II SA/Kr 629/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Mirosław Bator Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej "A" Sp. z o.o. w K. kwotę 460 zł ( czterysta sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 5 października 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy Skawina, na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust.1, 3, 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), art. 39 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591), uchwały Nr IXN/310/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 389, poz. 2479) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina ustalił jednorazową opłatę dla [....] Sp. z o.o. z siedzibą w K. jako zbywcy prawa własności nieruchomości (przeniesienie prawa użytkowania wieczystego) położonej w S. , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [....] objęta Księgą Wieczystą Nr [....] o powierzchni 0,1600ha w wysokości 4 579 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina. Organ wskazał, że ww. opłatę należy wpłacić jednorazowo na konto Gminy Skawina w terminie 14-tu dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem naliczenia odsetek ustawowych w przypadku opóźnień lub zwłoki w zapłacie. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że opłata planistyczna została nałożona w związku ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości w dniu [....] 2008 r. W/w nieruchomość o powierzchni 0,1600ha w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina, zatwierdzonym uchwałą Nr 31/89 Rady Narodowej Miasta i Gminy Skawina w dniu 16 maja 1989 roku (Dz.U.M.K. Nr 13 poz. 127 z dnia 6 czerwca 1989 r.), obowiązującym do 31 grudnia 2003 r., leżała na terenach produkcyjno-technicznych i terenach rezerwowanych dla docelowego takiego przeznaczenia - o symbolu planu: - PT, PT rez. Uchwałą Nr IXN/310/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 389, poz.2479) zatwierdzony został nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym przedmiotowa działka ujęta została w tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów - symbol planu: - A 6P oraz w tereny dróg publicznych - droga (ulica) dojazdowa (drogi gminne) o symbolu planu: - KDD. Tereny oznaczone symbolem P (podlegające wycenie) mają powierzchnię 1530,0 m2. Stosownie do § 42 uchwały Rady Miejskiej zatwierdzającej MPZP, stawki opłaty od wzrostu wartości nieruchomości w związku z dokonaną zmianą przeznaczenia terenu - zgodnie z art. 36 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - określone zostały w następujących wielkościach: dla terenów oznaczonych na rysunku symbolem - P -10%. dla terenów - KDD - 0%. Uchwalenie przez Radę Miejską w Skawinie planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało wzrost wartości w/w nieruchomości, co potwierdziła opinia rzeczoznawcy majątkowego wyrażona w operacie szacunkowym wykonanym na dzień [....] .2009r. na zlecenie organu. Z opinii rzeczoznawcy oszacowana wartość rynkowa prawa własności nieruchomości przed wejściem w życie planu miejscowego wynosi: 60 037,00 zł, natomiast wartość rynkowa tego prawa po wejściu w życie planu miejscowego wynosi: 105 830,00 zł. Ze względu na fakt, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym wejście w życie uchwały z dnia 15 maja 2006 r. brak było planu miejscowego dla tego terenu, biegły ustalił, zgodnie z art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 50 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, jaki był w tym czasie faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości. Nałożona opłata planistyczna stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą tego planu, przy zastosowaniu ustalonych w planie stawek procentowych. W ocenie organu I instancji sporządzony operat szacunkowy może stanowić podstawę naliczenia opłaty planistycznej. Zaznaczył przy tym, że z uwagi na fakt, że nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, nie może wkraczać w merytoryczną zawartość i zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego. Odwołanie od ww. decyzji złożyła [....] sp. z o.o. z siedzibą w K. domagając się jej uchylenia, bądź zmiany w zakresie wysokości określonej opłaty planistycznej. Podniosła, że wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości był wynikiem nie tylko uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również ogólnego wzrostu cen nieruchomości w okresie od wejścia Polski do Unii Europejskiej do 2008 r. Wskazała, że w dniu [....] lipca 2005 r. spółka zawarła z Gminą Skawina ugodę w przedmiocie wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości. Strony ustaliły wówczas wartość nieruchomości na kwotę 36.992 zł, zatem z operatu szacunkowego wynika, że wzrosła ona w ciągu 10 miesięcy do kwoty 60.037 zł. Nadto strona odwołująca