II SA/Kr 633/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara- Dubiel WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej A. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 1131 (tysiąc sto trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Marszałek Województwa [....] decyzją z dnia 3 grudnia 2015r. (znak [....] ) działając na podstawie art. 12 oraz art. 17 ust. 1 i 3, art. 19 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz. U. z 2007 r., Nr 90, poz. 607 ze zm.) w związku z art. 72 i 73 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 roku o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 888) określił wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2011 rok dla spółki [....] Spółka z o.o. w K. na kwotę 21 131,00 zł oraz zobowiązał ja do zapłaty tej kwoty z odsetkami w terminie 14 dni od dnia ostateczności decyzji oraz wskazał, że wyniki obliczeń załączone do niniejszej decyzji stanowią jej integralną część. Na skutek odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 24 marca 2016 r. (znak: [....]), działając na zasadzie m.in. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 §1 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję częściowo (w punkcie 2-gim) i w tym zakresie umorzyło postępowanie, natomiast w pozostałym zakresie utrzymało decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ II instancji wskazał, że nie budzi wątpliwości ustalenie, iż na przedsiębiorcy [....] Sp. z,o.o. z siedzibą w K. ciąży obowiązek uiszczenia opłaty produktowej za 2011 r. Spółka pismem z dnia 30 września 2008 r. zawiadomiła marszałka o rozpoczęciu działalności w zakresie wprowadzania na rynek produktów w opakowaniach z tworzyw sztucznych oraz o samodzielnej realizacji obowiązku zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych. Przedsiębiorca wprowadza na rynek krajowy produkty w opakowaniach z papieru i tektury (metki), tworzyw sztucznych (worki foliowe, wieszaki) oraz ze stali (wieszaki). W wyniku przeprowadzonej u przedsiębiorcy kontroli zostały stwierdzone nieprawidłowości, które zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu wystąpienia pokontrolnego z dnia 29 września 2015 r. znak: [....] . Co do wprowadzania produktów w opakowaniach, w uzasadnieniu pokontrolnym wskazano między innymi, że kontrolowany podmiot przedłożył Marszałkowi Województwa [....] sprawozdania OŚ-OP1 za lata 2009-2011 zawierające nieprawidłowości w: - określeniu masy wprowadzonych do obrotu wraz z produktem opakowań z tworzyw sztucznych; - określeniu poziomu osiągniętego odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych w poszczególnych latach, korzystając z nadwyżek z lat poprzednich; a także nieprawidłowości polegające na nie wykazaniu masy wprowadzanych do obrotu wraz z produktem opakowań z papieru i tektury oraz stali w tym blachy stalowej. W wystąpieniu pokontrolnym wskazano także, iż sprawozdanie dotyczące wprowadzania na rynek krajowy opakowań należy przedłożyć Marszałkowi Województwa [....] w terminie 14 dni od daty otrzymania wystąpienia pokontrolnego. Dnia 14 października 2015 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [....] wpłynęły od przedsiębiorcy sprawozdania OŚ-OP1 o wysokości należnej opłaty produktowej m.in. za rok 2011. Następnie Marszałek Województwa [....] dnia 16 listopada 2015 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie określenia zaległości z tytułu opłaty produktowej za lata 2009 do 2013 dla spółki [....] Sp. z o.o. z siedzibą w K. Kolegium podzieliło ustalenia dokonane przez organ l instancji. Podano bowiem, że przeprowadzona kontrola wykazała, iż przedsiębiorca [....] Sp. wprowadza na rynek krajowy produkty w opakowaniach wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r.) oraz nie wywiązuje się z obowiązków przewidzianych w ww. ustawie. Z treści protokołu z kontroli wynika, że przedsiębiorca wprowadza na rynek krajowy produkty w opakowaniach z papieru, z tektury (metki), tworzyw sztucznych (worki foliowe, wieszaki) oraz ze stali (wieszaki), a to oznacza, że ten przedsiębiorca podlega obowiązkowi zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych. W roku 2011 przedsiębiorca realizował obowiązek zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych samodzielnie. W trakcie kontroli przedsiębiorca przedstawił dokumenty (oświadczenia eksportującego odpady oraz faktury potwierdzające wewnątrzwspólnotowe dostawy odpadów opakowaniowych) potwierdzające, przetworzenie zebranych od innych posiadaczy odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych. Takie ustalenia oznaczają, że przedsiębiorca w 2011 r. zobowiązany był do zapewnienia 100% poziomu recyklingu odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych, poziomów recyklingu odpadów opakowaniowych ze stali oraz z papieru i tektury zgodnych z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (Dz.U. z 2007 r. Nr 109, poz. 752) oraz łącznego poziomu odzysku zgodnego z w/w rozporządzeniem. Jak wyżej wskazano przedsiębiorca dnia 14 października 2015 r. złożył sprawozdanie OŚ-OP1 o wysokości należnej opłaty produktowej za rok 2011, w którym wskazano, że razem ta opłata wynosi 21131,00 zł. Ze względu na to, że przedsiębiorca nie dokonał wpłaty określonej w sprawozdaniu Marszałek Województwa [....] wydał decyzję określającą zaległość z tytułu opłaty produktowej. Następnie organ odwoławczy zbadał prawidłowość ustaleń wysokości opłaty produktowej. Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o opłacie produktowej - opłatę produktową oblicza się jako iloczyn stawki opłaty i różnicy pomiędzy wymaganym a osiągniętym poziomem odzysku (recyklingu) przeliczonej na wielkość wyrażona w masie produktów. Tak jak wyżej wskazano w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają następujące przepisy: - rozporządzenie Ministra Środowiska w z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (Dz. U. 2007, Nr 109, poz. 752), - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie stawek opłat produktowych (Dz. U. 2010, Nr 259, poz. 1774). Wskazano, że organ l instancji wyniki obliczeń opłaty produktowej zamieścił w załączniku do zaskarżonej decyzji. Kolegium zwróciło uwagę, iż organ l instancji określił wysokość tej zaległości - dokonując wyliczeń w oparciu o wyżej wskazane przepisy - w tej samej wysokości, którą podała strona odwołująca w sprawozdaniu OŚ-OP1. SKO ustaliło, że wysokość opłaty produktowej za 2011 r. została prawidłowo obliczona. Organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji dokonał prawidłowego określenia wysokości zaległości w opłacie produktowej za 2011 r., opierając je na należycie ustalonym stanie faktycznym i właściwie zidentyfikowanym stanie prawnym sprawy. Kolegium uchyliło punkt 2 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie umarzyło postępowanie ze względu na to, że żaden przepis obowiązującego systemu prawa nie stanowił podstawy prawnej do orzekania przez organ pierwszej instancji o zobowiązaniu do wpłaty zaległej opłaty produktowej na rachunek bankowy. Natomiast termin płatności zaległej opłaty produktowej określa wprost art. 17 ust. 3 ustawy o opłacie produktowej, który stanowi: "Termin płatności opłat, o których mowa w ust. 1 i 2 wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna" - o czym Kolegium poinformowało. W kwestii zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że strona odwołująca podniosła zarzut błędnego ustalenia, że spółka [....] sp. z o.o. przyjmuje odpady od innych podmiotów, co z kolei oznacza, że jest zobowiązana do zapewnienia poziomu 100% recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych. W protokole z kontroli wskazano, że w/w spółka, w okresie objętym kontrolą (również w 2011r), realizowała obowiązek zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych samodzielnie co istotne z punktu widzenia w/w zarzutu odwołania, w trakcie kontroli podmiot przedstawił dokumenty (oświadczenia eksportującego odpady oraz faktury potwierdzające wewnątrzwspólnotowe dostawy odpadów opakowaniowych) potwierdzające przetworzenie zebranych od innych posiadaczy odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych. W tabeli przedstawiono także informację o masie odpadów wyeksportowanych na rzecz realizacji obowiązku recyklingu i odzysku wobec [....] sp. z o.o. (strona 7 protokołu). Zatem powyższe ustalenia dokonane podczas kontroli potwierdzają, że spółka w 2011r. przyjmowała odpady od innych podmiotów, a co wynikało z oświadczeń i faktur przedstawionych przez podmiot kontrolowany. Podkreślono, że obowiązek osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych przedsiębiorca może realizować samodzielnie, może również obowiązki wynikające z ustawy zlecić organizacji odzysku. Samodzielnie obowiązek odzysku może być realizowany przez przedsiębiorcę, który we własnym zakresie poddaje odzyskowi i recyklingowi wyłącznie wytworzone przez siebie odpady opakowaniowe i poużytkowe. Ponadto przedsiębiorca może obowiązek realizować samodzielnie także poprzez poddanie odzyskowi lub recyklingowi odpadów zebranych przez zorganizowana przez siebie sieć ich selektywnego zbierania, takiego samego rodzaju i w takiej samej masie lub ilości jak powstałe z wprowadzonych przez siebie na terytorium kraju produktów lub produktów w opakowaniach (art. 4 ust. 1, 1a, 1b, 3 ustawy o opłacie produktowej). W przedmiotowej sprawie firma [....] sp. z o.o. samodzielnie realizuje obowiązek osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych, a podczas kontroli przedstawiono dokumenty potwierdzające przetworzenie zebranych od innych posiadaczy odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych. Wobec tego, mając na względzie art. 4 ust. 1a ustawy o opłacie produktowej, wskazano, że przedsiębiorca jest zobowiązany do zebrania i przekazania do odzysku lub recyklingu odpadów w takiej samej masie lub ilości, jak powstałe z wprowadzonych przez niego produktów lub produktów w opakowaniach.