II SA/Kr 633/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Akademii Górniczo-Hutniczej im. S. S. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 marca 2025 r. znak: SKO.ZP/415/538/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia 17 listopada 2021 r. nr AU-2/6733/244/2021, działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Akademii Górniczo – Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie, Prezydent Miasta Krakowa ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku archiwum AGH wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą m.in. studnię na działce nr [...] obr. [...] oraz budowa magazynu Działu Obsługi Uczelni AGH wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą m.in. zbiornik szczelny na nieczystości ciekłe, wbudowaną stację transformatorową, zbiornik pożarowy oraz miejsca postojowe na działce nr [...] obr. [...] przy ul. M. w K.". Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. P. wskazując, że działki nr [...] oraz [...] w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mydlniki" przeznaczone są pod zabudowę jednorodzinną w związku z czym nie może tam powstać przedmiotowa inwestycja. Podał także, że działki inwestycyjne położone są w sąsiedztwie działki nr [...], której jest właścicielem. Pismem z dnia 14 stycznia 2022 r. oraz kolejnym z dnia 17 marca 2022 r. Akademia Górniczo – Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie wniosła o stwierdzenie niedopuszczalności odwołania oraz o stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia. Zarzuciła, że odwołanie zostało wniesione jeden dzień po terminie oraz że nieruchomość odwołującego się nie graniczy z terenem inwestycji. Decyzją z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr SKO.ZP/415/560/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia 20 lipca 2022 r. nr SKO.ZP/415/214/2022, po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia 5 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że na terenie objętym planowaną inwestycją od 8 lutego 2022 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mydlniki" przyjęty uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXXVI/2135/22 z dnia 12 stycznia 2022 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzja złożyła Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie. Decyzją z dnia 19 września 2022 r. nr SKO.ZP/415/408/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję z dnia 20 lipca 2022 r. o stwierdzeniu nieważności. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1341/22 (prawomocnym od dnia 12 maja 2023 r.) WSA w Krakowie oddalił skargę na powyższą decyzję. Decyzją z dnia 22 marca 2024 r. sygn. akt SKO.ZP/415/127/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. P. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 listopada 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego na wstępie zamierzenia inwestycyjnego i umorzyło w całości postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ustawowy termin do wniesienia odwołania został zachowany. Postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż od dnia 8 lutego 2022 r. dla terenu planowanej inwestycji zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 754/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 marca 2024 r. Decyzją z dnia 19 marca 2025 r. znak: SKO.ZP/415/538/2024, działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, ar. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130) oraz art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 105 §1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie ponownie uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 listopada 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego na wstępie zamierzenia inwestycyjnego i umorzyło w całości postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, że mając na stanowisko zawarte w wyroku WSA z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 754/24, pismem z dnia 25 lutego 2025 r. wezwano A. P. do wykazania interesu prawnego uzasadniającego przyznanie mu statusu strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu I instancji. Pismem z dnia 6 marca 2025 r. A. P. przedłożył dokumenty w postaci wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz wydruku odpisu księgi wieczystej działki [...] oraz nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], działka nr [...] i działki nr [...]. Odwołujący wskazał, że dokumenty te przemawiają za przyznaniem mu statusu strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym Kolegium wyjaśniło, że pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 k.p.a. należy wyprowadzić z administracyjnego prawa materialnego, tj. z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku obywatela. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się bowiem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99 niepubl.). W odniesieniu do kategorii strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy wskazuje się, zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy stronami postępowania są właściciele i użytkownicy wieczyści działki, której dotyczy to postępowanie oraz działek sąsiednich. Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do kwestionowania statusu strony w postępowaniu jaki posiada odwołujący. Zgodnie z przedłożonymi przez Pana A. P. dokumentami, jest on współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej działki nr [...], [...] i [...] w udziale [...] (nr KW [...]). Nieruchomość ta przylega bezpośrednio m.in. do działki nr [...], na której ma być realizowana inwestycja, odwołującemu się przysługuje więc status strony w postępowaniu przed organem I instancji. Tym samym, wszystkie wątpliwości sygnalizowane przez WSA w wyroku z dnia 2 sierpnia 2024 r. zostały wyjaśnione. Odwołanie zostało wniesione w terminie - co również potwierdził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 2 sierpnia 2024 r. Organ wyjaśnił nadto, że zgodnie z art. 59 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z ogólną zasadą, jaką jest wolność zabudowy, ustanowioną w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych w ustawach, do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z kolei w myśl art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w razie uchwalenia dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy (co wynika z powołanego art. 4 ust. 2 oraz z art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Kolegium podało, że rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym zobowiązane jest uwzględniać stan faktyczny i prawny sprawy ustalony na dzień orzekania (zasada aktualności), a nie ustalony przez organ I instancji. Organ ustalił więc, że na działkach stanowiących teren inwestycji nr [...] i [...], obr. [...], jedn. ewid. K. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mydlniki", który został przyjęty uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXXVI/2135/22 z dnia 12 stycznia 2022 r. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 24 stycznia 2022 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. z 2022 r., poz. 644) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego. Tak więc plan miejscowy obowiązuje od dnia 8 lutego 2022 r. Jak stanowi art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 ww. ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art. 50 ust. 1 ww. ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ja podał organ, w obowiązującym stanie prawnym, dla przedmiotowej działki merytoryczna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być wydana. Doszłoby bowiem do naruszenia przepisu art. art. 50 ust. 1 u. p. z. p., który znajduje bowiem zastosowanie tylko w sytuacji, gdy dla terenu planowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego, zdaniem organu należało uchylić decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i umorzyć postępowanie w całości jako bezprzedmiotowe. Na powyższą decyzję Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu uczestników postępowania, polegające na błędnym przyjęciu przez organ, że składający odwołanie - A. P. był stroną postępowania, co skutkowało rozpoznaniem odwołania złożonego przez osobę, która nie była stroną postępowania; - art. 134 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy uzasadnione było w sprawie wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania złożonego przez A. P., co skutkowało wydaniem decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i umorzeniem w całości postępowania przed organem I instancji; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., 11 k.p.a. i 107 k.p.a., wyrażające się w niewypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, a nadto niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym w szczególności interesu jaki przysługuje składającemu odwołanie, co skutkowało wydaniem przez organ II instancji skarżonej decyzji; W ocenie strony skarżącej organ nie zweryfikował, czy inwestycja mogła w jakikolwiek sposób wpływać na prawa składającego odwołanie, a wyłącznie stwierdził, że skoro jest on współwłaścicielem lub właścicielem nieruchomości sąsiedniej, to jest stroną postępowania. Tymczasem nieruchomości o nr [...] i [...], których współwłaścicielem jest odwołujący się, sąsiadujące z planowaną inwestycją są nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym. Z uwagi na ich przeznaczenie brak jest podstaw do twierdzenia, że planowa inwestycja oddziałuje na te nieruchomości. W związku z powyższym interes odwołującego się a wyłącznie charakter interesu faktycznego i brak było podstaw do przyznania statusu strony wnoszącemu odwołanie w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tak zakreślonych ramach skarga okazała się nieuzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 19 marca 2025 r., którą Kolegium na podstawie art. 50 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, ar. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej: u.p.z.p.) oraz art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 105 §1 k.p.a. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 listopada 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku archiwum AGH wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą m.in. studnię na działce nr [...] obr. [...] oraz budowa magazynu Działu Obsługi Uczelni AGH wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą m.in. zbiornik szczelny na nieczystości ciekłe, wbudowaną stację transformatorową, zbiornik pożarowy oraz miejsca postojowe na działce nr [...] obr. [...] przy ul. M. w K." oraz umorzyło w całości postępowanie przed organem I instancji. Kolegium Odwoławcze przyjęło, po pierwsze, że A. P., który wniósł odwołanie, przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanej wyżej inwestycji, a po drugie, że zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako że teren inwestycji objęty jest ustaleniami uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXXVI/2135/22 z dnia 12 stycznia 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mydlniki", która weszła w życie 8 lutego 2022 r. po jej ogłoszeniu Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 24 stycznia 2022 r. (poz. 644). Dostrzec należy, że stan prawny przedmiotowej sprawy kształtuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 2 sierpnia 2024 r., II SA/Kr 754/24, którym uchylona została poprzednio wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 22 marca 2024 r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W uzasadnieniu przywołanego wyroku WSA w Krakowie zarzucił organowi odwoławczemu, że w przekazanych Sądowi aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, że A. P. jest właścicielem działki nr [...], położonej w sąsiedztwie działek inwestycyjnych nr [...] i [...]. Organ odwoławczy faktu tego nie ustalił, przytaczając jedynie w części historycznej uzasadnienia decyzji treść odwołania, w którym odwołujący się podał, że jest właścicielem działki nr [...]