II SA/Kr 638/18

Dnia 11 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwo B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Towarzystwo B wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 marca 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 11 stycznia 2018 r. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K., podnosząc że jej wykonanie spowoduje wyrządzenie nieodwracalnych szkód w środowisku (usunięcie drzew). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest bowiem zapobieżenie wyrządzeniu stronie skarżącej znacznej szkody (majątkowej bądź niemajątkowej) lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Przystępując do oceny przedmiotowego wniosku, na wstępie należy zaznaczyć, że strona skarżąca wniosła wprawdzie o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, niemniej jednak w obrocie prawnym pozostaje nadal decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K.. Dlatego też ocena przedmiotowego wniosku, sprowadza się w rozpoznawanej sprawie do rozważenia zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, analiza okoliczności przedmiotowej sprawy, w odniesieniu do przywołanych powyżej przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, prowadzi do uzasadnianej prawem konstatacji, iż rozpoznawany wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Wskazać bowiem należy, że ww. wniosek dotyczy decyzji zezwalającej na usunięcie drzew, tj. aktu podlegającego wykonaniu, który z uwagi na posiadany przez niego przymiot ostateczności nadaje się ponadto do wykonania w drodze przymusu administracyjnego. Nie ulega również wątpliwości, iż zasadniczo usunięcie drzew prowadzić będzie do powstania takich zmian w rzeczywistości, których skutki będą co najmniej trudne do odwrócenia, przyczyniając się tym samym do wyrządzenia znacznej szkody w środowisku. Dlatego też, zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie pożądane jest, aby wykonanie zaskarżonej decyzji nastąpiło dopiero po merytorycznym rozstrzygnięciu tej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wobec powyższego za celowe uznać należało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak zostało to już powyżej zaznaczone, rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.