(...) Co do zarzutu nieprawidłowego ustalenia ilości opakowań wprowadzanych przez [....] sp. z o.o. do obrotu - Kolegium wskazało, że przedsiębiorca jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji, obejmującej m.in. informacje o masie opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których wprowadził na rynek krajowy produkty (art. 11 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłacie produktowej). Kolejnym obowiązkiem przedsiębiorcy jest obowiązek złożenia marszałkowi województwa rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej zawierającego m.in. informacje o odpowiednio masie opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których wprowadził na rynek krajowy produkty (art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłacie produktowej). Podczas kontroli ustalono, że przedsiębiorca przedłożył Marszałkowi Województwa [....] sprawozdania OŚ-OP1 za rok 2011, które zawierało wyżej opisane nieprawidłowości. Dalej wskazano, że w protokole (tabela na stronie 6) przedstawiono informacje o masie i rodzaju opakowań wprowadzonych do obrotu wraz z produktem. Podano także, że informacje te sporządzono w oparciu o prowadzoną przez przedsiębiorcę ewidencję opakowań, której kopia stanowi załącznik nr 4 do protokołu. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że kontrolowany podmiot został poinformowany o prawie wniesienia umotywowanych zastrzeżeń i uwag do treści protokołu przed jego podpisaniem oraz o prawie odmowy podpisania protokołu i możliwości przedstawienia w takim przypadku swojego stanowiska na piśmie (strona 10 protokołu). Prokurent [....] sp. z o.o., który reprezentował spółkę i udzielał informacji podczas kontroli - nie wniósł zastrzeżeń/ uwag do protokołu i podpisał dokument. Kolegium uznało że przedsiębiorca [....] sp. z o.o. wprowadził do obrotu w 2011 r. wskazaną w protokole z kontroli ilość opakowań: opakowania z tworzyw sztucznych 8 222 kg, opakowania ze stali, w tym z blachy stalowej 548 kg, opakowania z papieru i tektury 264 kg. Nadto zwrócono również uwagę, że zarzuty strony odwołującej się w istocie odnoszą się do ustaleń poczynionych w trakcie kontroli i wystąpienia pokontrolnego z dnia 29 września 2015 r. Nr [....] , które w żaden sposób również w ewentualnym postępowaniu sądowym nie były kwestionowane przez kontrolowany podmiot. Natomiast Kolegium nie ma możliwości kwestionowania postępowania kontrolnego. Skarga [....] Spółki z o.o. z siedzibą w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucała: naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niestosowanie się do zasady prawdy obiektywnej i nieprzeprowadzenie wszystkich czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co skutkowało: błędnym ustaleniem, że firma [....] sp. z o.o. przyjmuje odpady od innych podmiotów, co z kolei oznacza, że jest zobowiązana do zapewnienia poziomu 100% recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych, nieprawidłowym ustaleniem ilości opakowań posiadanych przez [....] sp. z o.o., nieprawidłowym ustaleniem ilości opakowań wprowadzonych przez [....] sp. z o.o. do obrotu, naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego i ustalenie, że [....] sp. z o.o. przyjmuje odpady od innych podmiotów, co z kolei prowadziło do wniosku, że spółka jest zobowiązana do zapewnienia poziomu 100% recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych, naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik postępowania, tj. art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej w brzmieniu obowiązującym w chwili powstania obowiązku skarżącego (dalej Ustawa), poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że zapis przedmiotowej normy ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 89 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, i niewyznaczenie rozprawy pomimo wyraźnego w tym przedmiocie wniosku [....] sp. z o.o., co uniemożliwiło skarżącej czynny udział w postępowaniu, oraz uniemożliwiło wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, na etapie postępowania odwoławczego. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji. Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, w tym kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (§ 2 pkt 1). Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Na wstępie zauważyć wypada, że problem rozstrzygany w niniejszej sprawie stanowił już przedmiot rozważań tutejszego sądu w wyrokach z dnia: 25.08.2016r., II SA/Kr 632/16; 6.09.2016r., II SA/Kr 335/16 oraz 22.09.2016., II SA/Kr 634/16, zapadłych na gruncie tożsamych pod względem stanu faktycznego i prawnego sprawach. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w ww. wyrokach, a argumentację w nich zawartą przyjmuje za własną. Zanim jednak Sąd przejdzie do omawiania zarzutów skargi, należy zreasumować stan prawny obowiązujący przy ustalaniu opłaty produktowej na rok 2011, wobec faktu, że przedstawiony wyrywkowo w skardze nie daje pełnego obrazu sprawy. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (DZ.U. 2007.90.607 z późn. zmianami, zwanej dalej Ustawą lub ustawą o opłacie produktowej) stanowi, że ustawa określa obowiązki przedsiębiorców, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, wprowadzających na terytorium kraju produkty w opakowaniach, których rodzaje określa załącznik Nr 1 i produkty wymienione w załączniku Nr 3 do ustawy oraz zasady ustalania i pobierania opłaty produktowej. W kolejnych jednostkach redakcyjnych tego przepisu ustawodawca uszczegółowił zakres przedmiotowy tej ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o opłacie produktowej przedsiębiorca, o którym mowa w art. 1 ma obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych. Szczegółowe kwestie w zakresie realizowania ww. obowiązku określają następne jednostki redakcyjne art. 3 oraz kolejne artykuły ustawy; w tym miejscu wystarczy wskazać, że obowiązkiem przedsiębiorcy, o którym mowa, jest osiągnąć docelowy poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych co najmniej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy. Stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (DZ.U.2013.888) w sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie Ministra Środowiska w z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (Dz. U. 2007, Nr 109, poz. 752). Zgodnie z art. 3 ust. 4 masę i ilość opakowań wprowadzonych na rynek ustala się w oparciu o ewidencję prowadzoną zgodnie z art. 11, zaś wedle art. 3 ust. 5 wprowadzenie na rynek opakowań lub produktów następuje w dacie ich wydania z magazynu w celu ostatecznego wprowadzenia do obrotu. Artykuł 4 ust. 1 ustawy o opłacie produktowej stanowi, że obowiązek, o którym mowa w art. 3 ust. 1, może być realizowany przez przedsiębiorcę: 1) samodzielnie albo 2) za pośrednictwem organizacji odzysku. Należy także podkreślić, że samodzielna realizacja obowiązku polega też na poddaniu odzyskowi lub recyklingowi odpadów, zebranych przez zorganizowaną przez siebie sieć ich selektywnego zbierania, takiego samego rodzaju i w takiej samej masie lub ilości jak powstałe z wprowadzonych przez siebie na terytorium kraju produktów lub produktów w opakowaniach (art. 4 ust. 1b). Niezależnie od powyższego przedsiębiorca ( lub organizacja) może zlecić wykonanie poszczególnych czynności związanych z odzyskiem lub recyklingiem posiadaczowi odpadów spełniającemu wymagania określone w ustawie o odpadach. Zgodnie z art. 12 ustawy o opłacie produktowej rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 3 ustawy następuje na koniec roku kalendarzowego (ust. 1). Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, albo organizacja, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, którzy nie wykonali obowiązku, o którym mowa w art. 3, są obowiązani do wpłacania opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu: 1) odzysku, 2) recyklingu (ust. 2). Dalsze jednostki redakcyjne tego przepisu określają szczegółowo sposób obliczania opłaty produktowej. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami w sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie stawek opłat produktowych (Dz. U. 2010, Nr 259, poz. 1774). Istotną rolę na tle ustawy odgrywa sprawozdawczość. Wedle przepisów ustawy obowiązujących w roku 2011 ( do 22 stycznia 2013r., wobec faktu, że z dniem 23 stycznia 2013r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach /DZ.U. 2013.21/, która z dniem 23 stycznia 2013r. zmieniła przepisy dotyczące sprawozdawczości związanej z opłatą produktową), podstawą i źródłem sprawozdawczości było prowadzenie ewidencji obejmującej informacje, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 albo ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy. Chodziło o informacje o: odpowiednio masie opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których przedsiębiorca wprowadził na rynek krajowy produkty lub wprowadzonych na rynek krajowy produktów wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy z podziałem na poszczególne ich rodzaje. Obowiązek prowadzenia tej ewidencji korespondował ze złożeniem sprawozdania rocznego, zawierającego m.in. informacje o masie opakowań wprowadzonych na rynek na jej podstawie, a także odpowiednio o masie lub ilości produktów poddanych recyklingowi odpadów z podziałem na poszczególne ich rodzaje i według sposobów ich odzysku i recyklingu oraz odpadów poużytkowych z podziałem na poszczególne ich rodzaje (art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2). Jednakże jeżeli przedsiębiorca był zobowiązany do uiszczenia opłaty produktowej, gdyż nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 3, lub nie wykonał go w sposób określony w art. 4 ust. 1, był zobowiązany do złożenia rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej w terminie do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy (art. 15 w wersji obowiązującej do 22 stycznia 2013r.). Sprawozdanie winno było zawierać informacje o: 1) wysokości należnej opłaty produktowej, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań lub produktów i określeniem odpowiednio ich masy lub ilości, 2) odpowiednio masie opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których przedsiębiorcy wprowadzili na rynek krajowy produkty, lub wprowadzonych na rynek krajowy przez przedsiębiorców produktów wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, z podziałem na poszczególne ich rodzaje; 3) odpowiednio masie lub ilości poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje i według sposobu ich