II SA/Kr 620/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) NSA Jan Zimmermann Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [....] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 maja 2006 r. nr [....] w przedmiocie warunków zabudowy: skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] marca 2006r. nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz.U Nr 164, poz. 1589) oraz na podstawie art. 104 k.p.a., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku P.L. i R.L. z dnia 17 grudnia 2003r. - ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze i garażem podziemnym, na działce nr 1 obr.[...] przy ul. [...] w K. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr 2 ,3 , 4, 5, 6 , 7 obr. [...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 16 grudnia 2004r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. W wyniku odwołania od w/w decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] marca 2005r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji usunął wskazane w w/w decyzji nieprawidłowości postępowania, w szczególności wystąpił do zarządcy drogi o uzgodnienie inwestycji w formie postanowienia. W związku z powyższym uzyskano postanowienie Zarządu Dróg i Komunikacji w K. z dnia [...] września 2005r. utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2005r. Ponadto została też uzupełniona analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wokół terenu inwestycji. W toku postępowania, stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskano następujące uzgodnienia i opinie: 1. postanowienie Zarządu Dróg i Komunikacji w K. z dnia [...] września 2005r. uzgadniające w/w inwestycję w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2005r., 2. postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2004r. uzgadniające w/w inwestycję w zakresie zadań rządowych, 3. postanowienie Marszałka Województwa dnia [...] czerwca 2004r. uzgadniające w/w inwestycję w zakresie zadań samorządowych o znaczeniu ponad lokalnym, 4. opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM z dnia [...] kwietnia 2004 r. w zakresie obsługi komunikacyjnej i układu drogowego, 5. opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM z dnia [...] maja 2004r. w zakresie ochrony środowiska, 6. opinię Zarządu Dróg i Komunikacji w K. z dnia [...] czerwca 2004r., 7. uchwałę nr [...] Rady Dzielnicy [...] z dnia 9 sierpnia 2004r. W oparciu o powyższe Prezydent Miasta K. przyjął, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo organ l instancji stwierdził, iż projekt decyzji został sporządzony przez architekta wpisanego na listę izby samorządu zawodowego architektów, w toku zaś ponownego rozpatrzenia sprawy strony nie wniosły uwag i zastrzeżeń. W odwołaniu od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...]w K. , zarzuciła jej naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowana inwestycja nie narusza praw osób trzecich, naruszenie § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowany dojazd do ul. [...] w K. jest dostosowany do wymagań ruchu na drodze, naruszenie § 113 powyższego rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowany dojazd do ul. [...] w K. jest usytuowany w miejscu nie zagrażającym bezpieczeństwu ruchu, naruszenie § 155 pkt 3 tego rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowany dojazd do ul. [...] w K. nie powoduje wydłużenia czasu dojazdu służb ratowniczych oraz że nie ogranicza dostępu od zaopatrzenia wodnego dla celów ratowniczych, naruszenie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż nowy planowany budynek jest w odległości umożliwiającej prawidłowe oświetlenie budynku nr [...] przy ul.[...] w K. , naruszenie § 323 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż nowy budynek przy ul. [...] nie będzie stanowił zagrożenia dla zdrowia sąsiadów mieszkających w blokach przy ul.[...] a także będzie umożliwiał im pracę, odpoczynek, i sen w zadawalających warunkach. W uzasadnieniu odwołania Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że w 2005r. wystąpiła do Sądu Rejonowego dla [...] w K. , Wydział l Cywilny z wnioskiem o stwierdzenie, że użytkownik wieczysty działki nr 8 objętej KW nr [...] (Wspólnota) nabył przez zasiedzenie z dniem 31 maja 2004r. służebność przechodu i przejazdu pasem o szerokości 6 m biegnącym centralnie od ul. [...] w kierunku budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. , przez działkę nr 1 objętą KW nr [...] (sygnatura akt sądowych: [...] ). Następnie Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [.,..] w K. , zmieniła treść wniosku i wniosła o ustanowienie służebności drogowej (drogi koniecznej) prowadzącej przez nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1 , nieruchomość oznaczoną jako działka nr 6 - na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr 8 . Wskazane służebności będą przebiegać przez działkę, na której ma stanąć planowana inwestycja, co oznacza, że wybudowanie budynku przez wnioskodawcę w sposób oczywisty narusza prawa członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. , albowiem uniemożliwi im korzystanie ze służebności w razie ustanowienia jej przez Sąd i niniejsze postępowanie zgodnie z art. 97 § 1 k.p.a. powinno być co najmniej zawieszone do czasu zakończenia w/w