II SA/Kr 62/19

Kraków, dnia 22 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję Wojewody z dnia 13 sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Wojewody, pismo z 9 grudnia 2018 r. zatytułowane "uzupełnienie skargi". Zarzucił w nim niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w K. z 21 lipca 1994r., sygn. SA/Kr 1262/93, niezebranie w sprawie merytorycznego materiału dowodowego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego oraz niewydanie decyzji dotyczącej nieruchomości opisanej w lwh nr [...] gm. kat. Z. jako p. gr. l. kat. [...] i p. bud. l. kat. [...] w Z.. W obszernym uzasadnieniu pisma z 9 grudnia 2018 r. skarżący omówił zaistniałe jego zdaniem nieprawidłowości zaistniałe w postępowaniu dotyczącym ww. nieruchomości. Skarżący sformułował szereg wniosków dotyczących czynności, które jego zdaniem organy rozpatrujące sprawę powinny podjąć i dokumentów, które powinny uzyskać. Wskazał, że powołane przez niego decyzje wydane w sprawie wpisywały się w kontynuowanie polityki niemieckiego okupanta, wzywania do nienawiści rasowej i prowadzenia konfliktu izraelsko-polskiego. Skarżący zażądał wydania decyzji o zwrocie pastwiska rolnego oznaczonego jako p. gr. l. kat. [...] i p. bud. l. kat. [...] w Z.. W końcowej części pisma z 9 grudnia 2018 r. wniósł o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako p. gr. l. kat. [...] i p. bud. l. kat. [...] na rzecz prawowitych właścicieli, względnie do wykonania decyzji Ministra Spraw Zagranicznych z 3 sierpnia 2017 r. znak [...] poprzez wypłatę odszkodowania w kwocie 185.000.000zł. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i opisał stan sprawy oraz wydane w sprawie decyzje i wyroki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że mając na uwadze całość argumentacji zawartej w piśmie skarżącego z 9 grudnia 2018 r. Sąd potraktował je jako skargę na decyzję Wojewody z 13 sierpnia 2015 r., znak: [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 24 kwietnia 2015 r. Decyzją tą Starosta [...], na podstawie m.in. art. 136 i art. 216 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) odmówił zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. [...] obr. [...] Z. (stanowiącej uprzednio parcele gruntowe l. kat. [...] i [...] gm. kat Z.) na rzecz: A. F., B. J., Z. I. K., R. S. i R. B.. Z pisma z 9 grudnia 2018 r., które jako skarga zainicjowało niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, da się wyinterpretować cel skarżącego, który ewidentnie dąży do orzeczenia wobec niego zwrotu ww. nieruchomości. Jak wskazano wyżej, sprawa zwrotu nieruchomości wszczęta na wniosek skarżącego z 31 października 2002 r. zakończyła się w administracyjnym toku instancji ww. decyzją Wojewody z 13 sierpnia 2015 r. znak: [...] W wyniku rozpoznania skargi skarżącego A. F. i B. J., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1201/15, oddalił skargę na decyzję Wojewody z 13 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo przeanalizował stan faktyczny sprawy począwszy od lat 40-tych XX wieku. Odniósł się również do argumentacji skarżącego częściowo pokrywającej się z treścią pisma z 9 grudnia 2018 r. Wyrok jest prawomocny. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Analiza żądania, stanowiącego w niniejszej sprawie skargę, pisma A. F. z 9 grudnia 2018 r. prowadzi do wniosku, że skarga ta dotyczy tej samej decyzji, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1201/15 wywołanej między innymi skargą A. F.. Zachodzi w tym względzie tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa spraw. Z chwilą wniesienia skargi następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Z tą chwilą powstaje nowy stosunek procesowy łączący z jednej strony skarżącego i organ administracji publicznej, a z drugiej każdy z tych podmiotów z sądem administracyjnym. W związku z tym decydujące znaczenie ma ustalenie przez Sąd, że niniejsza sprawa objęta skargą A. F. z 9 grudnia 2018 r. została wszczęta po rozstrzygnięciu sprawy ze skargi A. F. i B. J., zakończonej prawomocnym wyrokiem z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1201/15. Uprzednie rozstrzygnięcie sprawy przez sąd stwarza stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. i odnosi ten skutek, że nie można w tej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami co do spraw, w których skarga została już wniesiona i prawomocnie osądzona. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii. Na marginesie należy wskazać, że w sprawie, co do której skarżący zarzucał niewykonanie wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w K. z 21 lipca 1994 r. sygn. akt SA/Kr 1262/93, uchylającego decyzję w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości, postępowanie administracyjne było kontynuowane, wydano następnie decyzje administracyjne (np.: decyzja Wojewody [...] z 30 stycznia 1996 r. nr [...], poddana kontroli sądowej przez NSA Ośrodek Zamiejscowy w K., który wyrokiem z 27 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA/Kr 276/01 oddalił skargę A. F.). Z kolei opisana przez skarżącego "decyzja Ministra Spraw Zagranicznych z 3 sierpnia 2017 r. znak [...]" jest w istocie jedynie pismem Zastępcy Dyrektora w Ministerstwie Spraw Zagranicznych przekazującym wniosek A. F. z 1 sierpnia 2017 r. do Dyrektora Departamentu Orzecznictwa Ministerstwa Infrastruktury i Orzecznictwa, które nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.