odzysku i recyklingu, oraz odpadów poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje, 4) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje Wzór rocznego sprawozdania, zwanego sprawozdaniem OŚ-OP1, określało za rok 2011 Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2010r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej (DZ.U. 259 poz.1775), które obowiązywało do dnia 22 stycznia 2013r. W takiej sytuacji, czyli gdy przedsiębiorca był zobowiązany do uiszczenia opłaty produktowej, nie składał już rocznego sprawozdania, o którym była mowa w art. 10 ust.1. Artykuł 16 ust. 1 ustawy o opłacie produktowej stanowi, że obowiązek wpłacenia opłaty produktowej, obliczonej w sposób określony w art. 12, powstaje na koniec roku kalendarzowego (ust. 1). Opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy (ust. 2). Zgodnie z art. 17 ustawy o opłacie produktowej w razie stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej (ust. 1). W przypadku niewykonania decyzji określonej w ust. 1 marszałek województwa ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę produktową w wysokości odpowiadającej 50 % kwoty niewpłaconej opłaty produktowej (ust. 2). Termin płatności opłat, o których mowa w ust. 1 i 2, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna (ust. 3). W myśl art. 18 ustawy w razie nieterminowego uiszczenia opłat produktowych lub uiszczenia ich w wysokości niższej od kwoty należnej naliczane są odsetki za zwłokę w wysokości i na zasadach określonych w przepisach działu III ustawy - Ordynacja podatkowa (ust. 1). Do opłat produktowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ust. 2). Obowiązek wpłacenia opłaty produktowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wpłata powinna nastąpić (ust. 3). Stosownie do art. 19 ustawy o opłacie produktowej do ponoszenia opłat produktowych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa. W pozostałym zakresie, na zasadach ogólnych, stosuje się k.p.a. Powyższa charakterystyka przepisów jasno dowodzi, że podstawą określenia wysokości opłaty produktowej było roczne sprawozdanie składane przez przedsiębiorcę w sytuacji, gdy jest on do tego zobowiązany, które w zakresie ilości opakowań wprowadzonych na rynek opierać się winno o prowadzoną w tym zakresie ewidencję. Dane ujęte w ewidencji, a więc masa i ilość opakowań wprowadzonych na rynek ( w dacie ich wydania z magazynu) była istotna tak dla obliczenia poziomu zapewnienia recyklingu i odzysku, jak i opłaty produktowej w przypadku obowiązku jej uiszczenia. Ewidencja, o której mowa w art. 11 ust. 1 Ustawy, była więc niezwykle istotnym elementem i bazą dla sprawozdawczości. W niniejszej sprawie została przeprowadzona przez organ I instancji kontrola Spółki [....] , z której sporządzono stosowny protokół nr [....] . Z ramienia Spółki w kontroli uczestniczył prokurent A.L. Także A.L. podpisywała wszystkie dokumenty zawierające dane liczbowe przedstawione na żądanie organu kontrolującego, jak również podpisała protokół kontroli. Z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy kontrolę przeprowadzono, gdyż w przedłożonych przez Spółkę sprawozdaniach OŚ-OP1 za lata 2009-2011 zawierających nieprawidłowości w: - określeniu masy wprowadzonych do obrotu wraz z produktem opakowań z tworzyw sztucznych; - określeniu poziomu osiągniętego odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych w poszczególnych latach, korzystając z nadwyżek z lat poprzednich; a także nieprawidłowości polegające na nie wykazaniu masy wprowadzanych do obrotu wraz z produktem opakowań z papieru i tektury oraz stali w tym blachy stalowej. Przed przeprowadzeniem kontroli w wystąpieniu do Spółki organ zobowiązał ją do przedstawienia ewidencji za lata 2009-2014 obejmującej informacje o rodzaju, ilości i masie opakowań wprowadzonych na rynek krajowy wraz z produktem i produktów (opony, oleje), dokumentów na podstawie których została sporządzona oraz dokumentów potwierdzających wykonanie obowiązku zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych lub odpadów poproduktowych. W protokole kontroli zawarto informację, że Spółka powiadomiła o samodzielnej realizacji obowiązku zapewnienia odpadów i recyklingu. W protokole ujawniono dane dotyczące masy opakowań wprowadzonych wraz z produktem do obrotu na rynek krajowy w latach 2009-2014, z rozbiciem na tworzywa sztuczne, opakowania ze stali oraz z papieru i tektury. Jak wynika z zestawień dołączonych do protokołu kontroli, dane te ( o masie opakowań), ujęte w protokole w formie odpowiedniej tabeli, dotyczyły jednakże wszystkich zakupionych wieszaków, metek, folii w latach 2009-2014r. Kolejna tabela protokołu zawierała dane o masie odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych poddanych procesowi odzysku i recyklingu w okresie od 2009 do 2014 roku w kg, które zostały zebrane od innych posiadaczy, oraz o podmiocie przekazującym odpady ( w interesującym nas okresie była to firma [....] ). W protokole znajduje się uwaga, że odnośnie samodzielnej realizacji obowiązku odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych – w trakcie