postępowań. Dodatkowo zauważono, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Zaproponowana natomiast lokalizacja zjazdu przyszłej inwestycji, stanowi zagrożenie dla ruchu drogowego. Dla mieszkańców pobliskich budynków jest to główna trasa i mają oni ogromne problemy z bezpiecznym dotarciem ul. [...] do swoich domów. Bezspornym jest również to, że wzrost ruchu spowodowany wybudowanym zjazdem na ul. [...] uniemożliwi, a co najmniej znacznie utrudni dostęp służbom ratowniczym do budynków tam znajdujących się szczególności do bloku nr [...] przy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją dnia [...] maja 2006r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ I instancji usunął wszelkie wskazane decyzją z dnia [...] marca 2005r. uchybienia, uzyskał wszelkie niezbędne opinie i uzgodnienia i spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przeprowadzona zaś analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W kwestii ustanowienia służebności drogowej, Kolegium wskazało, że ustalenie jej przebiegu mogłoby stanowić zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ale co najwyżej na drugim etapie procesu inwestycyjnego. Nie ma jednak podstaw do uznania, że zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, tym bardziej, że w niniejszej sprawie w toku postępowania przed organem l instancji wniosek taki nie został złożony. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, Kolegium wskazało, że argumenty te będą stanowić przedmiot wnikliwego badania dopiero w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli na etapie wydawania pozwolenia na budowę. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2006r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowana inwestycja nie narusza praw osób trzecich; art. 8 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż niniejsze postępowanie nie powinno być zawieszone, § 77 i § 113 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowany dojazd do ul. [...] w K. jest dostosowany do wymagań ruchu na drodze i jest usytuowany w miejscu nie zagrażającym bezpieczeństwu ruchu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że za nieprawidłowe uznać należy postępowanie organu administracyjnego, który pomimo posiadania informacji, iż toczy się postępowanie sądowe o ustanowienie służebności na działce, na której ma stanąć planowana inwestycja, nie zawiesił postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Takim działaniem doprowadził do sytuacji, że wnioskodawca uzyskał już ostateczną decyzję odnośnie warunków zabudowy w/w inwestycji i będzie podejmował dalsze działania prawne w celu rozpoczęcia jej realizacji, natomiast z drugiej strony w razie ustanowienia służebności nie będzie mógł zrealizować powyższego zamierzenia inwestycyjnego, a tym samym może zostać wszczętych szereg zbędnych postępowań administracyjnych. Ponadto, zdaniem skarżącej Wspólnoty, organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do merytorycznych zarzutów podniesionych w odwołaniu, iż jest de facto niemożliwym, aby planowany dojazd do ul. [...] dostosować do wymagań ruchu drogowego oraz że wybudowanie budynku wielorodzinnego w w/w miejscu nie spowoduje wydłużenia czasu dojazdu służb ratowniczych oraz że nie ograniczy dostępu do zaopatrzenia wodnego dla celów ratowniczych. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę wniesioną przez Wspólnotę Mieszkaniową Budynku przy ul. [...] w K. w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 października 2007r. wskazał na następujące okoliczności. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie lokalizacji inwestycji następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać charakterystykę inwestycji obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy uzyskali tzw. warunki przyłącz wydane przez Zakład Energetyczny w K. S.A. Rejon Dystrybucji [...] w dniu 25 listopada 2003r. z klauzulą, iż zachowują ważność na okres 2 lat od ich wydania czyli do 25 listopada 2005r.; wstępne warunki techniczne przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej wydane w dniu 26 listopada 2003r. przez Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej SA w K. z klauzulą, iż są to warunki wstępne i pozostają ważne przez okres jednego roku czyli do 26 listopada 2004r. Ponadto, jak zauważył Sąd, organy obu instancji pominęły, iż stanowisko Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A. wyrażone w tym piśmie wskazuje na występującą kolizję projektowanego obiektu z istniejącą siecią niskich parametrów, która przebiega pomiędzy budynkami przy ul. [...] . W piśmie tym zawarta była informacja o konieczności przełożenia przedmiotowej sieci poza obrys obiektu na odległość min. 3 m. Dodatkowo, jak zauważył Sąd, w aktach sprawy znajduje się informacja techniczna sporządzona przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K. z dnia 9 grudnia 2003r. w sprawie określenia informacji technicznej w zakresie możliwości doprowadzenia wody i odprowadzania ścieków dla projektowanej zabudowy mieszkalno-usługowej dz. nr 9 przy ul. [...] w K. Informacja ta nie odnosi się do zamierzonej inwestycji na działce nr 1 lecz do zupełnie innej działki. Kolejnym dokumentem, na jaki zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji była opinia Urzędu