II SA/Kr 635/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M. T. i E. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących M. T. i E. T. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] stycznia 2006 roku znak [...], na podstawie art. art. 49b ust. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm) oraz art. 104 k.p.a., nakazano E. T. dokonanie rozbiórki ogrodzenia wybudowanego bez wymaganego przepisami zgłoszenia na działce nr 1 w miejscowości R. W uzasadnieniu powyższego podano, że na wniosek Urzędu Gminy w S., inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. przeprowadzili w dniu [...] września 2005 roku wizję na przedmiotowej nieruchomości. W wyniku oględzin stwierdzono, że na działce nr 1 w R., na długości 28,70 m wykonano ogrodzenie. Ogrodzenie to przebiega w linii równoległej w stosunku do drogi gminnej, asfaltowej (ul. [...]). Odległość ogrodzenia do skrajnej nawierzchni jezdni ul. [...] wynosi 80 cm. Szerokość jezdni wynosi 2,60 m. Ogrodzenie wykonano na podmurówce betonowej o szerokości 18 cm i wysokości 3 cm nad poziom terenu. Słupki żelbetowe o wymiarach zewnętrznych 14 x 13 cm i wysokości 1,29 m, w rozstawie osiowym 4 m. Wypełnienie pomiędzy słupkami stanowi siatka ogrodzeniowa o wysokości 1,25 m. W czasie wizji E. T. oświadczyła, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane w sierpniu 2005 roku, w miejscu starego, bardzo zniszczonego ogrodzenia. Słupki żelbetowe pochodzące ze starego ogrodzenia zostały zabetonowane w podłożu oraz wzmocnione nowym cokołem betonowym. W miejscu poprzednich zbutwiałych sztachet została założona siatka ogrodzeniowa. Podała, że na wykonanie powyższego zakresu robót związanych z ogrodzeniem nie posiada zgłoszenia do właściwego organu. Nie wiedziała, że jest wymagane zgłoszenie na budowę ogrodzenia. E. T. przedłożyła też postanowienie Państwowego Biura Notarialnego w W. z dnia [...] grudnia 1989 roku oraz opis i mapę z ewidencji z dnia [...] maja 2001 roku. Ponadto, w czasie wizji przedstawiciel Urzędu Gminy w S. oświadczył, że droga (ul. [...]) znajduje się w wykazie dróg gminnych i objęta jest w planie zagospodarowania przestrzennego pod symbolem KD, o szerokości w liniach rozgraniczających 12,0 m. Wskazano dalej na podejmowane w toku postępowania czynności zmierzające do ustalenia zgodności realizacji przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz zaznaczono, że po myśli art. 10 § 1 k.p.a. poinformowano strony postępowania o możliwości zaznajomienia się z zebranym materiałem dowodowym . Jak wyjaśniono, stosownie do art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej, organ nadzoru budowlanego bada zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodność powyższą stwierdza się na podstawie zaświadczenia burmistrza, wójta gminy o zgodności budowy z planem zagospodarowania przestrzennego lub powyższą decyzją. Z przeprowadzonego postępowania jednoznacznie wynika, że wybudowane ogrodzenie jest niezgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. Według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., uchwalonego Uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...].02.2004r. ( Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...] ) szerokość w liniach rozgraniczających ulicy [...] w R., oznaczonej na planie zagospodarowania symbolem KD - tereny komunikacji drogowej (drogi gminne) - wynosi 12 m, a zatem ogrodzenie winno być zlokalizowane w odległości minimum 6,0 m od osi drogi. W toku oględzin ustalono, że przedmiotowe ogrodzenie zlokalizowane jest w odległości 0,80 m od skrajnej nawierzchni ul. [...], której szerokość wynosi 2,60 m, a zatem ogrodzenie to zlokalizowane jest w odległości 2,10 m od osi drogi. Inwestycja nie spełnia warunków określonych w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, co decyduje braku możliwości legalizacji samowolnie wybudowanego ogrodzenia. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła w terminie wniosła E. T. Domagając się uchylenia kwestionowanej decyzji i umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, względnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do jej ponownego rozpoznania skarżąca zarzucała, że jest ona błędna prawnie i wysoce krzywdząca. Wywodziła, że dokonane przez nią prace nie stanowiły wykonania nowego, lecz naprawę i ulepszenie istniejącego od bardzo dawne, zrealizowanego przez jej poprzedników prawnych ogrodzenia, zaś tego rodzaju czynności nie wymagają zgłoszenia. Zarzucała też, że jest niedopuszczalnym prawnie rozstrzyganie niniejszej sprawy w odrębnym postępowaniu z uwagi na niezakończenie dotyczącego tego ogrodzenia. Wydano w nim kolejno : decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z [...] października 1997r. Nr [...], nakazującą skarżącej rozbiórkę powyższego ogrodzenia; decyzje Wojewody B. z [...] grudnia 1997 r. Nr [...], którą uchylono decyzją organu pierwszej instancji i umorzono postanowienie w sprawie samowoli budowlanej; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z 31 stycznia 2001 roku, II SA/Ka/48/98, w rezultacie którego przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do jej ponownego rozpoznania. Do dziś organ pierwszej Instancji ponownie nie rozpoznał tejże sprawy, a skoro powyższa sprawa jest na biegu nie można powtórnie w tym samym zakresie wszczynać odrębnego postępowania. Skarżąca opisała też przebieg postępowania egzekucyjnego prowadzonego dla realizacji decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z [...] października 1997r. Nr [...]. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2009 roku, znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (jednolity tekst z 2006r. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Orzekając w ten sposób powtórzono ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznając, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z oświadczenia inwestorki, jak również z samej treści odwołania, przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane w sierpniu 2005 roku w miejsce uprzednio istniejącego ogrodzenia. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Artykuł 29 ust. 1 pkt 23 ustawy wskazuje, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Stosownie jednak do treści art. 30 ust. 1 pkt 3, budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W myśl art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1, pozwolenia na budowę nie wymaga również wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków, a prace takie podlegają jednak zgłoszeniu. Odbudowa obiektu budowlanego, chociażby wykonana z częściowym wykorzystaniem materiału pochodzącego ze starych elementów obiektu rozebranego, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, traktowana być musi jako budowa, na którą wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe, prace dokonane przez inwestorkę, polegające na budowie ogrodzenia w sierpniu 2005 roku, podlegały obowiązkowi zgłoszenia, zaś nie ulega wątpliwości, że tego obowiązku nie spełniła. W rozpoznawanej sprawie brak możliwości zastosowania postępowania legalizacyjnego. Przepisem, który znajdzie tu zastosowanie jest art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Stosownie do treści tego przepisu, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Zarówno przeprowadzenie remontu ogrodzenia, jak i wybudowanie ogrodzenia gruntu stanowi prace budowlane, które wymagają uprzedniego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Naruszenie tego trybu skutkuje zastosowaniem sankcji przewidzianych w art. 49b ustawy. Jak wynika z uzyskanego z Urzędu Gminy w S. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowe ogrodzenie narusza jego ustalenia, albowiem ogrodzenie znajduje się w odległości 0,80m od skrajnej nawierzchni ul. [...], w odległości 2,1 m od osi jezdni. Zachodzi zatem konieczność nakazania rozbiórki ogrodzenia wzniesionego bez uprzedniego zgłoszenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania podano, że w sprawie niniejszej inwestorka dokonała nie "ulepszenia" ogrodzenia, ale jego budowy przy częściowym wykorzystaniu elementów istniejących. Zakres i charakter wykonanych prac każe jednoznacznie przyjąć, że nie był to jedynie remont istniejącego ogrodzenia, a budowa nowego ogrodzenia, przy czym nawet w przypadku remontu ogrodzenia już istniejącego, konieczne było uprzednie zgłoszenie prac organom administracji architektoniczne-budowlanej. Nie można również przyznać stronie racji w zakresie, w jaki twierdzą one, iż w sprawie ogrodzenia toczy się inne postępowanie administracyjne. Jak wynika z samych twierdzeń odwołania, postępowanie pod znakiem [...] toczyło się w roku 1997 i dotyczyło innego ogrodzenia. Ogrodzenie będące przedmiotem niniejszej sprawy powstało - stosownie do oświadczeń samej strony -w sierpniu 2005 roku, a jedynym organem właściwym w sprawie zbadania prawidłowości jego wzniesienia jest Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W. Skargę na powyższą decyzję w terminie wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. T. i E. T. - córki zmarłej w dniu [...] marca 2008 roku E. T. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, tj. : art. 7, art. 10, art. 28 i art. 30 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 8 k.c. - przez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo śmierci w toku postępowania E. T. oraz nieustalenie kręgu następców prawnych i niewezwanie ich do wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu; art. 3 pkt 1, 3, 6, 7, 7a, 9, 12, art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 49b ust. 1 ustawy- Prawo budowlane przez niewłaściwą interpretację tych przepisów; art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nierozpoznanie istoty sprawy oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W skardze podniesiono również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia i w ocenie materiału dowodowego polegający na tym, że organy obu instancji wbrew oczywistym faktom przyjęły, że ogrodzenie stanowi obiekt budowlany oraz, że poprzedniczka prawna skarżących dokonała budowy a nie przebudowy ogrodzenia. W konkluzji skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie o uchylenie jej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Do skargi dołączono poświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika skarżących adw. W. B. kserokopie odpisu skróconego aktu zgonu E. T. oraz odpisów skróconych aktów urodzenia M. T. i E. T. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazywał na jej bezzasadność odnośnie kwestii materialnoprawnych dotyczących przedmiotowego ogrodzenia, podtrzymując w tym zakresie stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa procesowego, ocenę w tym zakresie pozostawiał uznaniu Sądu. W toku postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie kwestionował, że skarżące są następczyniami prawnymi E. T., jak również waloru dowodowego dołączonych do skargi kserokopii odpisów skróconych aktów stanu cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.-oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału i przebiegu postępowania, skargę należy uznać za zasadną, uznając za skuteczny zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 k.p.a, art. 28 k.p.a. art. 30 § 1 i 4 k.p.a. w związku z art. 8 k.c. oraz art. 10 k.p.a.. Z decyzji organu pierwszej instancji, a także zaskarżonej decyzji wynika, że adresatem obu tych aktów administracyjnych jest E. T. W toku postępowania administracyjnego, na podstawie dołączonej do skargi kserokopii odpisu skróconego aktu zgonu E. T. ustalono, że wyżej wymieniona zmarła w dniu [...] marca 2008 roku, a zatem przed wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzji z dnia 9 marca 2009 roku, znak [...]. Z pozostałych dołączonych do powyższego pisma w kserokopiach aktów stanu cywilnego wynika, że M. T. i E. T. są córkami T. oraz, fakt śmierci strony w toku postępowania odwoławczego nie został ujawniony. Zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, zaś w myśl art. 29 k.p.a.- stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Artykuł 30 § 1 k.p.a. stanowi, że zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zdolnością prawną jest zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków w stosunkach prawnych. Zgodnie z art. 8 § 1 k.c. każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną. Zdolność prawna przysługuje osobom fizycznym w równym i nieograniczonym zakresie od chwili narodzenia aż do chwili śmierci. Stosownie do art. 30 § 4 - 5 k.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni ( § 4 ); w sprawach dotyczących spadków nie objętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej ( § 5 ). W sprawach, które nie należą do kategorii wymienionej w art. 30 § 4 k.p.a. postępowanie administracyjne ulega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie ma za przedmiot wydanie rozstrzygnięcia dotyczącego realizacji ogrodzenia w warunkach samowoli budowlanej. Artykuł 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( tekst jednolity z 2006r. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) stanowi, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Powyższa regulacja wskazuje zatem krąg podmiotów, do których należy skierować decyzję zwierającą nakaz rozbiórki, przy czym wynikające z niej obowiązki mają charakter majątkowy. Własność nieruchomości, której część składową stanowi ogrodzenie, jako prawo niezwiązane ściśle z osobą zmarłego jest prawem dziedzicznym, zaś analogicznych charakter mają wynikające z tego prawa obowiązki majątkowe ( 922 §1 i § 2 kc ). Stosownie do 931 §1 kc, dzieci zmarłego właściciela nieruchomości, należ do kręgu jego spadkobierców ustawowych pierwszej grupy. Mają interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do bycia stroną postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy ogrodzenia, a także do żądania sądowej kontroli wydanych w nim aktów po śmierci poprzednika prawnego ( art. 50 §1 p.p.s.a. ). Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy uznać, że w związku ze śmiercią E. T., będącej inwestorem i właścicielką nieruchomości, na której zrealizowano przedmiotowe ogrodzenie, a także adresatem wydanej w pierwszej instancji decyzji o nakazie rozbiórki, stroną postępowania odwoławczego winny być jej następczynie prawne M. T. i E. T. Zważywszy, że prawidłowe ustalenie stron jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie ( art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a. ) trzeba przyjąć, że skarżące bez swej winy nie brały w nim udziału. Uwzględniając treść art. 10 §1 k.p.a., powyższe prowadzi do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu oraz skutkuje wystąpieniem podstawy jego wznowienia, o której mowa w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Z tych też powodów, powyższe uchybienia nie stanowią o wydaniu decyzji organu odwoławczego z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, jak i ustrojowych, czy procesowych. Taka ocena w przypadku naruszenia przepisów procesowych jest jednak uprawniona jedynie w przypadku gdy, dla stwierdzenia określonych uchybień nie zastrzeżono odrębnej kwalifikacji oraz trybu, ich stwierdzenia (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1986 r., SA/Wr 370/86, za: E. Smoktunowicz, D. Kijowski, J. Mieszkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 563, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2008 roku, II SA/Wr 8/2008; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 1998 roku, I SA 758/98; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2005 roku, VII SA/Wa 826/2004). Stwierdzenie wystąpienia podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 "b" p.p.s.a. przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego i procesowego, do której nawiązują pozostałe zarzuty skarg. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu, które winno się toczyć z udziałem wszystkich stron, mających możliwość zaskarżania aktów administracyjnych w toku instancji. W sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn taka kontrola jest niemożliwa, a wypowiadanie wiążących ocen z zakresu prawa materialnego przedwczesne ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia, WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, zaś rzeczą organu drugiej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcie po eliminacja wytkniętych uchybień. Podstawę orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 §2 p.ps.a.