kontroli Spółka przedstawiła dokumenty (oświadczenia eksportującego odpady oraz faktury potwierdzające wewnątrzwspólnotowe dostawy odpadów opakowaniowych) potwierdzające przetworzenie zebranych od innych posiadaczy odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych. W związku z tym stwierdzono, że Spółka w latach 2009-2013 zobowiązana była do zapewnienia 100% poziomu recyklingu odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych i poziomów recyklingu odpadów opakowaniowych ze stali oraz z papieru i tektury zgodnych z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (Dz. U. z 2007 Nr 109, poz. 752). W wystąpieniu pokontrolnym z dnia 29 września 2015r. wskazano, że dane, na podstawie których Spółka miała sporządzić korekty i brakujące sprawozdania, znajdują się w punkcie 4 protokołu z kontroli nr [....] . Nałożono obowiązek wprowadzenia korekt i złożenia sprawozdań OŚ-OP1 o wysokości należnej opłaty produktowej za lata 2009-2013 w terminie 14 dni od daty otrzymania wystąpienia pokontrolnego i wskazano, aby wnieść opłatę na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego w terminie ustawowym do dnia 31 marca roku następnego, po roku kalendarzowym którego dane dotyczą. Spółka sporządziła sprawozdanie roczne OŚ-OP1 za rok 2011 z danymi jak w protokole pokontrolnym (do czego została zobowiązana). Na podstawie tego sprawozdania została wydana decyzja Marszałka Województwa o naliczeniu uzupełniającej opłaty produktowej. Korzystając z protokołu kontroli opisanego wyżej, organ odwoławczy wywiódł następujące wnioski: 1/ z protokołu kontroli wynikają informacje o masie i rodzaju opakowań wprowadzonych do obrotu wraz z produktem; 2/ Spółka [....] realizuje obowiązek osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów samodzielnie, a podczas kontroli przedstawiono dokumenty (oświadczenia eksportującego odpady oraz faktury potwierdzające wewnątrzwspólnotowe dostawy odpadów opakowaniowych) potwierdzające przetworzenie zebranych od innych posiadaczy odpadów opakowań z tworzyw sztucznych, co uzasadniać ma 100 % poziomu recyklingu. Kolegium podkreśliło także, że Spółka nie wniosła zastrzeżeń i uwag do treści protokołu i możliwości przedstawienia swojego stanowiska na piśmie. Z kolei, ponieważ zarzuty odwołującego się dotyczą ustaleń poczynionych w trakcie kontroli, które w żaden sposób nie były ewentualnie podważane w postępowaniu sądowym, to Kolegium nie ma możliwości kwestionowania postępowania kontrolnego. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Prawdą jest bowiem, że sama Spółka (działając przez prokurenta podpisującego wszystkie dokumenty przedstawiane kontrolującemu, protokół pokontrolny, a także sprawozdanie roczne OŚ-OP1) dostarczyła danych do sporządzenia protokołu, jak również stosując się do wystąpienia pokontrolnego przedłożyła sprawozdanie, w oparciu o które Marszałek Województwa wydał zakwestionowaną decyzję. Na etapie postępowania w I instancji można by zatem powiedzieć, że skoro dane do obliczenia opłaty produktowej wynikały z przedłożonego sprawozdania, to nie musiały być przez organ I instancji szczegółowo analizowane, a tym bardziej kwestionowane. Jednak inaczej rzecz się miała po złożeniu przez Spółkę odwołania, gdzie dane te zostały zakwestionowane. Bowiem pobieżna nawet lektura protokołu kontrolnego prowadzi do wniosku, że dane przedstawione przez Spółkę nie były prawidłowe z punktu widzenia treści ustawy o opłacie produktowej. Słusznie bowiem wskazuje skarżący, że zgodnie z art. 3 ust. 5 Ustawy wprowadzenie na rynek opakowań lub produktów następuje w dacie ich wydania z magazynu w celu ostatecznego ich wprowadzenia do obrotu. Zatem zgodnie z tym przepisem masa i ilość opakowań wprowadzonych na rynek nie jest tożsama z masą i ilością opakowań zakupionych przez Spółkę w poszczególnych latach, a takie dane podała Spółka organowi kontrolującemu (co ustalono wyżej) i takie następnie dane umieszczono w sprawozdaniu OŚ-OP1 zgodnie zresztą z zaleceniem kontrolującego. Jak wspomniano, jest to widoczne wprost przy odczytaniu dokumentu źródłowego zamieszczonego w protokole. Jak już nadmieniono, zgodnie z art. 11 ust.1 Ustawy Spółka winna była prowadzić ewidencję zawierającą prawidłowe dane o ilości i masie opakowań wprowadzonych na rynek (czyli w dacie ich wydania z magazynu). Skoro zatem Organ Odwoławczy miał do dyspozycji protokół kontroli, z którego wynikało, jakie dane znajdują się w sprawozdaniu OŚ-OP1, a konkretnie, że dane te nie są tymi właściwymi w rozumieniu Ustawy, to winien zażądać poprawnych danych, ustalonych w oparciu o prowadzoną ewidencję, albo zlecić uzyskanie takich danych organowi I instancji. Podobnie rzecz ma się z drugą problematyczną kwestią, a mianowicie z poziomem recyklingu i odzysku opakowań z tworzyw sztucznych. Organ Odwoławczy twierdzi, że z protokołu kontroli wynika, iż Spółka w ramach samodzielnej realizacji obowiązku zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych zbierała odpady przez zorganizowaną przez siebie sieć ich selektywnego zbierania. Wówczas istotnie, zgodnie z art. 4 ust. 1b miałaby obowiązek zbierać je w