Miasta K., -Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia 31 maja 2004r., w której opiniuje się negatywnie proponowaną zabudowę tylko na działkach oznaczonych nr 10 , 3, 11 obr. [...], zaś co do pozostałych działek objętych wnioskiem brak jest jakiegokolwiek stanowiska organu. Kolejnym uchybieniem, jakie zostało dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji jest naruszenie przez organ l instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażonej w art. 10 kpa. Jak wynika z treści zawiadomienia o spotkaniu, dołączonych do niego dowodów doręczenia i protokołu znajdującego się na karcie [...], w dniu 24 września 2004r. w siedzibie Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. odbyło się spotkanie, na którym obecni byli: A.J. , P.L. , E.G. (przedstawiciel Dzielnicy [...] ) i R.L. . Spotkanie odbyło się w sprawie przedmiotowej inwestycji. O terminie spotkania nie zostały poinformowane pozostałe strony postępowania, tym samym zostały one pozbawione czynnego udziału w postępowaniu, co stanowi naruszenie fundamentalnej zasady wyrażonej w art. 10 k.p.a. Następnym dostrzeżonym przez Sąd uchybieniem jest niewskazanie w części tekstowej warunków zabudowy oraz wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] marca 2006r. tzw. obszaru analizowanego, który zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalenia sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, definiowany jest jako teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Zgodnie zaś z § 3 cyt. rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działek objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak jednak zauważył Sąd pierwszej instancji, Wspólnota Mieszkaniowa Budynku położonego przy ul. [...] w K. w piśmie z dnia 29 marca 2004r. skierowanym do Urzędu Miasta K. zakwestionowała granicę działki nr 1 obr.[...] , jednakże organ nie udzielił żadnej odpowiedzi i nie zajął żadnego stanowiska w sprawie. W decyzji organu l instancji również brak jest odniesienia do tej kwestii. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego P.L. , reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł następujące zarzuty: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polegającą na mylnym uznaniu, że art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyznacza obligatoryjną treść decyzji o warunkach zabudowy, do której należą warunki wynikające z warunków technicznych wydawanych przez odpowiednie podmioty świadczące określone usługi, - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez uchylenie decyzji w związku z błędnym uznaniem, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, w której w aktach sprawy nie znajdują się aktualne warunki przyłączy stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w związku z błędnym uznaniem, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, w której w aktach sprawy nie znajduje się informacja techniczna sporządzona przez Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej SA w K. dotycząca działki o nr ewid. 1 lecz dotycząca działki 9 stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w związku z błędnym uznaniem, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, w której w aktach sprawy nie znajduje się opinia Urzędu Miasta K. - Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, która dotyczyłaby wszystkich działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w związku z błędnym uznaniem, że naruszenie w przedmiotowej sprawie art. 10 k.p.a. poprzez brak zagwarantowania wszystkim stronom możliwości uczestnictwa w spotkaniu stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji poprzez niewłaściwe uznanie, że w postępowaniu nie uwzględniono wynikającej z pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w K. z dnia 9 grudnia 2003 r. konieczności przełożenia sieci poza obrys obiektu na odległość min. 3 m., - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji ze względu na brak wskazania przez organ w treści decyzji oraz w załączniku nr 1 do decyzji tzw. obszaru analizowanego, w sytuacji w której został on wskazany na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji; - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne i zbyt ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawione w szczególności wskazania okoliczności świadczących o tym, że stwierdzone uchybienia miały istotny wpływ na wynika sprawy, - naruszenia przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 !it. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji, pomimo braku naruszeń przepisów postępowania. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] w K. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2010r., sygn. akt II OSK 467/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Sąd odwoławczy za częściowo uzasadniony uznał zarzut odnoszący się do naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ). NSA wskazał, że w sytuacji, w której na ostatnim etapie postępowania (toczącego się od 17.12.2003r.) niektóre uzgodnienia i warunki techniczne straciły ważność, to nie mamy do czynienia z istotną wadliwością polegającą na naruszeniu w/w przepisu. Sąd II instancji podzielił również stanowisko skargi kasacyjnej w kwestii dotyczącej kolizji projektowanego obiektu z istniejącą siecią niskich parametrów (załącznik nr [...] do decyzji z dnia [...] marca 2006r.) w sytuacji, gdy organ o tej kolizji wiedział (pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej SA w K. ) i do niej się odniósł. Wskazano, że ze znajdującej się w aktach sprawy informacji technicznej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji SA w K. z 9 grudnia 2003r. dotyczącej możliwości doprowadzenia wody i odprowadzania ścieków dla projektowanej inwestycji wynika że dotyczy ona działki nr 9 (a nie działki nr 1 ) . W ocenie NSA wymaga zatem rozważenia czy istotnie (bo dla działki nr 1 byłaby zapewne wydana podobna informacja) brak ten miał istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd odwoławczy zgodził się z autorem skargi kasacyjnej, że w sytuacji gdy organ wydający opinię i nie wypowiadający się negatywnie o możliwości zabudowy na działce nr 1 jest tożsamy z organem wydającym decyzję to brak odrębnej opinii dotyczącej tej konkretnej działki nie stanowi istotnej wadliwości postępowania. Zdaniem NSA miał rację wnoszący skargę kasacyjną, gdy zarzucał niewyjaśnienie czy w istocie fakt niepowiadomienia strony wnoszącej skargę do sądu o zorganizowanym przez organ spotkaniu o charakterze informacyjnym radnego (radnych) z inwestorem, z uwagi na jego przedmiot i osoby w nim uczestniczące pozbawił stronę przeciwną jakichkolwiek uprawnień w toku długo toczącego się postępowania i może być uznany za naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy. Za wymagające oceny - w kontekście istotnego wpływu na treść decyzji -naruszenie prawa uznano również podniesiony przez Sąd zarzut braku wskazania w części tekstowej decyzji oraz w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej (załącznik nr 1) obszaru analizowanego w sytuacji, gdy obszar ten został wskazany na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie konieczne w niniejszej sprawie jest wskazanie na fakt, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu po uchyleniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez ten Sąd. Z przytoczonego przepisu wynika, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. W pozostałym zakresie jednakże ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny lub po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności niniejszej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2010r., sygn. akt II OSK 467/09. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. WSA, związany stanowiskiem Sądu II instancji uznał, iż okoliczność wygaśnięcia ważności dokumentów, dołączonych do wniosku inwestora z 17.12.2003r., dotyczących warunków technicznych przyłączy (elektronenergetycznych i wodnokanalizacyjnych) nie stanowi istotnej wadliwości zaskarżonej decyzji polegającej na naruszeniu art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miała wpływ na wynik sprawy. Orzekające w sprawie organy administracyjne nie dopuściły się również uchybień w ustaleniach faktycznych oraz prawidłowo przeprowadziły analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również w pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej SA w K. z 26.11.2003r. poruszającego kwestię kolizji projektowanego obiektu z istniejącą siecią niskich parametrów, która przebiega pomiędzy budynkami przy ulicy [...] Podnieść należy, iż z załącznika nr [...] do decyzji z dnia [...] marca 2006r. wynika, że organ administracyjny o tej kolizji wiedział i do niej się odniósł. Co więcej są to kwestie techniczne związane z ewentualną realizacją inwestycji (które będą musiały być uwzględnione na etapie postępowania administracyjnego zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę), a nie odnoszące się do samego sposobu zagospodarowania działki. Ponadto organ administracyjny ustalając warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji posiłkował się informacją techniczną Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji SA w K. z 9 grudnia 2003r. dotyczącą możliwości doprowadzenia wody i odprowadzania ścieków dla inwestycji mającej być zlokalizowanej na działce nr 9 , a nie na działce nr 1 . Mając na uwadze fakt, że działka nr 1` powstała wskutek podziału działki nr 9 na działki 1 i 6 , a sama informacja została wydana dla tego samego zamierzenia inwestycyjnego, to dla działki nr 1 zapewne zostałaby wydana podobna informacja. Tym samym stwierdzić należy, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Przechodząc do oceny uchybienia procesowego, którego dopuścił się organ I instancji poprzez niepowiadomienie stron postępowania o spotkaniu, które odbyło się w dniu 24.09.2004r. w siedzibie organu, z udziałem radnych dzielnicy i inwestora, należy na wstępie poczynić pewne uwagi teoretyczne. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje m.in. prawo do udziału czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona może realizować szereg uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami k.p.a., np. art. 78 § 1, art. 79, natomiast w zakresie prawa do obrony ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu spotkania, sporządzonego w dniu 24.09.2004r. wynika, iż radni przedstawili na nim swoje stanowisko odnośnie planowanej inwestycji, wyrażone wcześniej w uchwale nr [...]