się podała, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości nie zmieniło się na skutek uchwalenia planu. Do 31 grudnia 2003 r. nieruchomość leżała bowiem na terenach produkcyjno-technicznych, a po uchwaleniu nowego planu na terenach obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Decyzją z dnia 27 stycznia 2010 r. znak: [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa, art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 ust. 1, 3, 4 oraz 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 150 ustawy z 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 Nr 261. poz 2603 z późn. zm), §4, §50, §55 - 58 rozporządzenia z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 Nr 207 poz. 2109 z późn. zm.), przepisów uchwały nr IXN/310/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina, w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o tym, że w/w opłatę należy wpłacić, w terminie 14 od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna i ustalił, że w/w opłatę należy uiścić w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w punkcie 2. orzekł, że w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wycena nieruchomości będąca podstawą naliczenia opłaty planistycznej oraz zaskarżona decyzja są prawidłowe. Operat szacunkowy spełnia wymogi rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, w szczególności § 4 ust. 1 i ust. 4, § 50 oraz przepisów rozdziału 4 rozporządzenia. Organ podkreślił, że nie ma uprawnień, aby ingerować w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy, jego uprawnienia ograniczają się do badania opinii pod względem formalnym. Rzeczoznawca zastosował przy wycenie podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej stosownie do treści § 4 ust. 4 rozporządzenia. Ze względu na to, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym wejście w życie uchwały nr IXN/310/06 Rady Miejskiej w Skawinie brak było planu miejscowego dla tego terenu, biegły ustalił, tak jak to nakazuje art. 37 ustawy o planowaniu oraz § 50 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wyceny, faktyczny sposób wykorzystywania spornej nieruchomości wskazując, że była to rola, z możliwością zabudowy - R(B). Nadto rzeczoznawca w rezultacie przeprowadzonej analizy i charakterystyki rynku nieruchomości gruntowych niezabudowanych z obszaru miasta S. , ustalił cechy mające wpływ na cenę tych nieruchomości. Wskazał także, jakie atrybuty przyjął w celu określenia nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej, oraz jaka jest skala ich oceny. Przeprowadzona przez Kolegium analiza operatu wykazała, że został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w §55 - §58 rozporządzenia, zatem może stanowić podstawę naliczenia opłaty planistycznej. Kwota opłaty planistycznej została obliczona prawidłowo, organ I instancji wskazał właściwą podstawę prawną i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko. Natomiast podniesione w odwołaniu zarzuty są niezasadne. Z treści operatu szacunkowego wynika bowiem, że biegły szacował wartość nieruchomości przy założeniu, że czynnikiem decydującym o jej ewentualnym wzroście może być tylko ustalenie przeznaczenia tej nieruchomości w planie miejscowym. Szacując wartość nieruchomości, zarówno na stan przed wejściem w życie planu miejscowego jak i po wejściu planu w życie, biegły dokonał korekty cen transakcyjnych nieruchomości porównawczych, że względu na upływ czasu - od dnia zawarcia tych transakcji do lutego 2008r, kiedy to przeniesiono prawo użytkowania wieczystego wycenianej nieruchomości. Uwzględnił zatem "samoczynny" wzrost wartości tych nieruchomości, spowodowany czynnikami innymi niż tylko uchwalenie planu miejscowego. Przeznaczenie nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie nie mogło być wzięte pod uwagę, gdyż jego przepisy w momencie uchwalania nowego planu już nie obowiązywały. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [....] sp. z o.o. z siedzibą w K. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca ponownie przedstawiła argumentację podniesioną w odwołaniu. Dodatkowo powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 lutego 2010 r. P 58/08. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podniósł, że operat szacunkowy pod względem formalnym został sporządzony prawidłowo. Nadto z uwagi na fakt, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. na które powołała się strona skarżąca zostało wydane później niż zaskarżona decyzja, organ nie mógł uwzględnić treści tego orzeczenia. Wskazał, że w takiej sytuacji skarżącemu przysługuje uprawnienie określone w art. 145 a § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniem uzasadniającym ich wzruszenie, a tym samym wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Przepis art. 36 ust 4 cyt. ustawy stanowi, że jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel zbywa tę nieruchomość, wójt burmistrz lub prezydent miasta, pobiera jednorazową opłatę określoną w planie w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Z kolei według art. 37 ust. 1 przywołanego aktu, wysokość tej opłaty ustala się na dzień sprzedaży nieruchomości a wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą planu lub faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed jego uchwaleniem. W myśl ustępu 11 tego przepisu w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Ponadto zastosowanie znajdują również regulacje zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.). Według § 50 ust. 1 rozporządzenia przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia odszkodowania lub opłaty, o których mowa w art. 36 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uwzględnia się części składowych tej nieruchomości, a w przypadku gdy przed uchwaleniem obowiązującego planu miejscowego nie obowiązywał plan miejscowy lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy określaniu wartości nieruchomości przyjmuje się faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem tego planu. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie był fakt sprzedaży nieruchomości przez stronę skarżącą na mocy umowy z dnia 18 lutego 2008 r., a zatem przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Główny zarzut strony skarżącej sprowadzał się do zakwestionowania ustalenia wzrostu wartości nieruchomości przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem nowego planu, w sytuacji gdy przeznaczenie nieruchomości na podstawie planu, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. i nowo uchwalonego w 2006 r. planu nie uległo, w ocenie strony skarżącej, zmianie. Dla poparcia swojego stanowiska odwołała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P/58/08. Wspomnianym wyrokiem Trybunał Konstytucyjny orzekł, że zacytowany wyżej przepis art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomo zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał, że "prawo gminy do pobrania opłaty wiąże się z odniesieniem rzeczywistej korzyści wynikającej z uchwalenia miejscowego planu. Sytuacja właścicieli nieruchomości położonych na obszarach, gdzie na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nowe plany uchwalono po wygaśnięciu starych, różni się od sytuacji innych właścicieli nieruchomości położonych na obszarach, w których nowe plany zastąpiły stare w trakcie ich obowiązywania. (...) Brak aktywności gminy w uchwalaniu lub w zmianie miejscowego planu przy jednoczesnym pobieraniu opłaty w sytuacji, gdy nowouchwalony plan nie zmienił w istocie przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania prowadzi do zróżnicowania, które nie jest w żaden sposób uzasadnione." Trybunał podkreślił, że "ustawodawca nie wskazał jakichkolwiek wartości przemawiających za takim sposobem działania organów gminy, różnicującym sytuację prawną właścicieli i użytkowników wieczystych - zbywców nieruchomości w gminie." W tym stanie Trybunał stwierdził, że "kwestionowany przepis jest niezgodny w konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. Ponadto właściciele nieruchomości nie mogli spodziewać się sytuacji, w której gminy posiadające miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego doprowadzą do utraty ich mocy na skutek zaniedbania w prowadzeniu polityki przestrzennej na swoim obszarze. Nie powinni oni ponosić negatywnych konsekwencji nieobowiązywania planu miejscowego z powodu zaniechania działań przez władzę lokalną." Trybunał podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wstąpił z pytaniem prawnym do Trybunału, że "wzrost wartości nieruchomości powinien być rozpatrywany jako skutek uchwalenia nowego planu miejscowego bezpośrednio po poprzednim, a nie jako efekt utraty ciągłości planowania i stworzenia sytuacji okresowego braku jakiegokolwiek planu z jego opłatowymi konsekwencjami." Konsekwencją przytoczonego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest brak możliwości nałożenia opłaty planistycznej w razie, gdy w nowo uchwalonym planie, przeznaczenie zbytej nieruchomości jest takie samo jak przeznaczenie przewidziane dla niej w planie miejscowym, który utracił moc obowiązującą ze względu na regulację art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – w istocie nie dochodzi bowiem do wzrostu wartości nieruchomości będącej bezpośrednim następstwem uchwalenia przez gminę planu miejscowego. W aktualnym stanie prawnym organy administracji publicznej w postępowaniu o ustalenie opłaty planistycznej obowiązane są zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy na obszarze na którym znajduje się nieruchomość będąca przedmiotem obrotu obowiązywał uprzednio miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Następnie w razie odpowiedzi twierdzącej porównać przeznaczenie jakie przewidywał dla niej poprzednio obowiązujący plan, z przeznaczeniem w nowym planie, bez względu na fakt, czy nowy plan zastąpił stary w trakcie jego obowiązywania, czy też nowy plan został uchwalony już po wygaśnięciu starego. Dopiero w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany dotychczasowego przeznaczenia działki uzasadnione stanie się wymierzenie opłaty planistycznej. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że przedmiotowa działka nr [....] o powierzchni 0,1600ha w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina, zatwierdzonym uchwałą Nr 31/89 Rady Narodowej Miasta i Gminy Skawina w dniu 16 maja 1989 roku, obowiązującym do 31 grudnia 2003 r., leżała na terenach produkcyjno-technicznych i terenach rezerwowanych dla docelowego takiego przeznaczenia - o symbolu planu: - PT, PT rez. Natomiast w nowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr IXN/310/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r. przedmiotowa działka ujęta została w terenach obiektów produkcyjnych, składów i magazynów - symbol planu: - A 6P oraz w tereny dróg publicznych - droga (ulica) dojazdowa (drogi gminne) o symbolu planu: - KDD. W takim razie na terenie miasta Skawina przed uchwaleniem nowego planu w 2006 r. przez okres 2 lat nie obowiązywał żaden plan zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do zasad wyceny nieruchomości obowiązujących w dacie wydania decyzji I i II instancji, a zatem przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., dla określenia wartości nieruchomości przed uchwaleniem planu organy odwołały się do faktycznego sposobu wykorzystania terenu. Tymczasem w ocenie Sądu literalne brzmienie oznaczenia terenu na którym położona jest przedmiotowa działka w planach z 1989 r. i 2006 r. sugeruje, że zachodzi tożsamość przeznaczenia nieruchomości, co w świetle powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego przesądza o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej. Jednakże brak w aktach administracyjnych dokumentów dotyczących opisanych wyżej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie Miasta Skawina (ich wypisów i wyrysów) nie pozwala na głębszą analizę w tym zakresie. Wobec powyższego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po wcześniejszym uzupełnieniu materiału dowodowego we wskazanym wyżej zakresie, niezbędne będzie poprzez szczegółową analizę ustaleń planów z 1989 r. i 2006 r. określenie przeznaczenia nieruchomości. W razie jednoznacznego ustalenia, że przeznaczenie to nie uległo zmianie w związku z uchwaleniem nowego planu, brak będzie podstaw do ustalenia opłaty planistycznej, co skutkować winno umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. W kontekście zaprezentowanego przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę poglądu, że organy orzekając przed wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie mogły uwzględnić treści tego orzeczenia, a skarżącemu w takiej sytuacji przysługuje uprawienie wszczęcia postępowania na podstawie art. 145a § 1 kpa wypada wyjaśnić, że przytoczony wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Nr 24, poz. 124 z 2010 r. i wszedł w życie z dniem 15 lutego 2010 r. Wyrok ten z mocy art. 190 ust. 1 Konstytucji, ma walor powszechnie obowiązujący. Oznacza to związanie nim składu orzekającego i nie ma znaczenia okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana przed ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z treścią art. 145 a §1 k.p.a. orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja stanowi podstawę wznowienia postępowania. Artykuł 145 §1 pkt 1 "b " ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W tym kontekście należy stwierdzić, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji przesądza o uznaniu "naruszenia prawa" w samej decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt IV SAG 363/09). To zaś skutkuje uchyleniem decyzji wydanej z uwzględnieniem takiej wadliwej podstawy prawnej niezależnie od tego, czy występujące uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Powszechnie przyjmuje się również w orzecznictwie, że podstawa wznowienia określona w art. 145 a kpa jest podstawą uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd także wtedy, gdy wyrok Trybunału zapadł po podjęciu zaskarżonej decyzji (por. II S.A./Gd 545/08 wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 października 2008 r., Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz w myśl art. 135 w/w ustawy również decyzję organu I instancji. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 w/w ustawy. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 tej ustawy.