II SA/Kr 640/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2008 r. sprawy ze skargi S.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [....] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej rozbiórkę skargę oddala W piśmie z dnia [...] maja 2006 r., skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. , S.D. wyraził sprzeciw i zażądał wstrzymania hodowli kur w budynku kurnika na działce nr ewid. [...] w B. z uwagi na wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] 2002 r., decyzji, znak [...], stwierdzającej nieważność, jak podniósł z powodu rażącego naruszenia prawa, decyzji Naczelnika Gminy G. z [...]1981 r., znak: [...], udzielającej F.P. pozwolenia na lokalizację i budowę kurnika na działce nr ewid. [...] w B. W piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r., także skierowanym do tego organu nadzoru budowlanego, S.D. wskazał, że wnosi o wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego kurnika wzniesionego, w jego ocenie z rażącym naruszeniem prawa przez F.P. na działkach nr [...] i [...] w B. Nadmienił o decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzającej nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę kurnika oraz podniósł, że kurnik jest oddalony o mniej 27 m od budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej. Odległość ta, jego zdaniem, nie mieści się nawet w zakresie minimalnych odległości przewidzianych prawem dla obiektów o tego rodzaju uciążliwości co przedmiotowy kurnik. Podniósł także, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż decyzja ta pozostawała w rażącej sprzeczności z treścią prawa, na skutek nie zachowania wymaganej odległości pomiędzy tymi obiektami tj. 100 m. Twierdzi także, że F.P. -inwestor kurnika - lekceważąc cudzy interes, w planie realizacyjnym spowodował wpisanie informacji nieprawdziwej o rozbiórce budynku nr [...], stojącego na działce nr [...]. Podmiotem uprawnionym wg niego do wystąpienia o pozwolenia na rozbiórkę budynku nr [...] był A.D. - właściciel tego obiektu. Ten jednak obiekt nie został wykonany z rażącym naruszeniem prawa jak kurnik Podniósł także, że w aktach sprawy znajduje się akt darowizny działki nr [...] Uważa, że złamane zostało prawo poprzez zagarnięcie działki nr [...] na której wzniesiono kurnik. Podniósł także, że istnieje różnica poziomu terenu na którym stoi kurnik w odległości 26,80 m od terenu, na którym znajduje się jego budynek mieszkalny. Różnica poziomu terenu wynosi 1,92 m, co powoduje na co dzień dodatkowe uciążliwości związane z zasłanianiem budynku od słońca i widoku na południe. W dniu [...] czerwca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego kurnika. Decyzją z [...] 2006 r., znak:[...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity, Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku kurnika, znajdującego się na działkach nr [...] i nr [...] w B. W motywach jej wydania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wskazał, że przedstawiona ekspertyza ( przedłożona przez T.P. zgodnie z obowiązkiem wynikającym z uprzednio wydanego przez PINB w G. postanowienia z [...] czerwca 2006 r., znak: [...]), wskazuje, że eksploatacja kurnika nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych poziomów hałasu na taranach sąsiednich. Wyjaśnienie kwestii wpisania w planie zagospodarowania działki informacji o przeznaczeniu budynku nr [...] do rozbiórki z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jest bezcelowe. W odniesieniu do naruszenia przepisów warunków technicznych regulujących kwestię przesłaniania i nasłonecznienia Powiatowy Inspektor stwierdził, że wysokość kurnika wynosi 8 m. Skoro budynek ten jest w odległości 26,80 m od budynku mieszkalnego wnioskodawcy, przy uwzględnieniu różnicy poziomu terenów - 2 m, to wysokość przesłaniania jest znacznie mniejsza od dopuszczalnej wynikającej z przepisu § 13 warunków technicznych. Wobec tego, że kurnik znajduje się na terenie przeznaczonym w planie pod tego rodzaju zabudowę, nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych w powietrzu substancji oraz dopuszczalnego hałasu, nie narusza przepisów warunków technicznych, nie zaszły zatem, zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. , przesłanki