. Oceniając charakter, przebieg i rezultat tego spotkania należy stwierdzić, iż nie miało ono wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W szczególności nie miało ono charakteru czynności procesowej dokonywanej w toku i w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Ani obowiązująca procedura administracyjna, ani inne obowiązujące przepisy ustawowe (zwłaszcza ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nie przewidują obowiązku przeprowadzenia spotkania z radnymi jednostki pomocniczej, czy też uzyskania od nich opinii w przedmiocie sposobu zagospodarowania terenu w toku postępowania administracyjnego. Wręcz przeciwnie można zarzucić organowi (a właściwie osobie prowadzącej przedmiotowe postępowanie administracyjne), że organizując takie spotkanie doprowadziła do przedłużenia czasu jego trwania - co narusza zasadę ogólną wyrażoną w art.12 k.p.a. Zatem nie można organowi zarzucić naruszenia art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o przedmiotowym spotkaniu, bowiem uchybienie to nie pozbawiło strony skarżącej jakichkolwiek uprawnień wynikających z kpa. Z powyższego wynika, iż występujące w sprawie braki i wadliwości proceduralne nie miały istotnego wpływu na treść wydawanych rozstrzygnięć. Przechodząc z kolei do analizy zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, co następuje. Decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest tylko wówczas, gdy zostaną łącznie spełnione wymogi przewidziane w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa z 27 marca 2003r. Należą do nich: kontynuacja istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, czyli tzw. zasada dobrego sąsiedztwa (pkt 1 powołanego przepisu), dostęp do drogi publicznej (pkt 2), zapewnienie wystarczającego uzbrojenia terenu (pkt 3), brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze (pkt 4), zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Podstawowe znaczenie ma prawidłowe ustalenie, iż spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa, a więc, że planowana zabudowa uwzględni charakterystyczne cechy zabudowy dotychczasowej i utworzy z nią harmonijną, przestrzenną całość. Wymaga to, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wyznaczenia wokół działki budowlanej tzw. obszaru analizowanego i przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech znajdującej się na nim zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. Wyniki tej analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w części tekstowej (analiza tekstowa) i graficznej (mapa), stanowiących załącznik do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (§ 9 rozporządzenia). Ani w uzasadnieniu decyzji organu, ani w znajdującej się na k.[...] akt administracyjnych części tekstowej analizy nie podano kryteriów wyznaczenia granic obszaru analizowanego, poza ogólnym powołaniem się na przepis § 3 rozporządzenia. Jednakże powyższy brak nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem obszar analizowany został poprawnie wskazany na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji. Z materiału zgromadzonego w sprawie, z treści zaskarżonej decyzji, wynika, że w analizowanej sprawie przepis art. 61 u.p.z.p., wprowadzający łącznie katalog przesłanek, jakie powinny zostać spełnione dla wydania decyzji o warunkach zabudowy został dochowany. Organy administracyjne, uwzględniły również inne, ważne elementy składające się na prawidłowa decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. W szczególności analiza urbanistyczno-architektoniczna, na której opiera się rozstrzygnięcie nie budzi zastrzeżeń i wskazuje przekonująco, że planowana inwestycja, jako zabudowa wielorodzinna, będzie zgodna z zabudową dominująca na terenie analizowanym. Materiał sprawy dowodzi również, że autorzy decyzji uzyskali wszystkie potrzebne uzgodnienia i opinie, o jakich mowa w art. 53 u.p.z.p., mającym zastosowanie także do ustalania warunków zabudowy, a inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, co - zgodnie z art. 56 u.p.z.p. - wyklucza wydanie decyzji odmownej. Zarzuty strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza praw osób trzecich oraz naruszenia art. 97 § 1 pk t 4 kpa poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że niniejsze postępowanie nie powinno zostać zawieszono są bezzasadne. Sąd w całości podziela podjęte w tym zakresie stanowisko SKO wyrażone w decyzji z dnia [...].05.2006r. Dodać jedynie należy, iż kwestie związane z prawem własności, jego ograniczeniami (np. poprzez prawo służebności) badane są na etapie postępowania o pozwolenie na budowę i nie mają wpływu na ustalenie sposobu zagospodarowania przestrzennego działki. Odpowiadając na zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia wskazanych przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowany dojazd do ul. [...] w K. jest dostosowany do wymagań ruchu na drodze i jest usytuowany w miejscu nie zagrażającym bezpieczeństwu ruchu, należy podnieść, że także te kwestie powinny stanowić przedmiot badania w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, w którym właściwy organ uwzględni wymogi wskazane w w/w rozporządzeniu. W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że ani zaskarżona decyzja ani decyzja organu l instancji nie naruszają prawa. Z tego powodu Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm