II SA/Kr 620/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: NSA Izabela Dobosz WSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2009 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 lutego 2009 r. nr [....] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego P.S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2005 r., znak: [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. nr 93, poz. 888) wstrzymał użytkowanie szklarni jako warsztatu blacharstwa samochodowego bez wymaganej decyzji o zmianie sposobu użytkowania, zlokalizowanego na działce nr [....] w Z. , będącego własnością P.S. . Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia 10 marca 2005 r., znak: [....] , działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 z 2003 roku, póz. 2016 tekst jedn. z późn. zm.) i art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, póz. 888) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, póz. 1071 tekst jednolity z 2000 roku), nakazał P.S. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr [....] w Z. , użytkowanego obecnie jako warsztat blacharstwa samochodowego, a stanowiącego poprzednio szklarnię. Organ ustalił podczas przeprowadzonych oględzin, że na działce nr [....] w Z. znajduje się budynek użytkowany jako warsztat blacharstwa samochodowego. Wewnątrz budynku warsztatu znajdowały się trzy samochody; dwa osobowe, jeden ciężarowy, przy których pracowały dwie osoby. Ponadto na placu przed budynkiem warsztatu znajdowało się 14 sztuk samochodów osobowych, niektóre z widocznymi uszkodzeniami. Właściciel obiektu P.S. oświadczył, że nie posiada pozwolenia na użytkowanie budynku jako warsztatu blacharstwa samochodowego oraz że użytkuje obiekt do celów warsztatu blacharskiego od [....] 2000 roku. Organ ustalając, że właściciel dokonał zmiany sposobu użytkowania szklarni na warsztat blacharstwa samochodowego w [....] 2000 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, póz. 888), stwierdził, że zgodnie z przepisami art. 2 ust. 3 przywołanej ustawy, w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, należy stosować przepisy dotychczasowe. Organ pierwszej instancji stwierdził też, że właściciel obiektu zmienił samowolnie sposób użytkowania szklarni na warsztat blacharstwa samochodowego bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania. Pismem z dnia [....] 2005 r., znak: [....] Wójt Gminy T. jako organ właściwy wyraził opinię, że dla terenu, na którym zlokalizowana jest działka nr [....] w Z. brak jest obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy T., natomiast zmiana sposobu użytkowania szklarni na warsztat blacharstwa samochodowego znajdującej się na działce nr [....] w Z. jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod warunkiem, że dla planowanego przedsięwzięcia nie będzie wymagany raport oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2005 r., znak: [....] Starosta Powiatu T. jako organ właściwy wyraził opinię o braku podstaw do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania szklarni na warsztat blacharstwa samochodowego zlokalizowanego na działce nr [....] w Z. Postanowieniem z dnia z dnia 9 lutego 2005 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wyraził opinię, że przedsięwzięcie p.n. "zmiana sposobu użytkowania szklarni jako budynku warsztatu blacharstwa samochodowego na działce nr [....] w Z." wymaga opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie zgodnym z art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627). Organ wskazał, że wobec negatywnej opinii właściwych organów nie ma możliwości doprowadzenia samowolnej zmiany użytkowania do stanu zgodnego z prawem. Od powyższej decyzji odwołanie, w ustawowo określonym terminie, złożył P.S. , wnosząc o jej uchylenie. W wyniku rozpoznania odwołania P.S. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 17 lutego 2009 r., znak: [....] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 10 marca 2005 r. znak [....]. W uzasadnieniu organ podał, iż postępowanie przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. było prawidłowe i nie budzi wątpliwości, że dokonana przez P.S. adaptacja szklarni na warsztat blacharstwa samochodowego stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu. Organ odwoławczy podniósł, iż organ nadzoru budowlanego przeanalizował przedmiotowy warsztat pod kątem możliwości zalegalizowania prowadzonej działalności. Jak jednak wynika z opinii Wójta Gminy T. oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego w T. , obiekt położony na działce nr [....] w Z. nie może być użytkowany jako warsztat blacharstwa samochodowego. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem Wójta Gminy T., z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod warunkiem, że nie będzie konieczne sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tymczasem zgodnie z postanowieniem Państwowego Inspektora Sanitarnego oraz treścią § 3 pkt 70 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przedsięwzięcie polegające na prowadzeniu stacji obsługi lub remontowej środków transportu wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zawarte w aktach sprawy opinie w/w organów są negatywne, wobec czego na działce nr [....] w Z. nie może być zlokalizowany obiekt używany jako warsztat. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie ma innej możliwości doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem, jak tylko poprzez nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Skargę na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 lutego 2009 r., znak: [....] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P.S. . Zakwestionowanej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 46 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627, z późn. zm. ) - w brzmieniu wówczas obowiązującym, w związku z § 3 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, póz. 2573) - w brzmieniu wówczas obowiązującym, poprzez uznanie, że przedsięwzięcie skarżącego wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a także przepisów postępowania, w szczególności przepisów art. 106, oraz art. 77 § 1 w związku art. 80, poprzez pominięcie trybu dla zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), a także nieuwzględnienie w dokonanej ocenie dowodów przez stronę przeciwną, całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 10 marca 2005 roku, znak: [....]