II SA/Kr 630/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi K.K. i M.K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych I. skargę oddala; II. oddala wniosek uczestnika D.B. o zasądzenie kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia 27 listopada 2014 roku nr [...] nakazał K.K., M.K. ,oraz A.B. i D.B. , współwłaścicielom nieużytkowanego a będącego w nieodpowiednim stanie technicznym budynku mieszkalno - usługowego nr [...] położonego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w miejscowości T. , wykonania niezbędnych robót budowlanych i usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wynikających z opracowanej w miesiącu listopadzie 2012 r. ekspertyzy technicznej stanu technicznego wspomnianego budynku. W decyzji organ określił szczegółowo jakie roboty należy wykonać. K.K i M.K. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ze względu na niekompletne i wybiórcze przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie opinii biegłego w sprawie stanu technicznego fundamentów budynku [...] , jak również niedokonanie uzupełnienia nieaktualnej opinii biegłych mgr inż. M.W. oraz inż. J.L. z miesiąca sierpnia 2010 r.; - naruszenie art. 67 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez brak zastosowania tego przepisu w zaskarżonym rozstrzygnięciu, mimo uznania przez organ, że budynek nr [...] jest nieużytkowany, może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska i jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 26 lutego 2015 roku nr [...] znak [...] na podstawie art. 138 § 1 k.p.a uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 66 ust.1 pkt 1, art.66 ust.2 oraz art.80 ust.2 pkt 2 i art. 83 ust.2 ustawy Prawo budowlane w punkcie I nakazał współwłaścicielom wykonanie robót budowlanych o charakterze zabezpieczającym, mających na celu usunięcie zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, wynikającego z nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalno - usługowego zlokalizowanego przy ul. [...] na działce nr ewid. [...] w miejscowości T. , w sposób i w zakresie wskazanym w pkt.3 opracowania pn. "Uzupełnienie uaktualnienia ekspertyzy technicznej dla istniejącego budynku zlokalizowanego w T. ul [...] Dz. Nr [...] ", sporządzonego w listopadzie 2012 r. przez mgr inż. M.W. oraz inż. J.L. , którego uwierzytelniona kserokopia stanowi załącznik do niniejszej decyzji. W dalszej części tego punktu organ odwoławczy wskazał szczegółowo jakie roboty należy wykonać oraz określił termin wykonanie obowiązku do dnia 30 kwietnia 2015 r. W punkcie II zakazał współwłaścicielom użytkowania schodów zewnętrznych prowadzących do lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na piętrze w/w budynku oraz użytkowania pomieszczeń usytuowanych nad drewnianym stropem zlokalizowanym nad parterem w/w budynku (strop nie spełnia wymagań wytrzymałościowych) do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego wyżej wymienionych elementów budynku mieszkalno - usługowego zlokalizowanego przy ul. [...] , na działce nr ewid. [...] w miejscowości T. Organ odwoławczy analizując ponownie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał, że zachodziły uzasadnione podstawy do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 ustawy prawo budowlane . W szczególności zwrócił uwagę na sporządzoną w roku 2010 ekspertyzę określającą stan techniczny poszczególnych elementów budynku, uzupełnioną następnie w listopadzie 2012 roku, której wnioski zostały podtrzymane przez jej autorów w całości w roku 2014. Z uwagi nadto na jej wartość merytoryczną, w zakresie sposobu realizacji niektórych nakazów zawartych w decyzji uznał, że dokument ten winien stanowić integralną jej część w formie załącznika, tak aby zobowiązani z treści doręczonej decyzji wraz z załącznikiem jednoznacznie wiedzieli jakie obowiązki zostały na nich nałożone i w jaki sposób należy je wykonać. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że za bezzasadne uznaje zarzuty dotyczące nie zastosowania przez organ I instancji przepisu art. 67 ustawy prawo budowlane, czy też braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy uznał zebrany materiał dowodowy za wystarczający do stwierdzenia istnienia realnego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Uchybienia organu I instancji, polegające na nieuwzględnieniu art. 66 ust. 2 ustawy prawo budowlane we wskazanej podstawie prawnej, nie miały zdaniem MWINB wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, i za wystarczające uznał zreformowanie skarżonej decyzji i dołączenie do niej w formie załącznika uwierzytelnionej kopii opracowania "Uzupełnienie uaktualnienia ekspertyzy technicznej dla istniejącego budynku zlokalizowanego w T. ul. [...] Dz. Nr [...] ", sporządzonego w listopadzie 2012r. przez M.W. oraz J.L. . Nadto z uwagi na upływ terminu wykonania nałożonych obowiązków przez organ I instancji, WINB w K. rozstrzygając niniejszą sprawę wyznaczył nowy termin wykonania robót budowlanych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga K.K. i M.K. . Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w części, tj. zakresie określonym w pkt I i II (nakazy i zakazy). Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 a p.p.s.a, a to art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak zastosowania tego przepisu w zaskarżonym rozstrzygnięciu, mimo istnienia przesłanek determinujących podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie tej regulacji prawnej, tj. faktu nieużytkowania budynku położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w T. będącym w nieodpowiednim stanie technicznym, nienadającym się do remontu oraz modernizacji z uwagi na stopień skomplikowania prac koniecznych do wykonania, wysokość kosztów niezbędnych do poniesienia z tego tytułu przez właścicieli obiektu, jak też brak zamiaru po stronie właścicieli przeprowadzenia tych robót; naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 c p.p.s.a, a to art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy podstawę rozstrzygnięcia stanowi nieaktualna na dzień wydania decyzji administracyjnej ekspertyza techniczna przeprowadzona w sierpniu 2010 roku przez mgr inż. M.W. oraz inż. J.L. , zaktualizowana i uzupełniona w listopadzie 2012 roku, jak również złożone 29 października 2014 roku oświadczenie