II SA/Kr 624/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Mirosław Bator NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 22 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia bezczynności postanawia: I. skargę odrzucić; II. zarządzić zwrot wpisu na rzecz skarżącego J. F. w kwocie 100 (sto) złotych. We wniosku z dnia [....] listopada kierowanym do Starosty K. J.F. , powołując się na przepis art. 111 kpa domagał się "uzupełnienia" treści postanowienia Starosty z dnia 5 listopada 2010 r. poprzez "doprecyzowanie pojęcia "udokumentowanie przez Inwestora, że budynki objęte zamierzeniem zostały wybudowane legalnie i użytkowane są obecnie legalnie" oraz o wyjaśnienie czy żądanie przez Starostę zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektów budowlanych nie zostało skonsumowane w wydanej przez Wójta Gminy Z. decyzji o zameldowaniu na pobyt stały ludzi w przedmiotowych budynkach pod adresem [....] ul. [....] . Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r. nr [....] Starosta K. , powołując się na przepis art. 111 kpa odmówił uzupełnienia treści swojego postanowienia. Postanowienie to skarżący odebrał w dniu 3 stycznia 2011 r., następnie w dniu 10 stycznia 2011 r. wniósł do Wojewody [....] za pośrednictwem Starosty K. pismo zatytułowane "Zażalenie na bezczynność". W piśmie tym wskazał, że w dniu [....] listopada 2010 r. zwrócił się do starosty w istocie o wyjaśnienie, a nie o uzupełnienie jego postanowienia z dnia 5 listopada 2010 r. J.F. wskazał, iż do tej pory Starosta nie podjął żadnego rozstrzygnięcia w sprawie tj. nie wyjaśnił treści swojego rozstrzygnięcia z dnia 5 listopada 2010 r. na podstawie art. 113 § 2 kpa. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r. Wojewoda [....] , na podstawie art. 37 § 1 kpa odmówił stwierdzenia bezczynności. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżący domagał się uzupełnienia postanowienia starosty z 5 listopada 2010 r., a nie wyjaśnienia jego treści, wskazując na art. 111 kpa jako podstawę swojego wniosku. Starosta wydał więc w tym względzie postanowienie co oznacza, iż w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności. Na powyższe postanowienie zgodnie z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego, J.F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucił, że jego wniosek z dnia 22 listopada 2010 r. dotyczył wyjaśnienia treści postanowienia co wynika z punktu drugiego wniosku gdzie jest wyraźnie napisane "wyjaśnienie czy...". Organ tą okoliczność pominął uznając, iż skarżący nie składał wniosku o wyjaśnienie treści postanowienia co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, iż w sprawie brak było bezczynności organu w zakresie rozpoznania rzekomo niezłożonego wniosku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne rozpoznają skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z w/w kategorii. Postanowienie to wydane zostało na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego regulujących zażalenie na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Na takie postanowienie nie przysługuje zażalenie, nie kończy ono postępowania w sprawie ani nie rozstrzyga jej istoty, a w związku z tym nie podlegano zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Faktu tego nie zmienia wadliwe pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W nawiązaniu do zarzutów skargi stwierdzić należy, że dla dopuszczalności skargi nie ma znaczenia to, w jakich okolicznościach postanowienie o odmowie stwierdzenia bezczynności organu zapadło. Przekonanie skarżącego, że Starosta pozostawał bezczynny w rozpoznaniu wniosku o wyjaśnienie treści swego postanowienia, a nie wniosku o uzupełnienie tego postanowienia, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia sądowego. Skarga do sądu administracyjnego jest bowiem niedopuszczalna bez względu na to, jakiej sprawy dotyczy postanowienie organu wyższego stopnia wydawane na podstawie art. 37 § 2 kpa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy sąd odrzuca skargę, która jest niedopuszczalna. Dlatego na podstawie w/w przepisu orzeczono jak w punkcie I postanowienia. Stosownie zaś do przepisu art. 232 w/w ustawy zarządzono zwrot uiszczonego wpisu.