do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę tego obiektu. Decyzja ta w toku instancji została jednakże uchylona decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2007 r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu tej decyzji kasacyjnej organ odwoławczy stwierdził, że skoro organ l instancji ustalił, że przedmiotowy obiekt kurnika został wzniesiony na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z 1981 r., która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to w sprawie zastosowanie ma art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. z 1974 r. Nr 38. poz. 229 z późn. zim., zwanej dalej - Prawem budowlanym z 1974 r.). Ponadto analiza akt wskazuje (planu zagospodarowania dołączonego do pozwolenia na budowę), że obiekt zrealizowano na działkach nr [...] i nr [...] powstałych z podziału działki nr [...] oraz na działce nr [...], a więc niezgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Z uwagi na wybudowanie obiektu na działce nie objętej pozwoleniem na budowę organ l instancji winien wyjaśnić, czy inwestor nie zrealizował samowolnie innego obiektu niż ten objęty pozwoleniem i rozważyć zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Wydanie więc decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. jest nieprawidłowe. Wskazał także organ II instancji, że przy ustalaniu stopnia uciążliwości obiektu organ l instancji winien kierować się obecnie obowiązującymi przepisami w tym zakresie tj. rozporządzeniem z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573), nie zaś obowiązujących w dacie budowy. Z przedłożonej ekspertyzy wynika, że w kurniku jest prowadzona hodowla do [...], a w świetle w/w rozporządzenia sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko wymaga chów w liczbie nie niższej niż 210 DJP. Nie jest to zatem przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W dalszej części uzasadnienia stwierdza organ, że działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] i nr [...]. W związku z tym kurnik położony jest na działkach nr [...] i nr [...] nie zaś jak podnosi wnioskodawca na działkach nr [...] i nr [...] Po powtórnym rozpatrzeniu sprawy rozbiórki przedmiotowego kurnika, uprzednim zawiadomieniu stron postępowania na podstawie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, decyzją z [...] 2007 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku kurnika, znajdującego się na działkach nr [...] i nr [...] w B. W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wskazał, że ze zgromadzonego materiału wynika, że na początku lat 80, na działkach nr [...] i nr [...] został wybudowany kurnik. W 1993 r. działka nr [...] została podzielona na działki nr [...], nr [...] i nr [...]. Zgodnie z obecnie obowiązującą mapą ewidencyjną kurnik położony jest na działkach nr [...] i nr [...], stanowiących własność T P. . Wg planu realizacyjnego, zatwierdzonego decyzją Naczelnika Gminy G. z dnia [...] 1981 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę kurnika, , której nieważność została stwierdzona ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2002 r. kurnik miał być usytuowany na działce nr [...], równolegle do działki nr [...]. W rzeczywistości kurnik został obrócony o ok. 25 stopni, co spowodowało jego usytuowanie na działce nr [...] (po podziale nr [...] ) i na działce nr [...]. Zdaniem Powiatowego Inspektora został zrealizowany inny obiekt niż ten objęty pozwoleniem na budowę. Na budowę kurnika o zmienionej lokalizacji nie było bowiem wydane pozwolenie na budowę. Powiatowy Inspektor wskazał następnie, że zgodnie z § 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z późn. zm.), budowa stałych i tymczasowych budynków wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Z pism Urzędu Gminy w G. z [...] września 2006 r. i [...] października 2006 r. wynika, że przedmiotowy kurnik zlokalizowany jest na terenie przeznaczonym na ten cel w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G. - Wieś B. , zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy G. Nr [...] z [...] 2004 r.