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ wydał decyzję na podstawie dwóch negatywnych opinii Wójta Gminy T. , jak i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z pominięciem pozytywnej opinii Starosty T. Skarżący wskazał, iż Starosta Powiatowy w T. uznał, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do uznania za mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wskazując w związku z tym, że brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w trybie przepisu art. 46 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, póz. 627, z późn. zm. ) - w brzmieniu wówczas obowiązującym. Stanowisko to zostało zajęte w oparciu przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, póz. 2573). Natomiast odmienne stanowisko, w oparciu o tę samą informację i przepisy tego samego rozporządzenia zajął Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. , a stanowisko to wyrażone zostało niezaskarżalnym postanowieniem, co stanowi naruszenie art. 106 k.p.a. Skarżący podniósł, iż brzmienie przepisu § 3 pkt. 70 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie (...). zmieniło się dopiero z dniem 8 czerwca 2005 r., z wejściem w życie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 maja 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 92, póz. 769). Zatem w dacie zajmowania stanowiska, uwzględniając, iż wniosek skarżącego dotyczył dwóch stanowisk warsztatowych, nie występował wymóg sporządzania raportu (wymóg ten dotyczył nie mniej niż 3 stanowisk warsztatowych), tym samym zaś zajęte przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego stanowisko w tej sprawie, zajęte zostało z naruszeniem obowiązujących wówczas w tym zakresie przepisów rozporządzenia - w brzmieniu wówczas obowiązującym. Zdaniem skarżącego uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie w dokonanej ocenie dowodów, całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym pominięcie faktu, że w tej samej sprawie w oparciu o ten sam stan faktyczny i prawny zajęto dwa diametralnie odmienne stanowiska, z których jedno stało się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, a także dokonanej oceny stanowiska Wójta Gminy T. Zdaniem skarżącego z uwagi na brak planu zagospodarowania przestrzennego również stanowisko Wójta Gminy T. może budzić wątpliwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 lutego 2009 r. znak: [....]. W sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność - wynikająca z ustaleń [....] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (pismo z dnia .... października 2004 r.) i przyznana również przez skarżącego w skardze do sądu administracyjnego - iż zmienił on sposób użytkowania obiektu budowlanego szklarni na warsztat samochodowy w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nastąpiła w grudniu 2000 r., a postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte z urzędu z chwilą doręczenia w dniu 10 listopada 2004 r. (k. 4) P.S. zawiadomienia o oględzinach przedmiotowego obiektu. Okoliczności te mają znaczenie w kontekście zmian ustawy Prawo budowlane, jakie zostały wprowadzone ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r., Nr 93, poz. 888), która weszła w życie - w zakresie mającym znaczenie w przedmiotowej sprawie z dniem 1 maja 2004 r. Zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy, W sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe; przepisu art. 71a, ustawy Prawo budowlane, nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego sprzed jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r., Nr 93, poz. 888). Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed powołanej wyżej nowelizacji, "zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio. W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części". W tym stanie rzeczy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. zasadnie wstrzymał użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego na podstawie art. 50 ust.1 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego wydając postanowienie z dnia 22 lutego 2005 r. Konsekwencją podjętego rozstrzygnięcia było wydanie w dniu 10 marca 2005 r. decyzji na podstawie odpowiednio stosowanego art. 51 Prawa budowlanego, a następnie - na skutek złożonego odwołania - zaskarżonej decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 lutego 2009 r. Decyzje te zostały wydane w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Decyzje administracyjne, zwłaszcza te, które nakładają na ich adresatów obowiązki nie mogą być dowolne i wymagają szczegółowego uzasadnienia. Motywy, jakimi kierowały się organy obydwu instancji podejmując rozstrzygnięcie o obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie uzasadniają przyjętego rozstrzygnięcia. Organy obydwu instancji nie uzasadniły dlaczego w sprawie mają mieć rozstrzygające znaczenie opinie Wójta Gminy T. , Starosty Powiatu T. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. Podkreślić zwłaszcza należy, że zgodnie z art. 71 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio w sprawach wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a nie do postępowań w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia. Nie oznacza to oczywiście, że organy administracji nie mogą prawnie dostępnymi środkami ustalać kwestii dopuszczalności i sposobów doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem. Konieczne jest jednak wykazanie zasadności podejmowanych działań i ich znaczenia w wyborze jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 51 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie organy nie tylko nie wyjaśniły dlaczego w sprawie mają mieć rozstrzygające znaczenie opinie Wójta Gminy T., Starosty Powiatu T. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. , lecz również nie uargumentowały dlaczego zaakceptowały te stanowiska, które są dla skarżącego niekorzystne. Całkowicie uzasadnione jest stanowisko prezentowane w skardze wykazujące, że organy nie oceniły należycie zaprezentowanych opinii, których skarżący nie mógł kwestionować w toku postępowania. W istocie opinie te nie zawierają przekonujących uzasadnień, a koncentrują się na arbitralnych stanowiskach poszczególnych organów. Arbitralny charakter ma również oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na zacytowaniu treści § 3 pkt 70 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, skoro - jak zasadnie wykazuje skarżący - treść tej regulacji wymagała pogłębionej wykładni na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy, zwłaszcza w kontekście ustalenia rzeczywistej ilości stanowisk warsztatowych. Oparcie się wyłącznie na oświadczeniach skarżącego co do ilości tych stanowisk nie jest wystarczające, a protokół oględzin z dnia [....] 2004 r. nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń. Mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - należało zatem uchylić zaskarżoną decyzję. Organy nie wyjaśniając motywów swojego rozstrzygnięcia, a także nie ustalając istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych naruszyły zasady prawdy obiektywnej i przekonywania stron o zasadności podjętego rozstrzygnięcia wyrażone w art. 7 i art. 11 k.p.a., oraz sprecyzowane w treści art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Uchybienia te - wymagające wyeliminowania w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego - miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowały treść zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż wskazane wyżej uchybienia dotyczą decyzji organów obydwu instancji i nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).