ww. autorów ekspertyzy, w które organ uznał za wystarczające do ustalenia stanu technicznego budynku przy ul. [...] w T. na chwilę wydania decyzji administracyjnej przy braku jakiejkolwiek wzmianki o przeprowadzeniu przez składających oświadczenie oględzin obiektu budowlanego ani wskazaniu innych podstaw poczynionych ustaleń, co uniemożliwia jakąkolwiek ocenę jego prawidłowości i aktualności, a ponadto nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu fundamentów powyższego budynku pomimo istnienia przesłanek do jej wykonania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. i nakazująca skarżącym oraz A.B. i D.B. , jako współwłaścicielom budynku mieszkalno - usługowego [...] w T. wykonanie określonych w decyzji robót budowlanych o charakterze zabezpieczającym w przedmiotowym budynku, mające na celu usunięcie zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, wynikającego z nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Artykuł 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy, przewiduje, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie (ust. 2). Zdaniem Sądu wskazany przepis stanowi nie tylko upoważnienie dla organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji, lecz wręcz statuuje obowiązek wydania takiej decyzji przez powołany do tego organ, zaniechanie natomiast wydania decyzji stanowiłoby naruszenie prawa. Przepis art. 66 ustawy stanowi przykład konkretyzacji nakazu przestrzegania obowiązku utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami sformułowanymi art. 5 ust. 2 ustawy. Regulacja ta obliguje bowiem organ do ustalenia określonych nieprawidłowości, a to następnie powinno znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w decyzji. Zauważyć przy tym należy, że tryb określony w art. 66 ust. 1 ustawy dotyczy usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego, a więc związanych zazwyczaj z niewłaściwym jego użytkowaniem, doprowadzeniem do znacznego zużycia technicznego poprzez brak remontów, konserwacji spowodowanych zazwyczaj biernością, niedbalstwem, brakiem kontroli właściciela lub zarządcy (por. wyrok NSA z dnia 17.06.2011r., sygn. akt II OSK 1100/10, LEX nr 992473). Tym samym nakładane na podstawie ww. przepisu obowiązki mają charakter naprawczy, zmierzając do przywrócenia obiektu do stanu używalności, zachowania substancji budowlanej w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom. Sąd podkreśla, na co słusznie powołuje się organ II instancji, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy należą do kategorii tak zwanych decyzji związanych, gdyż w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego nie jest uprawiony, lecz zobowiązany do wydania decyzji, w której zawarty zakres nałożonych obowiązków zależy od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy nie budzi wątpliwości Sądu, że z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, a to z kolei wynika z ustalonego stanu faktycznego zgodnie z przepisami art. 7, 77 i 80 k.p.a. Podkreślić należy, że z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 7 grudnia 2011r. w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] w T. oraz ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowego budynku sporządzonej w roku 2010, uzupełnionej opracowaniami sporządzonymi w listopadzie 2012 r. i potwierdzonymi następnie przez jej autorów tj. mgr inż. M.W. oraz inż. J.L. w październiku 2014 r. wynika jednoznacznie, że nieodpowiedni stan techniczny budynku zagraża życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki niezbędne do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 ustawy. Zakres zaś stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku pokrywa się z zakresem nałożonych na współwłaścicieli obowiązków i zakazów. Wskazać nadto należy, że wbrew stanowisku skarżących, materiał dowodowy wyżej przytoczony i na którym zostały oparte ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie był wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Zważyć bowiem należy, że stan techniczny budynku przy ul. [...] w T. zagrażał życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia już w roku 2010, co wynika ze sporządzonej wówczas ekspertyzy i nie uległ pozytywnej zmianie aż do wydania zaskarżonej decyzji. Sami skarżący potwierdzają ten stan rzeczy akcentując zły stan techniczny budynku i domagając się przeprowadzenia dodatkowej opinii dla ustalenia aktualnego stanu technicznego budynku, w szczególności z uwagi na zły stan fundamentów przedmiotowego budynku. Przeprowadzenie dodatkowej ekspertyzy, wobec potwierdzenia istnienia przesłanek do zastosowania art. 66 ust. 1 i 2 ustawy we wcześniejszej ekspertyzie z roku 2010 i uzupełnionej w 2012 roku, nie miało już żadnego znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia . Nie znajduje przy tym uzasadnienia twierdzenie skarżących jakoby przedmiotowy budynek był nieużytkowany. Takie stanowisko nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy albowiem już z samych twierdzeń skarżących zawartych m.in. z piśmie z dnia 5 listopada 2012 r. (K:12) wynika, że pozostali współwłaściciele A. i D.B. użytkują przedmiotowy budynek i przeprowadzają "w swoich pomieszczeniach roboty budowlane". Z oświadczenia pełnomocnika uczestników złożonego na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. wynika nadto, że nakazane zaskarżoną decyzją roboty budowlane zostały wykonane. Co tym bardziej przeczy tezie stawianej przez skarżących, iż przedmiotowy budynek jest nieużytkowany, a właściciele obiektu nie mają w ogóle zamiaru podjęcia jakichkolwiek prac remontowych. Powyższe okoliczności tym samym czynią zarzut niezastosowania art. 67 ustawy całkowicie bezzasadnym albowiem w niniejszej sprawie obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było zakończenie wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w oparciu o art. 66 ustawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Wniosek uczestnika D.B. o zasądzenie kosztów, został oddalony w oparciu o art. 199 p.p.s.a., gdyż wskazany przepis przewiduje, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takim przepisem jest art. 200 p.p.s.a. albowiem wynika z niego, że zwrot kosztów postępowania przed sądem I instancji przysługuje jedynie stronie skarżącej od organu i to jedynie w razie uwzględnienia skargi.