takiej ilości i masie, jak wprowadzone przez siebie na terytorium kraju produkty w opakowaniach ( czyli poziom recyklingu i odzysku winien osiągać 100%). Problem jednak w tym, że ta okoliczność została zakwestionowana w odwołaniu, gdzie się twierdzi, że fakt taki nie wynika z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy. Przypomnieć należy, że sposób samodzielnej (przez przedsiębiorcę) realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 3 Ustawy, jak to już wyżej wskazano, polegać może albo na zbieraniu odpadów przez zorganizowaną przez siebie sieć ich selektywnego zbierania (art. 4 ust. 1b Ustawy) albo na zleceniu poszczególnych czynności związanych z recyklingiem i odzyskiem posiadaczowi odpadów spełniającemu wymagania określone w ustawie o odpadach (art. 4 ust. 3 Ustawy). W skardze Spółka twierdzi, że w roku 2011 nie przyjmowała odpadów od innych podmiotów, a zgodnie z oświadczeniem z dnia 28 grudnia 2011r. sporządzonym przez firmę [....] odpady opakowaniowe z tworzyw sztucznych o masie 2699 kg zebrane przez firmę pozyskującą odpady (czyli ....) zostały wyeksportowane na rzecz realizacji obowiązku recyklingu Spółki [....] za rok 2011. Z kolei sięgnięcie do protokołu kontroli bynajmniej tej kwestii nie wyjaśnia, albowiem w protokole tym, jak to już wyżej wskazano, jest mowa tylko o tym, że przedstawiono dokumenty, a to "oświadczenia eksportującego odpady oraz faktury potwierdzające wewnątrzwspólnotowe dostawy odpadów opakowaniowych", które zdaniem organu kontrolującego miały potwierdzić przetworzenie zebranych od inny posiadaczów odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych. Oczywiście brak w materiale zawartym w aktach owych dokumentów uniemożliwia weryfikację ich treści. Niemniej jednak samo określenie rodzaju dokumentów w treści protokołu nie przesądza w żaden sposób, czy chodzi o sytuację z art. 4 ust. 1b, czy art. 4 ust. 3 Ustawy ( czyli czy chodzi o sieć, czy też o posiadacza odpadów, któremu zlecono obowiązki związane z odzyskiem i recyklingiem). Z kolei brzmienie oświadczenia złożonego przez Firmę [....] , które przytacza się w skardze, o ile znalazłoby potwierdzenie w dokumencie źródłowym, także nie świadczy jednoznacznie o tym, jak realizowana jest z pomocą tej firmy kwestia odzysku i recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych: czy np. za pomocą sieci, od której firma [....] odbierała "cudze" odpady, czy poprzez zlecenie tej firmie czynności zbierania odpadów Spółki. Podkreślenia wymaga ponownie, że o ile Organ I instancji opierał się na złożonym sprawozdaniu, o tyle Organ Odwoławczy przy podniesionych zarzutach winien był doprecyzować i wyjaśnić tę kwestię, skoro zależy od niej ustalenie poziomu docelowego recyklingu i odzysku za rok 2011, co ma bezpośredni wpływ na wymiar opłaty. Zauważyć należy, że to na organie administracji ciąży obowiązek prawidłowego ustalenia i wymierzenia zaległości z tytułu opłaty produktowej. A zatem, gdy istnieją powody do twierdzenia, że jej obliczenie nastąpiło w oparciu o dane niezgodne z Ustawą lub w sposób niezgodny z Ustawą, organ nie może poprzestawać na treści sprawozdania, w sytuacji, gdy już pobieżne badanie nasuwa wątpliwości. Na poziomie ustalenia zaległości w opłacie produktowej istotna jest prawidłowość elementów determinujących jej obliczenie, a nie sam fakt, że takie elementy podał przedsiębiorca w sprawozdaniu. Jak już to powiedziano, w niniejszej sprawie w sposób oczywisty dane dotyczące ilości i masy opakowań wprowadzonych na rynek zostały podane błędnie ( podano dane innego rodzaju, niż wymaga ustawa) i fakt ten, o ile umknąć mógł uwadze organu I instancji, o tyle nie mógł pozostać niezauważony przez Organ Odwoławczy po złożeniu odwołania. Drugi z zarzutów dotyczący poziomu recyklingu i odzysku powinien być w tej sytuacji także jednoznacznie wyjaśniony. Wobec powyższego zasadne jest twierdzenie skarżącego o naruszeniu art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. co do nieprzeprowadzenia wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a także błędnej jego oceny. Ze wskazanymi naruszeniami procedury wiąże się także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 89 § 2 k.p.a. poprzez niewyznaczenie rozprawy mimo wniosku skarżącego. W ocenie Sądu zarzut ten jest uzasadniony, albowiem wyznaczenie rozprawy było o tyle zasadne, iż skarżący w odwołaniu domagał się także wezwania na rozprawę prokurenta A.L. , która, jak wiadomo, podpisywała wszystkie dokumenty źródłowe (zestawienia) oraz protokół pokontrolny. Wezwanie więc tej osoby było celowe choćby z punktu widzenia wyjaśnienia przyczyn niezgłoszenia zastrzeżeń do protokołu czy też sporządzenia sprawozdania OŚ-OP1 zgodnie z protokołem pokontrolnym mimo nieadekwatnych danych, skoro argument w tym przedmiocie podnosi Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji na niekorzyść Spółki. Przeprowadzenie rozprawy byłoby też celowe dla wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości związanych z treścią oświadczeń Firmy [....] , przy jednoczesnym żądaniu ich przedstawienia od Spółki, jak również innych dokumentów świadczących o sposobie realizacji obowiązku z art. 3 ust. 1 Ustawy. W konsekwencji naruszenia przepisów proceduralnych, w ocenie Sądu naruszono także przepis art. 3 ust. 4 i 5 Ustawy poprzez przyjęcie do obliczeń błędnych (niezgodnych z Ustawą) danych co do ilości i masy opakowań wprowadzonych na rynek, oraz art. 4 ust. 1b Ustawy poprzez przyjęcie poziomu recyklingu i odzysku opakowań z tworzyw sztucznych na poziomie 100 % przy przyjęciu, że odpady są zbierane przez sieć od innych podmiotów, w sytuacji kiedy nie jest to ustalone w sprawie w sposób niewątpliwy. Należy jeszcze odnieść się do formalnej kwestii związanej z protokołem pokontrolnym, którą podnosi Kolegium. Po raz kolejny zauważyć przyjdzie, że obowiązkiem organów w niniejszej sprawie jest prawidłowe określenie zaległości w uiszczeniu opłaty produktowej. Jeśli zatem z przedstawionego sprawozdania, bądź z zestawienia sprawozdania z innym dowodem, jak choćby protokół pokontrolny wynika, że dane przyjęte do obliczeń przez stronę w sprawozdaniu są błędne, to obowiązkiem organów jest poczynić kroki w celu wyjaśnienia tych okoliczności i uzyskania prawidłowych danych. Zauważyć należy, że opisany sposób postępowania w przypadku niniejszej sprawy nijak się ma do kwestii podważania protokołu kontrolnego. Nie chodzi bowiem o badanie poprawności trybu prowadzenia kontroli ( nie jest to rzecz jasna przedmiot postępowania), ale wyłącznie poprawności danych przyjętych do obliczenia opłaty. Ponadto kontrola, wedle wskazań w wystąpieniu pokontrolnym, w zakresie opłaty produktowej została przeprowadzona w oparciu o art. 379 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. 2016.672) oraz art. 53 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 r. poz. 888). Warto na tle tych aktów prawnych zauważyć, że ani art. 380 ustawy Prawo ochrony środowiska, ani wskazany art. 53 ustawy o gospodarce opakowaniami, nie przewidują możliwości wydania tzw. zarządzeń pokontrolnych, a zatem sam protokół z kontroli nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych, co wyklucza możliwość kwestionowania zawartych w nim ustaleń na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym pogląd Kolegium o niekwestionowaniu protokołu w odrębnym postępowaniu sądowym nie może znaleźć zastosowania do niniejszej sprawy. W podsumowaniu stwierdzić trzeba, że w sprawie doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania oraz prawa materialnego w sposób uzasadniający przyjęcie, że miało to znaczący wpływ na wynik sprawy, czyli na ustalenie wielkości zaległości co do opłaty produktowej. Zasadne jest zatem uchylenie decyzji organów obu instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien zweryfikować dane przedstawione w sprawozdaniu w zakresie masy i ilości opakowań wprowadzonych na rynek w roku 2011 przez skarżącą, poprzez zażądanie sprawozdania OŚ-OP1 sporządzonego za rok 2011 w oparciu o prawidłowo sporządzoną przez Spółkę ewidencję ( art. 11 ust. 1 Ustawy w poprzednim brzmieniu), lub w inny wybrany przez siebie sposób. Podobnie też należy wyjaśnić sposób samodzielnej realizacji obowiązku zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych; mianowicie, czy miał on miejsce w oparciu o art. 4 ust. 1b, czy też w oparciu o art. 4 ust.3, co determinuje poziom odzysku i recyklingu opakowań. W przypadku, gdyby okazało się, że chodziło o zlecanie czynności posiadaczowi odpadów zgodnie z art. 4 ust. 3 Ustawy, trzeba mieć na uwadze, że przepis ten w roku 2011 przewidywał, że przedsiębiorca lub organizacja może zlecić wykonanie poszczególnych czynności związanych z odzyskiem i recyklingiem posiadaczowi odpadów spełniającemu wymagania określone w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.). Jest to istotne o tyle, że określone we wskazanej ustawie o odpadach wymagania dotyczyły zasad gospodarowania odpadami oraz obowiązków posiadaczy odpadów, w szczególności obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów (art. 26 ust. 1 wskazywanej ustawy o odpadach). Jeśli by się zatem okazało, że zachodzi ten wariant samodzielnej realizacji obowiązku, oraz że odbiór odpadów został dokonany przez podmiot, który na taką działalność musiał mieć zezwolenie, ale zezwolenia na prowadzenie w tymże okresie działalności polegającej na odzysku (recyklingu) tychże odpadów nie posiadał - sama okoliczność, że działalność taką w omawianym okresie podmiot ten faktycznie prowadził, nie pozwoliłaby uznać, że skarżący wykazał się takim poziomem odzysku, jaki został przez niego zadeklarowany w rocznym sprawozdaniu (por. uzasadnienie wyroku WSA w Szczecinie z dnia 9 marca 2006r. I SA/Sz 427/05, publ. Lex/el.). Pamiętać też trzeba, że w tym wariancie przedsiębiorca, który zleca wykonanie poszczególnych czynności z zakresu odzysku (recyklingu) posiadaczowi odpadów, czyli nie organizacji odzysku, nie zwalnia się w ten sposób z obowiązku określonego w art. 3 ust. 1. Obowiązek ten obciąża go nadal i to po stronie przedsiębiorcy leży zgromadzenie dowodów, że obowiązek osiągnięcia poziomu odzysku (recyklingu) został osiągnięty. Z wymienionych przyczyn orzeczono jak w sentencji.