. Sąd wskazał przy tym, że "za stronę postępowania mogą być uznani właściciele (użytkownicy wieczyści) działek zarówno sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, a także i dalej położonych nieruchomości. Zaznaczyć też należy, że o tym, czy danej osobie przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie decyduje automatycznie sama bliskość danej działki od działki inwestora. Właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych. Decydujące znaczenie w tym przypadku ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony." W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy wyjaśnił przedmiotową kwestię, wzywając A. P. o wykazanie legitymacji do wniesienia odwołania. Na podstawie przedłożonych dokumentów obejmujących wypis z rejestru gruntów działki nr [...] obr. [...], wyrys z mapy ewidencyjnej działki [...], odpis księgi wieczystej działki nr [...] oraz odpis księgi wieczystej działek [...], [...], [...] (k. 163-172 akt adm.) Kolegium stwierdziło, że A. P. przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Zdaniem Sądu stanowisko to zasługuje na aprobatę. Ustalenia organu odwoławczego są zasadniczo prawidłowe, chociaż Sąd dostrzega, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przeprowadził ograniczoną analizę zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony. To naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi jednak istotnego naruszenia prawa i nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji, którą Sąd uznaje za prawidłową. Przede wszystkim prawidłowo przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że punkt odniesienia dla rozważań o stronach w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Prawidłowo również przyjęło Kolegium za podstawę swoich rozważań nadal aktualne stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 14 kwietnia 2000 r. (III SA 1876/99, orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym "Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym mówiąc inaczej znaczy to samo co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby." Aktualne jest również przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko wyrażone w uchwałach pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95 oraz z dnia 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95, z których wynika, iż stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Przyjmując, że wyrażone w tych uchwałach stanowisko odnoszące się do ówczesnych postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odpowiada specyfice postępowań o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, Sąd zauważa, że i poprzednio orzekając WSA w Krakowie przyjął, że właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy A. P. jest, wraz z A. F. P., współwłaścicielem działek nr [...] i [...] (udział [...]). A. P. wraz A. F. P. są również współwłaścicielami działki nr [...] (udział [...]). Działki nr [...] i [...] stanowią działki drogowe, które przylegają do terenu inwestycji stanowiącego działki nr [...] i [...]. Działka nr [...] znajduje się na południe od działki nr [...], od której oddzielona jest opisanymi wyżej działkami drogowymi. Zdaniem Sądu prawidłowe jest ustalenie organu odwoławczego, że A. P., jako współwłaściciel działek [...] i [...] bezpośrednio przylegających do terenu inwestycji, która polega na budowie budynków na działkach [...] i [...], ma legitymację do uczestniczenia w tym postępowaniu w charakterze strony. Zdaniem Sądu również pośrednie sąsiedztwo działki nr [...] uzasadnia uznanie A. P. za stronę przedmiotowego postępowania. Zauważyć należy, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku archiwum na działce nr [...] oraz budowie budynku magazynu wraz z opisaną infrastrukturą, w tym zbiornikiem przeciwpożarowym na działce nr [...]. Działki te oddzielone są działką drogową nr [...], która nie ma statusu drogi publicznej. Działka nr [...] oraz działka nr [...] zapewniają dostępność komunikacyjną inwestycji. W odniesieniu do działki nr [...] dostrzec należy natomiast, że opisany w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji obiekt archiwum ze względu na kubaturę może oddziaływać na działkę skarżącego nr [...], która oddzielona jest od terenu inwestycji drogą dojazdową. Zdaniem Sądu w takiej konfiguracji możliwe jest potencjalnie oddziaływanie planowanej zabudowy na działkę nr [...], w tym na jej zagospodarowanie i zabudowę. Podkreślić trzeba, że potencjalność oddziaływania nie odnosi się do interesu prawnego, ale do inwestycji, która na tym etapie procesu inwestycyjnego ma właśnie charakter potencjalny. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego konkretyzuje się lokalizacja i gabaryty planowanego obiektu. Konsekwencją ustalenia, że A. P. przysługuje przymiot strony w przedmiotowej sprawie, musiało być ustalenie co do braku możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Rozstrzygnięcie w tym zakresie zdeterminowane było wejściem w życie opisanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i treścią art. 4 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwe wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tożsamy wniosek wypływa z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro plan miejscowy wszedł w życie dla terenu objętego wnioskiem, należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie przed tym organem na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Umorzenie postępowania administracyjnego następuje zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. w przypadku jego bezprzedmiotowości. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, w której nie jest możliwe wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ze względu na obowiązujący plan miejscowy. W świetle powyższego nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, która odpowiada prawu. Nie doszło w szczególności do naruszenia przepisów postępowania, ani prawa materialnego przywołanych w skardze. Z tej przyczyny Sąd skargę oddalił, orzekając jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.