(Dz. Urzęd. Woj. Małopolskiego z 21 kwietnia 2004 r. Nr 80, poz. 1023). Organ podniósł, że T.P. przedstawił ekspertyzę techniczną, nakazaną postanowieniem z [...] czerwca 2006 r., która składa się dwóch części. Przedstawia stan techniczny obiektu (opracowana przez R.K. i J.F. , posiadających uprawnienia o specjalności konstrukcyjno-budowlanej), z której wynika, że kurnik jest w dobrym stanie technicznym i nadaje się do dalszej eksploatacji. Autor dalszej części ekspertyzy w zakresie oddziaływania obiektu na środowisko - E.K. - wskazał, że eksploatacja kurnika nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia substancji w powietrzu jak i dopuszczalnych wartości hałasu, także poza granicami działek. Zdaniem Powiatowego Inspektora ekspertyza ta w sposób dostateczny wyjaśnia zasadnicze kwestie. Powiatowy Inspektor powtórzył, że kwestia wpisania w planie zagospodarowania terenu przedmiotowego obiektu, zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, informacji o przeznaczeniu budynku nr [...] do rozbiórki jest bezcelowa z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestia podniesiona przez S.D. w toku postępowania - zagarnięcia działki nr [...] może być rozstrzygana na gruncie prawa cywilnego. W odniesieniu do zachowania wymogów co do nasłonecznienia i przesłaniania, wynikających z § 13 warunków technicznych Powiatowy Inspektor stwierdził, że budynek kurnika ma wysokość ok. 8 m i jest usytuowany w odległości 26,80 m od budynku mieszkalno-gospodarczego, znajdującego się na działce sąsiedniej nr [...]. Uwzględniając różnicę poziomu terenu między budynkami wynoszącą ok. 2m., wysokość przesłaniania jest znacznie mniejsza od dopuszczalnej wynikającej z w/w. przepisów. Co do zasłaniania widoku przepisy Prawa budowlanego nie regulują tej kwestii. Odnośnie zarzutu S.D. , że w przedmiotowym kurniku jest hodowana większa ilość kur niż podano, Powiatowy Inspektor wyjaśnił, że jego zarzuty są niezgodne z prawdą. Maksymalna ilość brojlerów 17000 sztuk wynika z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 2 września 2003 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 167, poz. 1629 z późn. zm.). Zgodnie z § 40 tego rozporządzenia na 1 m2 powierzchni pomieszczenia inwentarskiego obsada dla brojlerów powyżej 5 tygodnia życia winna wynosić 17 sztuk. Skoro powierzchnia kurnika wynosi [...] m2, to liczba ta wynosi [...]sztuk. Natomiast ilość tzw., dużych jednostek przeliczeniowych - DJP - została określona na podstawie załącznika do rozporządzenia Rady ! Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Zgodnie z tymi przepisami współczynnik przeliczeniowy sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), w przypadku kur, wynosi 0.004, a więc ilość DJP dla przedmiotowego kurnika wynosi: [...] Nadzór nad hodowlą sprawuje Powiatowy Lekarz Weterynarii, który w piśmie z dnia [...] czerwca 2007 r. taką liczbę hodowanych sztuk w kurniku potwierdził ([...] sztuk). W związku z tym, że kurnik znajduje się na terenie przeznaczonym w obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego pod tego rodzaju zabudowę, jest w odp. Stanie technicznym, nie powoduje jego eksploatacja przekroczenia dopuszczalnych wartości substancji w powietrzu i hałasu, właściciel posiada tytuł prawny, nie powoduje więc to niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nie zachodzą zatem przesłanki do rozbiórki przedmiotowego kurnika w oparciu o art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Wobec tego po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek S.D. z [...] 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę kurnika. Odwołanie od tej decyzji wniósł S.D. Zakwestionował w nim ustalenia organu l instancji. Przede wszystkim podniósł, że nie wyjaśniono zapisu w planie realizacyjnym kurnika zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę, iż budynek nr [...] jest przeznaczony do rozbiórki. Nadto pominięto kwestię zbyt bliskiej odległości kurnika od obiektu mieszkalnego - tylko 26,80 m. Wskazał, że w ekspertyzie jest mowa o ilości sztuk kur hodowanych wg oświadczenia właściciela. Także z rozmowy jaką przeprowadził z Powiatowym Lekarzem Weterynarii wynika, że ten taką informację o ilości [....] sztuk otrzymał od samego właściciela. Ponadto w ekspertyzie co do pracy urządzeń wentylacyjnych przyjęto wielkości wg oświadczenia właściciela kurnika. Istnienie kurnika w tak bliskiej odległości zatruwa życie osobom trzecim. Pomimo jego interwencji nie sprawdzono rzeczywistej ilości hodowanych kur w przedmiotowym kurniku. Wniósł zatem o uchylenie decyzji organu l instancji i wydanie nakazu rozbiórki kurnika. Decyzją z dnia [...] 