołym okiem" widać, że na przedmiotowym terenie rosła wcześniej trawa, bardzo słabo widoczne są ślady użytkowania, jako szlaku drożnego, teren jest niemal jednolicie porośnięty trawą. Nie można, więc zgodzić się z zarzutami naruszenia przez organy administracyjne przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie "czy droga, której przebudowy dokonano była nowa, czy też nie". Prawidłowo ustalono, że na tym terenie istniała jedynie droga gruntowa. W przypadku drogi gruntowej, nieutwardzonej, porośniętej trawą nie sposób w ogóle mówić o obiekcie budowlanym, który mógłby podlegać remontowi bądź przebudowie, a zatem słusznie przyjęto, że wykonane przez inwestora roboty budowlane stanowiły budowę nowego obiektu budowlanego i zgodnie z art. 28 ust. 1 wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Strona skarżąca zarzuca, że prowadząc przedmiotowe postępowanie organ nadzoru budowlanego zakwestionował stanowisko organu administracji architektoniczno - budowlanej tj. Starosty [...] - jak pisze skarżący - "że budowa drogi nie wymaga pozwolenia na budowę". Odpowiadając na ten zarzut należy w pierwszym rzędzie zbadać treść zgłoszenia z dnia 3 czerwca 2014 r. Obejmowało ono "modernizację - remont odcinka drogi wewnętrznej dojazdowej do gruntów rolnych", zlokalizowanej m. in. na działce nr [...]. W zgłoszeniu zapisano: "w wyniku remontu nastąpi odtworzenie stanu pierwotnego drogi (...) bez zmiany charakterystycznych parametrów tj. szerokości oraz przebiegu", w miejscu i o wymiarach obiektu zniszczonego. Tymczasem, jak już stwierdzono, na działce nr [...] nie istniał obiekt budowlany będący drogą, a więc nie mógł on zostać zniszczony ani odtworzony. Nie można w żaden sposób zgodzić się ze skarżącym, iż "doszło do zmiany parametrów technicznych i użytkowych istniejącego obiektu budowlanego. Jest zatem całkowicie chybiony pogląd, że doszło do wybudowania nowej drogi". Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nadzoru budowlanego zlekceważenia kompetencji organu administracji architektoniczno - budowlanej (Starosty [...]) tj. uprawnienia do wniesienia sprzeciwu. Przedmiotem zgłoszenia był remont istniejącego obiektu budowlanego, zniszczonego na skutek ulewnych deszczów. To, że inwestor wykonał całkiem inne roboty budowlane niż objęte zgłoszeniem nie może obciążać organu administracji architektoniczno - budowlanej. Nie można również oczekiwać od niego, że będzie weryfikował treść zgłoszenia, co do zakresu planowanych robót budowlanych, co sugeruje skarżący. Oznaczałoby to, że w przypadku wpłynięcia zgłoszenia organ administracji musiałby przeprowadzać oględziny celem zweryfikowania, czy treść zgłoszenia jest zgodna z aktualnym stanem faktycznym na nieruchomości, a następnie wnosić sprzeciw nie od zgłaszanych, lecz od zamierzonych przez inwestora robót budowlanych. Jest to oczywiście sprzeczne z istotą postępowania zgłoszeniowego, w którym organ administracji związany jest treścią zgłoszenia i tylko w tym zakresie może zająć stanowisko. Z treści pisma Starosty z dnia 11 czerwca 2014 r. wynika, że remont obiektów liniowych uszkodzonych w wyniku działania żywiołu nie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Organ ten w żaden sposób nie wypowiedział się na temat budowy nowej drogi, bo też nie to było przedmiotem zgłoszenia. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że działał "w ramach zaufania do instytucji Państwowych", skoro wykonał roboty budowlane wykraczające poza granice zgłoszenia. Organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły zakres wykonanych robót budowlanych, właściwie uznały, że wymagały one uzyskania pozwolenia na budowę i wreszcie prawidłowo przeprowadziły postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Po nałożeniu obowiązków wynikających z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy inwestor nie podjął żadnych działań celem zalegalizowania budowy drogi. Jedynie zwrócił się o przedłużenie terminu na dostarczenie wymaganych dokumentów, ale już mimo wezwania PINB nie złożył w tym zakresie wyjaśnień. Dlatego zasadne było wydanie postanowienia odmawiającego przedłużenia terminu, a następnie nakazu rozbiórki. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji legalizacja samowolnie wykonanych robót budowlanych jest tylko prawem, a nie obowiązkiem inwestora. W tym celu należy spełnić warunki i przejść procedurę wskazaną w art. 48 - 49 ustawy Prawo budowlane. Jeżeli inwestor z tego uprawnienia rezygnuje, to organ nadzoru budowlanego zobligowany jest orzec nakaz rozbiórki wykonanych samowolnie robót budowlanych. Jak wynika z powyższego zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa, a zarzuty skargi - zarówno w zakresie naruszenia przepisów postępowania, jak i w zakresie naruszenia prawa materialnego - nie znalazły potwierdzenia. Z tego też względu skargę oddalono, jako bezzasadną na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).