II SA/Kr 640/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Piotr Głowacki Protokolant Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 25 lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia orzeczenia technicznego skargę oddala II SA/Kr 640/02 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] marca 2001 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zobowiązał Zakład Gospodarki Mieszkaniowej [...] , będący właścicielem budynku przy ul. [...] w [...] , do przedłożenia orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonania ścianek w korytarzu budynku nr [...] pomiędzy mieszkaniami nr [...] i [...] wraz z opinią Straży Pożarnej. W uzasadnieniu postanowienia podano, że postępowanie wszczęto na wniosek M. K. zamieszkałego w lokalu nr [...] . M. K. zawiadomił organ o nieprawidłowości dotyczącej zabudowy części korytarza wykorzystywanego wspólnie z lokatorami mieszkania nr [...] . Ocena techniczna jest niezbędna do prowadzenia dalszego postępowania. W zażaleniu na to postanowienie M. K. zarzucił, że wykonanie ściany nie było poprzedzone zgłoszeniem, a tego wymaga przepis art. 29 Prawa budowlanego, nie uzyskano też pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części korytarza oddzielonego ścianą i włączonego do mieszkania nr [...] . Zdaniem żalącego się w tej sytuacji ściana winna podlegać rozbiórce na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, bowiem nie ma podstaw do jej legalizacji. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2002 r. znak [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowienie organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podał co następuje: Wykonanie ścianki działowej z drzwiami w korytarzu kondygnacji budynku wielorodzinnego nie jest budową obiektu budowlanego, w odniesieniu do którego zastosowanie ma przepis art. 48 Prawa budowlanego. Organ I instancji prawidłowo uznał, że zachodzą przesłanki do podjęcia działań zmierzających do doprowadzenia ścianki do zgodności z prawem w trybie art. 51. Wydane postanowienie jest pierwszym, wstępnym etapem w tym postępowaniu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K powtórzył zarzuty zażalenia. Podniósł, że organ zażaleniowy w ogóle nie ustosunkował się do jego zarzutu dotyczącego zmiany sposobu użytkowania części korytarza. Wskazał, że wykonanie ścianki nie było co prawda budową obiektu budowlanego, ale było robotą budowlaną podlegającą rygorom z art. 48, a nie legalizacji . W toku postępowania sądowego skarżący, podtrzymując w piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. swe stanowisko, podał, że zaskarżone postanowienie wykonane zostało wadliwie, a mimo to organ taki stan zaakceptował. Podał , że obecnie właścicielem budynku nie jest [...], lecz wspólnota mieszkaniowa. Przedłożył też decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. o odmowie nakazania rozbiórki ściany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie - ppsa/. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarówno w dacie złożenia skargi, jak i obecnie przesłanką legitymującą określoną osobę do zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym był i jest interes prawny. / art. 33 ust. 2 uchylonej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i art. 50 § 1 ppsa/ Brak takiego interesu po stronie skarżącego oznacza brak materialnych podstaw do dalszej oceny zaskarżonego aktu i uzasadnia oddalenie skargi. Skarżący nie kwestionował ustalenia organów, iż właścicielem budynku było [...], sam zaś nigdy nie twierdził, iżby był właścicielem lokalu nr [...]. Pierwszą pisemną interwencję związaną z wybudowaniem ścianki skierował w dniu [...] lipca 2000 r. do [...]. Zażądał w niej wskazania podstawy, na której został przez sąsiada pozbawiony prawa korzystania z części korytarza, z którego korzystał od 11 lat. Z innych materiałów znajdujących się w przedstawionych aktach postępowania administracyjnego również nie wynika, aby skarżącemu przysługiwał tytuł własności do odrębnego lokalu wraz z towarzyszącymi prawami do części wspólnych budynku. Wnosić zatem należy, że skarżącemu przysługiwał co najwyżej obligacyjny tytuł do zajmowania lokalu nr [...] w budynku wielomieszkaniowym należącym do [...]. Z takim zaś uprawnieniem nie wiązał się interes prawny uzasadniający najpierw udział w sprawie , w której wydano zaskarżone postanowienie, a następnie wniesienie skargi. Pretensje skarżącego dotyczą w istocie faktycznego zaanektowania części wspólnie użytkowanej klatki schodowej przez jednego z lokatorów. Spór o takim charakterze jest sporem cywilnoprawnym, nie mającym odniesienia do regulacji prawa budowlanego i dotyczy relacji pomiędzy lokatorami lub pomiędzy lokatorem a właścicielem /zarządcą, wynajmującym/ budynku. Ewentualne naruszenie praw skarżącego mogło, w zależności od ich charakteru, stanowić podstawę do formułowania roszczeń cywilnoprawnych , nie legitymowało zaś do udziału w postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od powyższego podnoszone przez skarżącego zarzuty uznać należy za nieuzasadnione. W protokole oględzin z dnia [...] grudnia 2000 r. zapisano, iż na IV piętrze budynku wykonano ściankę grubości 15 cm kartonowo-gipsową, w której zamontowano drzwi drewniane, wydzielając część korytarza dla mieszkania nr [...]. Odnotowano też, że przedmiotowa zabudowa nie powoduje zagrożenia dla mieszkania nr [...]. Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane rozbiórce podlega wybudowany lub będący w budowie, bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia, obiekt budowlany lub jego część. Ścianka działowa z drzwiami, niebędąca elementem konstrukcyjnym budynku wielomieszkaniowego, nie jest ani obiektem budowlanym, ani jego częścią w rozumieniu cytowanego przepisu. Już choćby z tego powodu samowolne wzniesienie takiej ścianki nie może podlegać rygorom art. 48 Prawa budowlanego. W tym zakresie sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2004 r. sygn. akt IV SA 1537/03 /baza LEX nr 164470/. Co więcej, zdaniem Sądu, wzniesienie ścianki o opisanej przez organ konstrukcji w ogóle nie podlega reglamentacji prawa budowlanego. Jej skonstruowanie nie było wykonaniem robót budowlanych w rozumieniu ustawy. Roboty budowlane - to, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane /w brzmieniu obowiązujący w dacie zaskarżonej decyzji/- to budowa, montaż, remont lub rozbiórka obiektu budowlanego. Tej ustawowej definicji ustawienie wewnętrznej ścianki działowej nie odpowiada. Sama w sobie ścianka taka stała się elementem wnętrza budynku, niezmienionego konstrukcyjnie i funkcjonalnie. Stwierdzić bowiem należy, że włączenie części klatki schodowej do jednego z lokali mieszkalnych w domu wielomieszkaniowym przez odgrodzenie tej części ścianką działową nie jest, w rozumieniu Prawa budowlanego, zmianą sposobu użytkowania części budynku. Nie każda zmiana sposobu korzystania z określonego pomieszczenia lub jego części jest jednoznaczna ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego. W domu wielomieszkaniowym funkcja klatki schodowej nie ma, w stosunku do "mieszkalnego" przeznaczenia całego budynku, charakteru odrębnego. Po włączeniu części klatki do jednego z lokali mieszkalnych budynek nadal pozostaje budynkiem mieszkalnym w całości. Uwagi powyższe prowadzą do wniosku, iż zaskarżone postanowienie , bez naruszenia zasady określonej przepisem art. 134 § 2 ppsa uchylone być nie może. Powodem bowiem ewentualnego uchylenia nie byłyby przyczyny wskazane przez skarżącego, lecz wyżej wymienione, to zaś oznaczać by musiało wskazanie kierunku postępowania administracyjnego zmierzającego do mniej korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ppsa skargę należało oddalić.