2008 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że analiza materiału dowodowego wykazała, że decyzja Naczelnika Gminy w G. udzielała pozwolenia na budowę kurnika na działce nr ewid. [...]. Załączony do tej decyzji plan realizacyjny wskazuje, że miał być on zrealizowany w całości na tej działce. Tymczasem zrealizowano go na części działki nr [...] (która w wyniku podziału otrzymała nr [...] i nr [...]) oraz na działce nr [...], która nie była objęta decyzją o pozwoleniu na budowę. Inwestor zrealizował więc obiekt samowolnie inny niż objęty decyzją o pozwoleniu na budowę. Mając to na uwadze oraz treść wniosku, zastosowanie ma art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., co prowadzi do stosowania przepisów dotychczasowych w stosunku do obiektów, których budowa została zakończona przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1994 r. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje na zgodność lokalizacji przedmiotowego kurnika z ustaleniami planu obowiązującego w dacie budowy oraz, że nie narusza ona ustaleń planu obecnie obowiązującego. Z ekspertyzy wynika, że brak jest przekroczenia dopuszczalnych stężeń substancji i poziomu hałasu. Nie zostały zatem spełnione przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 do nakazania jego rozbiórki. Decyzja organu l instancji jest więc prawidłowa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję S.D. powtórzył argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Podniósł ponownie, że w szczególności nie wyjaśniono kwestii zapisu w planie realizacyjnym przeznaczenia budynku nr [...] do rozbiórki oraz, że nie sprawdzono rzeczywistej ilości hodowanych kur w kurniku. Ustalenia co do niesprzeczności z planem oparto zaś, jego zdaniem, na trzech pozostałych kurnikach znajdujących się w bliskości do przedmiotowego. Podkreślił, że obowiązuje ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę. Wniósł zatem o uchylenie wadliwej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , utrzymującej w mocy decyzję organu l instancji i stwierdzenie, że istnieje potrzeba rozbiórki przedmiotowego kurnika. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na tę skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji odpowiadają prawu. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego obu instancji, orzekające w niniejszej sprawie, zastosowały właściwe przepisy Prawa budowlanego. Skoro ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowy obiekt kurnika, to zrealizowany inny obiekt niż objęty decyzją o pozwoleniu na budowę Naczelnika Gminy G. z [...] 1981 r., znak:[...], to stosownie do treści art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., należało zastosować przepisy dotychczasowe, tj. obowiązujące w dacie budowy tego obiektu, a więc przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., który normuje tego rodzaju przedmiotowo sprawy, jak rozpatrywana, określona żądaniem S.D. kwestia zaistnienia bądź nie zaistnienia przesłanek do rozbiórki przedmiotowego obiektu kurnika. W odniesieniu do stanowiska organów, co do podstaw orzeczenia nakazu rozbiórki tego obiektu w oparciu o art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. wskazać należy, że wspomniany przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., będący materialnoprawną przesłanką orzekania, stanowił w ust. 1, że " Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia." Mając na względzie treść tego przepisu, rzeczą organów nadzoru budowlanego było ustalenie, że lokalizacja tego rodzaju obiektu jak przedmiotowy była niedopuszczalna w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym zapisów obowiązującego w chwili budowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub, że istnienie tego obiektu powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Spełnienie choćby jednej z tych przesłanek warunkuje już możliwość orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Ustalenia organu l instancji jak i organu II instancji w kwestii zgodności przedmiotowego budynku kurnika z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem Sądu, nie budzą zastrzeżeń. Skoro z pism z dnia [...] września 2006 r. oraz z dnia [...] października 2006 r., stanowiących dokumenty urzędowe, wynika, że lokalizacja przedmiotowego kurnika była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi B. , obowiązującego w dacie jego budowy, oraz, że nie narusza ustaleń obecnie obowiązującego planu, to organy nie miały podstaw kwestionować tych oświadczeń Wójta Gminy G. Tego rodzaju dokumentom sporządzonym przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania i sporządzonym w wymaganej formie przysługuje szczególna moc dowodowa. Nie było żadnych podstaw do kwestionowania tego, co we wzmiankowanych pismach zostało stwierdzone. Nie przyjęcie stwierdzonych w nich faktów stanowiłoby zatem naruszenie przepisów prawa procesowego. Słusznie więc organy nadzoru budowlanego ustaliły, że przesłanka z punktu 1 art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nie zaistniała. Poprawne są też w ocenie Sądu ustalenia dotyczące zaistnienia drugiej z wymienionych w przepisie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. przesłanki nakazu rozbiórki obiektów budowlanych. Wbrew temu, co stara się wykazać pełnomocnik skarżącego, o zaistnieniu przesłanki z pkt 2 ust. 1 art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nie przesądza tylko stwierdzenie naruszenia warunków technicznych dotyczących odległości budynków przeznaczonych na pobyt ludzi od tego rodzaju obiektów jak przedmiotowy, czy też innych przepisów wykonawczych. Wymagane jest jeszcze stwierdzenie, że takie posadowienie przedmiotowego obiektu na działkach nr [...] i nr [...] w B. powoduje bądź mogłoby spowodować groźbę dla życia lub zdrowia przebywających w pobliżu tego obiektu osób lub realne niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu. Tego rodzaju jednakże pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia zarówno Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie stwierdzili. W ocenie Sądu organy obu instancji nie dopuściły się w tej mierze naruszeń przepisów postępowania administracyjnego. Bezsprzecznym jest, że za dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ze znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzy - zasięgu oddziaływania na środowisko, sporządzonej przez E.K. wynika, że eksploatacja kurnika nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na terenach sąsiednich, zaś z ekspertyzy technicznej opracowanej przez J.F. i R.K. wynika, że stan techniczny tego obiektu jest dobry i pozwala na dalszą jego eksploatację. Oprócz twierdzeń skarżącego, że oparto się przy jej sporządzeniu na oświadczeniach właściciela kurnika, nie pojawiły się inne zarzuty, w szczególności takie, które by wykazywały na wadliwość zastosowanych przez ich autorów metod i konkluzji, czy też wskazujących na niepoprawność rozumowania, a co za tym idzie, pozwalających na podważenie prawidłowości dokonanej oceny organów w myśl art. 80 k.p.a. Zrozumiałym jest, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów, ale jeżeli tak, to powinien był przedstawić kontropracowania poddające pod wątpliwość te, które za doniosłe uznały w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego. Uznanie nawet, że w przedmiotowym kurniku prowadzona jest hodowla większej ilości kur niż wskazana, nie prowadzi jeszcze do zaistnienia przesłanki z pkt 2 ust. 1 art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Nie wykazano bowiem negatywnego wpływu jej na ludzi i tereny sąsiednie. Może być co najwyżej kwestią zintensyfikowania hodowli jako przesłanka zmiany sposobu użytkowania tego obiektu, o której mowa w art. 45 Prawa budowlanego z 1974 r., ale także tylko w sytuacji, gdy spowoduje to skutki opisane w tym przepisie, tj. naruszenie warunków zdrowotnych, higieniczno - sanitarnych, zwiększenie lub zmianę układu obciążeń. Takich jednakże skutków nie stwierdzono. Wobec tego nie można uznać, że w tej mierze organy dopuściły się obrazy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak sentencji wyroku .