II SA/Kr 622/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski / spr. / Sędziowie WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2008 r. sprawy ze skargi I.S. , M.S. i S.T. na pismo Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [....] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków wniosku postanawia skargę odrzucić Skarga I.S., S.T. i M.S. (zwanych dalej skarżącymi) działających przez pełnomocnika adwokata M.J. na pismo Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków wniosku wpłynęła wraz z odpowiedzią organu na tą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu [...].06.2008r. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż jest to "skarga na pozostawienie bez rozpoznania pismem z dnia [...] roku, znak [...] przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia b.PPRN w G. z dnia [...] 1954 roku o przejęciu przez Skarb Państwa w ramach akcji [...] gospodarstwa (lasu) S.S. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nastąpiło z naruszeniem art.28 w zw. z art..6 i 12 Kodeksu postępowania administracyjnego przez bezpodstawne (pretekstowe) rozszerzenie kręgu rzekomo prawnie zainteresowanych." W odpowiedzi na skargę organ przedstawił stan sprawy, wyjaśnił charakter pisma z [...].. i wniósł o oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracji w Krakowie zważył co następuje: Podstawowym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia skargi na pismo Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków wniosku. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z póżn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt l-4a. W przedmiotowej sprawie zachodzi rozważenie czy skarga dotyczy aktów wskazanych w pkt 1-3 art.3 cyt ustawy. Z treści skargi wynika bowiem jednoznacznie, iż nie jest to skarga na bezczynności organu, a nadto nie została ona poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został pogląd, iż to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną (lub postanowieniem administracyjnym). Jeżeli więc sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierającego co najmniej: oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygniecie o sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, spełnia ono bowiem minimum podstawowych warunków wymienionych w art.107 § 1 k.p.a. W tym kontekście pisma Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków wniosku nie można uznać za decyzję administracyjną (bądź postanowienie). Nie zawiera bowiem ono żadnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach skarżących, podpisów trzech członków Kolegium, a jedynie zgodne z treścią art.64 § 2 k.p.a. wezwanie do usunięcia braków wniosku, zawierające prawidłowe pouczenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, jeżeli w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania braki te nie zostaną usunięte. Podkreślić należy, iż wbrew błędnym twierdzeniom zawartym w skardze pełnomocnika, pismo Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...]., nr [...] nie stanowi o pozostawieniu wniosku skarżących bez rozpoznania, a wręcz przeciwnie pismo to zasadnie wzywa skarżących do uzupełnienia braków wniosku. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nastąpi dopiero, gdy organ stwierdzi, że pełnomocnik nie wykonał w zakreślonym terminie wezwania i podejmie w tej mierze stosowne kroki. Niezrozumiałym jest więc dlaczego pełnomocnik skarżących twierdzi, wbrew oczywistym faktom, że jest to skarga na pozostawienie wniosku bez rozpoznania, nie wykonuje on prawidłowo wcześniejszych, jednoznacznych wezwań organu do uzupełnienia wniosku, wreszcie składa skargę na wezwanie - pismo procesowe - organu wydane w trybie art.64 k.p.a - na co nie przysługuje środek zaskarżenia do organu wyższego stopnia, ani tym bardziej skarga do sądu administracyjnego. Co więcej, również na samo pozostawienie wniosku bez rozpoznania, nie przysługuje środek zaskarżenia do organu wyższego stopnia, ani tym bardziej skarga do sądu administracyjnego, a stan taki można kontestować jedynie poprzez skargę na bezczynność organu. W tym stanie rzeczy zaskarżone pismo nie mieści się w granicach aktów, o których mowa w art.3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest to bowiem wyłącznie pismo procesowe organu - wezwanie do usunięcia braków wniosku. Nie sposób go także zakwalifikować jako skargę na bezczynność organu administracyjnego. Nawet gdyby przyjąć, iż zaskarżone pismo Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków wniosku jest rzeczywiście informacją o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania (a tak nie jest), to nie jest to decyzja, ani postanowienie kończące postępowanie z wniosku skarżących. I jak wskazano wyżej należałoby uruchomić tryb postępowania związany z bezczynnością organu administracyjnego. Dopiero w takim przypadku służy skarżącym w konsekwencji (po wyczerpaniu środków zaskarżenia) skarga do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.